DETAIL ALBUM

Tracks:

1. 7
2. Nothing To Believe
3. She Waits
4. Forth Of Fife
5. The Gathering
6. Reaching Out
7. Blessed With Gold
8. Dragonfly
9. Paradise Folly
10. Bonustrack:
11. October and April

Platenlabel
Angel Air Records

Labelnummer
SJPCD480

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Red Jasper

De Britse band Red Jasper werd opgericht halverwege de jaren ’80 door Davey Dodds en Robin Harrison, beiden uit Bradenstoke in Wiltshire. Al gauw begonnen ze samen materiaal te schrijven. Met Tony Heath als derde lid, en Mark Ollard was de line-up compleet. In 1987 kwam het album 'England's Green and pleasant Land?' op de markt. Saxman Pat D'Arcy vervoegde de band, en David Clifford verving Ollard. Zo hebben ze al zo’n dertig jaar hun progressieve rock gebracht, en na een hiaat tussen 1998 en 2011 zijn er weer met ex-drummer David Clifford die Davey Dodds als leadzanger vervangt. Op 22 a    pril verschijnt hun zevende studioalbum, dat volgt op hun reünie op ‘The Great And Secret Show’. De huidige line-up bestaat uit David Clifford, Robin Harrison, Jon Thornton, Lloyd George, Florin Werner. Op dit nieuwe album worden de thema’s uit het werk van auteur Clive Barker, die ook al aan bod kwamen op de vorige albums, verder gezet. De menselijke aard, religie en geloof komen aan bod. Zoals op de opener ‘7’, ik citeer “the number of mystery”. En als bonustrack krijg je er ‘October and April’ bij. Voor fans van progressieve rock.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. I Came Before the Water part I
2. Too Many Years
3. Clear Clearer
4. Sleeping Pills
5. Libretto Horror
6. Lighthouse
7. Harmony
8. Matches
9. Belighted
10. Chalk and Coal
11. I Came Before the Water Part II
12. Post Scriptum

Platenlabel
Kscope Music

Labelnummer
Promo CD

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
I Am The Morning

In 2010 werd in St. Petersburg (Rusland) de band Iamthemorning opgericht door pianist Gleb Kolyadin en zangeres Marjana Semkina. Ze brachten hun debuut uit in eigen beheer, en tekenden daarna bij Kscope Music. In 2014 kwam dan ‘Belighted’ uit, en nu is de opvolger er. Gleb en Marjana produceerden hem zelf, met hulp van gastmuzikanten Gavin Harrison (Porcupine Tree, King Crimson) op drums, Colin Edwin (Porcupine Tree) op bas en bijkomende vocalen op de titeltrack door Mariusz Duda (Lunatic Soul, Riverside). Het is een conceptalbum geworden, dat het verhaal vertelt van een centraal personage dat lijdt aan een mentale ziekte. Ze probeert het te bevechten, gaat in temporale remissie, en gaat er uiteindelijk aan ten onder. Het werk en het leven van Virginia Woolf and Sylvia Plath hebben het album beïnvloed. Het album werd opgenomen in Londen, Moskou en St. Petersburg. De progressieve rock is wat naar de achtergrond verschoven, en op opener ‘I Came Before the Water part I’ hoor je al dat het personage worstelt met problemen. ‘Sleeping Pills’ klinkt wat spookachtig, maar steeds is het centrale punt Marjana’s stem boven Gleb’s piano. De titeltrack ruikt wat naar Kate Bush of Tori Amos. Je krijgt ook het gevoel dat het hier gaat om een soundtrack, en in het tweede deel komt stilaan het besef dat deze ziekte niet kan overwonnen worden. ‘Chalk and Coal’ is daar een goed voorbeeld van. Het is dan ook een album dat best in zijn geheel beluisterd wordt. 

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks: 
CD1: 
New Stereo Mix

1. We’re All As We Lie 
2. Birdsong And Reprise
3. Moonshooter
4. Wise After The Event 
5. Pulling Faces
6. Regrets
7. Greenhouse 
8. Paperchase 
9. Now What (Are They Doing To My Friends) 
10. Squirrel

CD2 
Demos, Out-Takes And Extras

1. We're All As We Lie Link 
2. Sleeping On An Interstellar Plane (Greenhouse Demo) 
3. Paperchase (Instrumental Demo) 
4. Birdsong (Instrumental Demo) 
5. Moonshooter (Cottage Tapes Demo) 
6. We're All As We Lie (Cottage Tapes Demo) 
7. Pulling Faces (Cottage Tapes Demo) 
8. Squirrel (Instrumental Mix) 
9. Wise After The Event (Instrumental Mix) 
10. Magic Garden (Solo Piano Mix) 
11. We're All As We Lie (7-Inch Single Mix) 
12. Regrets (Piano Mix) 
13. Chinaman (Basic Guitar Mix) 
14. Now What (Are They Doing To My Little Friends) (Instrumental Mix)

CD3

1. The Original Stereo Mix Re-Mastered

DVD

1. The 2016 5.1 Surround Sound Mix

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 42527

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Anthony Phillips

Al na 2 lp’s verdween mede-oprichter en gitarist Anthony Phillips met podiumangst van het Genesis-toneel. ‘Wise after the event’ mag je gerust beschouwen als een zijdelings vervolg op de Genesis-albums ‘From Genesis to Revelation’ en ‘Trespass’. Vóór mij ligt die prachtige luxe-box met 3 cd’s en een dvd, een uitgebreid booklet en een resem out-takes en demo’s. De ultieme uitgave! 
Na zijn vertrek trok Anthony Phillips zich terug in zijn studio, studeerde ‘harmonieuze orchestratie’, ging muziekles geven en componeerde ondertussen lustig verder voor de filmindustrie en eigen projecten. Tijd om de back-catalogue onder de aandacht te brengen van een nieuwe generatie progrock-fans. 
We schrijven 1978. ‘Wise after the event’ verschijnt op het o.a. op het Hit and Run label als zijn tweede solo-album (zonder de song Squirrel, hier wel), ook met enkele grafische/time foutjes op de hoes, een collector’s item geboren! Genesis’ hoogtepunt is al even voorbij. Anthony Phillips heeft echter goed geluisterd naar de albums ‘Foxtrot’ en ‘Nursery Crime’ uit 1971-72, waar zijn vervanger Steve Hackett een grotere rol begon op te eisen. Geen plagiaat, wel duidelijke kenmerken in de complexe arrangementen. De openingssong ‘We’re All As We Lie’ neemt je al onmiddellijk te grazen met een rijkelijk klankenspectrum. Hoe mooi kan muziek zijn? De bezetting op dit meesterwerk liegt er niet om: Michael Giles (drums) en Mel Collins (sax) beiden ex-King Crimson en John G. Perry op bass (ex-Caravan). Wanneer je bedenkt dat Anthony een prachtgitarist is, zowel op 6 als 12-snarige instrumenten, en met schitterende stem je aandacht opeist, dan weet je dat je hier te maken hebt met een sterk album. Sierlijke harmonieën en pure romantische eenvoud gaan hand in hand op dit album. En ook ik luisterde verbaasd naar de schitterende surround sound op de bijgevoegde DVD. Wie zegt ook weer dat vinyl altijd beter is? Het sfeervolle ‘Squirrel’, oorspronkelijk alleen op single, vind je nu ook digitaal terug op deze fantastische re-release.
Volgende maand verschijnt ook Ant’s eerste solo-album ‘The Geese and The Ghost’ op het Esoteric label. Dure maanden voor Genesis-verzamelaars.

Line-up:

• Anthony Phillips (vocals, guitar, harmonica)
• Michael Giles (drums)
• John G. Perry (bass)
• The Vicar (guitars, keyboards and sundries)
• Mel Collins (sax, flute)
• Rupert Hine (percussion,vibes)

Marino Serdons (4)

DETAIL ALBUM

Tracks: 

1. Daybreak (originally by Eloy)
2. Saturn
3. Lord Of The Ring/Mercury
4. The Winged Messenger​

Platenlabel
Fruits De Mer Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Fruits De Mer Records

Website Artiest
Proud Peasant

Vinyl-liefhebbers kunnen weer smullen van enkele nieuwe releases op het Fruits De Mer–label. Pre-orders vóór 6 april graag, want dan verschijnt op coloured vinyl (slechts 600 ex.) ‘Cosmic Sound’ van de nieuwe progrock band Proud Peasant.
Proud Peasant, uit het mekka Austin Texas, vertegenwoordigt een nieuwe lichting progbands die teruggrijpen naar het roemrijke verleden. In 2014 verscheen hun debutalbum Flight , enthousiast onthaald want vergelijkingen met Mike Oldfield, King Crimson en Gentle Giant vielen niet zomaar uit de lucht. Europa kan zich nu verheugen op een eerste kennismaking.
Op de Fruits De Mer-single staan schitterende uitvoeringen van Eloy’s ‘Daybreak’ (German progband) en Mannfred Mann’s Earth Band ‘Saturn, Lord of the ring’.
Covers van bekende nummers kunnen meestal niet tippen aan het origineel. Maar uitzonderingen bevestigen de regel. Beide 70’ songs leunen sterk aan bij het origineel. Proud Peasant slaagt er echter in om deze dusdanig (minimaal) te transformeren dat je denkt: waarom niet? Hun versies zijn instrumentaal iets minder uitgesproken gemixed waardoor ze een beter geheel vormen ten opzichte van de originele uitvoeringen. Een sterke aanrader, ook omdat de single verschijnt met een gatefold sleeve. 

Line-up:

• Xander (guitar)
• David Hobizal (drums)
• Jay Allen (keyboards)
• Kyle Robarge (bass)
• Mark Poitras (vibes, keyboards)

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Waitin’ For The Wind
2. Sunshine Help Me
3. That Was Only Yesterday
4. The Wrong Time
5. Feelin’ Bad
6. Wildfire
7. Better Than You, Better Than  Me
8. Tobacco Road
9. Hangman, Hang My Shell On A Tree
10. Evil Woman

DVD Tracks:

1. Waitin’ For The Wind
2. Sunshine Help Me
3. That Was Only Yesterday
4. The Wrong Time
5. Feelin’ Bad
6. Wildfire
7. Better Than You, Better Than  Me
8. Tobacco Road
9. Hangman, Hang My Shell On A Tree
10. Evil Woman

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 22529

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Spooky Tooth

Een van die nomaden uit de jaren zestig is inderdaad de Britse progressieve band Spooky Tooth. Ze hebben niets anders dan excellente langspelers gemaakt, zelfs tijdens personeelwissels bleven ze diezelfde muzikale kwaliteit handhaven. Enkele van die fantastische langspelers die iedere zichzelf respecterende     muziekfan in huis zou moeten hebben zijn o.m. (als Spooky Tooth): ‘It’s All About’, ‘Spooky Two’, ‘Ceremony’, ‘The Last Puff’, ‘You Broke My Heart’ So I Busted Your Jaw’, ‘Witness’ enz…
De meest voorname line-up bestond uit: Gary Wright (vocals, keyboards), Mike Harrison (vocals, keyboards), Luther Grosvenor (aka Ariel Bender) (gitaar), Mike Kellie (drums) en de reeds te vroeg overleden Greg Ridley (bass). Dit was een sterke line-up die je vanaf de eerste noten van iedere song kon beroeren.
De line-up op deze live registratie, die nu officieel wordt uitgebracht door het kwaliteitslabel Esoteric Recordings van pakweg 12 jaar geleden bestond uit: Gary Wright (vocals, keyboards), Mike Harrison (keyboards, vocals), Mike Kellie (drums), dus nog drie originele leden en die werden nu bijgestaan door Joey Albrecht (gitaar, backing vocals) en Michael “Bexi” Beckers (bass).
We krijgen voornamelijk een selectie uit hun meest bekende songs maar helaas ontbreken er toch enkele die ik graag op deze uitgave had willen zien schitteren: ‘Self Seeking Man’ en ‘Cotton Growing Man’ om er maar twee te noemen.
Op de cd krijgen we 10 nummers die ze geselecteerd hebben voor deze release. ‘Waitin’ For The Wind’, de opener van wel misschien hun beste langspeler ‘Spooky Two’ krijgt de eer om deze prachtige schijf te openen en meteen volgt ‘Sunshine Help Me’, uit ‘It’s All About’, dit op de hielen, meteen twee nummers die je met verbazing zullen slaan mocht je ze (nog) niet kennen.
Spooky Tooth wist als progressieve band diverse keren de hitparades binnen te komen en het onvergetelijke ‘That Was Only Yesterday’ en ‘Feelin’ Bad’ waren de nummers die we destijds grijs draaiden. Nog uit hun tweede langspeler krijgen we een song die door velen nog kan meegezongen worden. ‘Better By You, Better Than Me’ is ook weer een van die vele tijdloze nummers die bij mij toch onvergetelijke herinneringen oproept telkens ik dit nummer hoor. Doe daar ook nog het Larry Weiss nummer ‘Evil Woman’ bij, dat door de band stevig werd aangepakt, en je kon destijds niet meer over deze Britse outfit kijken.
De dvd presenteert net dezelfde nummers maar nu krijg je er onvergetelijke beelden bij. Kijk en luister goed hoe de twee zangers/keyboardmannen met enorm veel emotie alle songs doorheen de luidsprekers jagen. Van onvergetelijke momenten gesproken.
Ook de beeldkwaliteit is optimaal hier. Wanneer krijgen we ze nog eens in ons landje te zien? Een band waarvan er geen drie bestonden.

Extra op de dvd: 

• Gary Wright Live In San Diego 1976:
• Love Is Alive
• Are You Weepin’
• Band interviews
• Slideshow

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks: 
Disc One 
Danse Macabre Lp (1987)

1. Witchfinder General
2. Madame Guillotine
3. The Great Edwardian Air-Raid
4. The Hanging Judge
5. Still Falls The Snow
6. Matilda Mother
7. Gabrielle
8. Requiem
9. Buccaneers
10. In The Opium Den
11. Twilight Of The Gods

Burnt Orchids Mini-Album (1985)

1. Death Or Glory
2. Burnt Orchids
3. The Puppet Master
4. Captain Blood
5. Cairo
6. Green Glass Violins
7. Funhouse
8. Ghost Ships
9. Ep Tracks
10. Beau Brummel
11. Berlin

Disc Two
The Werewolf Of London (1980)

1. Blades Of Battenburg
2. Brain Police
3. Flying Ace
4. The Cars That Ate New York
5. Public Enemy
6. Werewolves Of London
7. Angel
8. Lon Chaney
9. Jack Daniels
10. Out-Takes From Unreleased Second Album
11. The Ghoul
12. The Old Dark House
13. Singles & Eps
14. Hot George
15. Oscar Automobile
16. Dr. Strange
17. Madelaine
18. Cavalier
19. Sword And Sorcery
20. Alice’s House (Ep Mix)
21. Go Down You Murderers
22. Happy Families
23. Jumbee (Demo)

Platenlabel
Cherry Red Records

Labelnummer
CDBRED683

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Paul Roland (the author)
Paul Roland (the musician)

Jouw ultieme kans om tegen een lage prijs een underrated artist te ontdekken. De in psychedelische kringen alomgeprezen Paul Roland pende in de jaren ’80 een uitzonderlijk boeiend oeuvre bij elkaar.
Een must voor elke muziekliefhebber nu eindelijk op cd verkrijgbaar.
Als je Paul Roland wil vangen onder één etiket, dan ben je aan het verkeerde adres. Passeren de revue: psychedelica, rock, gothic en folk. Of wat dacht je van een string quartet met historisch geladen teksten? 
De dubbel-cd herbergt niet alleen 3 elpees , maar ook een resem singles en ep’s waarvan de originele vinyl-versies sterk gezocht zijn. En daar houdt het niet mee op: er staan zelfs enkele out takes op van een unreleased second album. Magistrale songs, onvoorstelbaar dat dit nooit werd uitgebracht!?
Toen in 1980 de lp ‘The Werewolf of London’ in de bakken lag, Paul Roland was amper 19 jaren jong, was het in een mum van tijd uitverkocht. Onmiskenbaar beïnvloedt door zijn idool Marc Bolan. Label-problems fnuikten een grotere verkoop. Ondanks de enthousiaste inspanning/promo van de even jonge overweldigende Luc Janssen op Radio 1, kwam bij zijn éénmalig optreden in België maar een handvol fans opdagen. Paul Roland luierde echter niet en bleef timmeren met zijn talenten. En in 1985 verscheen het mini-album ‘Burnt Orchids’. En met ‘Danse Macabre’ uit 1987 kon de Engelse en Europese pers niet naast zijn inventieve songs. Beluister zeker ‘Madame Guillotine’, de ballad ‘Gabrielle’, het rauwe ‘The Hanging Judge’ of het luchtige ‘Blades of Battenburg’. Met ‘Brain Police’ creëerde hij zelfs een hitgevoelige new wave song, beter dan zijn tijdgenoten Gary Numan of Ultravox.
Sedert 1988 schrijft Paul Roland het ene album na het andere bij elkaar, altijd weer flirtend met rock, gothic en wat psychedelic swirls in heel bevattelijke songs. Zijn uitvalsbasis was jaren het genereuze Duitsland, van waaruit hij zich richtte op het minnende Italië en Griekenland. Niet al te veel optredens, gezin ging voor, maar kon ondertussen ook nog een aantal boeken bij elkaar schrijven. 
Niet op deze compilatie, maar toch het vermelden waard, ‘A Cabinet of Curiosities’. Een iconisch werk. Laat je verrassen door een subliem, talentvol en veelzijdig muzikant die de laatste jaren terug in de belangstelling komt van muziekminnend England. 
Op deze site vind je ook nog een interview met Paul Roland en een recensie van zijn laatste cd ‘Bitter and Twisted’.

Line-up:

• Paul Roland (vocals and guitars)
• Knox, Andy Young(lead guitar)
• Chris Randall, Brian Gould (keyboards and strings)
• Andy Dolan, Brian Heffernan (bass)
• Roger Diamons, Matt Vinyl (drums)

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks: 

1. Skyline Vertical 
2. Cold Sky Blue (Featuring Beth Hirsch) 
3. Counting All The Stars (Featuring Brendan Staunton) 
4. On Spider Hill 
5. For Someone (Featuring Paula Gilmer) 
6. Arc En Ciel (Part One) 
7. The M Chord (Featuring Thomas Truax) 
8. Arc En Ciel (Part Two) 
9. Meaningless (Featuring Brendan Staunton)

Platenlabel
Esoteric Antenna

Labelnummer
EANTCD1058

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Cross & Quinn

David Cross, violist en mellotron-speler van de legendarische groep King Crimson, sloeg met Sean Quinn (formerly Tiny Magnetic Pets) de handen in de melting pot voor hun nieuw project ‘Cold Sky Blue’.
Het album wordt schitterend ingezongen met de titelsong door Beth Hirsch (remember Air’s album ‘Moon Safari’). Beide heren gaan op dit album regelmatig op zoek naar featuring-artists. Brendan Staunton mag zelfs tweemaal de revue passeren en haar stempel drukken. 
‘Cold Blue Sky’ klasseer je best onder ambient. Het werd een album dat je pas/reeds vanaf de 2de maal beluisteren verrast. Eigen aan elektronica is natuurlijk dat er gebruik gemaakt wordt van special effects en repetitieve sounds. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat sommige arrangementen nogal geforceerd overkomen met kans op braakneigingen. En even later sleept een tune je dan weer mee in een oase van psychedelische extase. 
Neem bv. ‘For Some’: start verrassend met een fake ‘elektrische’ viool, die het oorspronkelijke instrument volledig verkracht in haar maagdelijke tonen. Maar nadien wordt de song net weer mooi ingezongen door Paula Gilmer. Die ambiguïteit begon mij na verloop van tijd te storen, maar misschien val jij wel voor een surf&turf? ‘Arc & Ciel’ bestaat uit part 1 & 2 en leunt dan weer heel sterk aan met syntpop en progrock. Ja, best wel mooie elementen in een verrassende en boeiende verpakking van label Esoteric Antenna. 
Maar voor de real stuff moet je toch bij bands als King Crimson of Pink Floyd zijn. Of luister ook eens naar de David Cross Band. Live treed de begenadigde violist ook regelmatig op met de Italiaanse Alex Carpani Band.
Ouwe knarren krijg je niet kapot. Krakende karren, met het inlijven van een paar nieuwe lagers, rijden ook tot ze hun bagage kunnen lossen. Beluister ‘Cold Blue Sky’ met een hoofdtelefoon om zeker geen enkele nuance te missen. (Primordiaal!)

Line-up:

• David Cross (synths, violin)
• Sean Quinn (synths, piano)

Marino Serdons (3)

DETAIL  ALBUM

Tracks:

1. Whole Lotta Love
2. The Rover
3. Dazed And Confused
4. Heartbreaker
5. We’re Gonna Groove
6. No Quarter
7. Communication Breakdown
8. Immigrant Song
9. The Ocean
10. Nobody’s Fault But Mine
11. In The Light
12. Kashmir
13. Stairway To Heaven
14. Thank You

Platenlabel
Cleopatra Records

Labelnummer
CLP 2324

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website
Diverse bands

Hoeft het nog gezegd worden want de legendarische band van Jimmy Page en Robert Plant, Led Zeppelin, blijft de dag van vandaag nog velen inspireren. Ze hebben nummers op hun actief die eigenlijk al min of meer tot ons cultureel erfgoed behoren. Denk hierbij maar aan o.m. ‘Whole Lotta Love’, ‘Heartbreaker,’ ‘Communication Breakdown’, ‘Kashmir’ en natuurlijk hun topper allertijden ‘Stairway To Heaven’.
Nu krijgen we via het Amerikaanse kwaliteitslabel Cleopatra Records een hommage aan Led Zep en de muzikanten die we hier horen zijn echt schitterende bands maar eerlijk is eerlijk en ik moet toegeven dat ik nog nooit van hen gehoord had. Maar dat neemt niet weg dat ze zich hier uitstekend van hun taak hebben gekwijt. 
Voor deze bands was het vooral een project waarin ze hun muzikale helden eren.
Siena Root neemt ‘Whole Lotta Love’ voor zijn rekening en ze hebben hier een sterke versie van gemaakt, zeker de gitaarriff alleen als spreekt boekdelen. Luister ook naar het duel tussen orgel en lead gitaar, zeker een  meerwaarde en het orgel komt meer en meer op de voorgrond.
Cult Of Dom Keller is een band uit Nottingham, Engeland en zij hebben de moeilijke taak op hen genomen om ‘Dazed & Confused is een echt psychedelisch jasje te steken, waar ze ook goed in geslaagd zijn. Schitterend!
De Texanen van Mothership maken mooi weer met ‘Heartbreaker’ maar de gitaren dringen zich hier een beetje te hard op ten koste van de vocals.
‘Communication Breakdown’ wordt dan weer gedragen door de Japanse band Lostage. Ook hier weer een versie die uitstekend uit de verf komt maar ook er blijkt een probleem met de mix te zijn: de gitaren klinken té hard en overheersen gewoonweg de vocalen van hun zanger.
Ook uit Texas, maar nu uit Houston, komt Indian Jewelry aangevlogen en maken van ‘Kashmir’ zowat hun eigen, nieuwe song.
Het was dan vooral uitkijken naar wat The Tulips maakten van ‘Stairway To Heaven’.
Ze komen uit de buurt van Los Angeles en hun sound mogen we labelen als psychedelische folk met indie ingrediënten. Het woord “stoned-out” in hun versie van deze klassieker is hier echt op zijn plaats. Ze maakten er een totaal ander nummer van waarin we nauwelijks nog iets van het origineel horen.
Sommige van de deelnemende bands kozen om trouw te blijven aan de structuur van de originelen, andere dan weer gingen hun eigen weg en dat maakt het schijfje zeer interessant.
Samengevat mogen we dit schijfje betitelen als een curiosa maar niet echt bedoeld om de ‘originele’ muzikanten te onttronen. Dat is iets wat niemand hoeft te proberen, de echte meesterwerkjes kun je op je eigen manier ‘interpreteren’ maar je zal nooit het origineel kunnen kopiëren.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks: 

1. Days In The Sun
2. Hearing The Silence
3. Fall Awake
4. Say
5. Foot Traffic

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Niet gekend

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Sky Talk

Megastad New York baarde vorig jaar een beloftevolle progrockband met de toepasselijke naam Skytalk. Hun debuut ‘Days in the sun’, al dan niet vanaf een penthouse geschreven, schud je wakker en verblindt als een sunrise. 
Titelsong ‘Days in the sun’ pakt je echter niet van de zonneschijn. De eerste 30 seconden glijd je mee met de zonnecrème, maar nadien wordt de melodie gekunsteld verstoord door een hakkelende gitaar en een vrij hoge zang. ‘Hearing The Silence’ beantwoordt dan weer volledig aan hun idolen van Yes. Een vergelijking die zeker stand houdt wanneer je het gitaarspel beluistert in ‘Fall Awake’. 
Skytalk zorgt van een bizarre wending in de song door er een soul-refrein tussen te plaatsen. Je wordt als prog-fan wel wakker op een verkeerd been. En die zelfde bizarre combinatie van soul en rock hoor je in ‘Say’ waarin aandringend wordt gevraagd “say what you feel”. You got it. 
‘Foot Traffic’ is het laatste nummer van deze EP. En ook hier kan je niet naast de Yes-invloeden. 
Dat de tweeling Steinberg met vriend Ello Costello gelijkgestemde zielen zijn in hun muzikale spel én een voorliefde tonen voor Britse seventies rock en Amerikaanse soul, kan voorlopig niet resulteren in een nieuwe pakkende sound. De nummers steken amalgaam in elkaar, haast en spoed-werk bijna. Deze EP komt voor mij te vroeg. Wat wil je? Jonge creatieve veulens ambitieus huppelend door New York? Geef ze nog even de tijd voor de noodzakelijke evolutie. Ze werken trouwens aan een full album. Beloftevol!

Line-up:

• Talor Steinberg (guitar,vocals)
• Jordan Steinberg (bass, lead vocals)
• Ello Costello (drums, keys, vocals)

Marino Serdons (3)

DETAIL ALBUM

Tracks: 
Disc One: Songs For Days

1. Bookend
2. Revisited Song
3. Before We Bow Down
4. Cast Adrift
5. Juniper
6. Interlude One
7. Little Machines
8. Milo
9. It Grows In Me Garden
10. Interlude Two
11. Someone Else’s Words
12. Hedonic Treadmill
13. Ace Train
14. Revisited Song Revisited
15. Morning Sun

Disc Two: Where We Begin

1. Remixed Singles
2. New Streets
3. Share My Blues
4. Nothing Left To Prove

Unreleased Music

1. Apple Pie
2. Cartoon Friends
3. Bastard Stretch
4. Double
5. Dressed Up In Rags
6. Quartet
7. To Them Only
8. Here At The Western World

Session Out Takes

1. Perc Tune (There’s No Hum)
2. Melted Cheese
3. Revisited Song Revisited (Again)
4. Morning Sun (Basic Take)
5. Bookends (Solo Piano)

Platenlabel
Esoteric Antenna

Labelnummer
EANCD21060

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Sanguine Hum

Wonderful stuff! Sanguine Hum is het nieuwe kind van Joff Winks en Matt Baber. Rinkelt het progrock belletje? Antique Seeking Nuns en Joff Winks Band mixen eindelijk hun creaties van 2002 tot 2007. Vooral het vergeten album ‘Songs for Days’, in original master, doet mij blozen.
De roots van beide heren ligt in de Canterbury Prog, waarbij de muzikale complexiteit licht verteerbaar wordt met atmosferische zangpartijen en subtiele elektronica. Waren de Antique Seeking Nuns nog op zoek naar het wegwerken van Zappa-invloeden, dan is ‘Songs for Days’ iets toegankelijker en zeker melodischer. 
Op ‘What We Ask Is Where We Begin’ krijg je de volledige ‘Song For Days’, in 2007 obscuur gereleased op i-Tunes en verzonken in het aanbod, maar nu in premium quality. Ootmoedig geef ik toe dat dit album indertijd mij ontglipt is, terwijl dit de status van een collector’s item heeft bereikt. Bereid je voor op storytelling songs, harmonium sounds en sfeervolle sound effects. Er straalt zoveel gemoedelijke intensiteit uit. Een diversiteit van tunes, hooks and vocal melodies, waar zowel Beck als Steven Wilson een puntje kunnen aan zuigen. Zoals je ook kan lezen in de liner notes: “Matt and Joff walk the tricky line between accessible and alternative.” Dat is ook de kracht van dit meesterwerk.
Op de 2de cd vind je een aantal remixed singles en session Out-takes. Download even ‘New Streets’ (2003) of het psychedelische ‘Nothing Left To Prove’ (2004): je krijgt een representatieve indruk van wat Sanguine Hum zo indrukwekkend maakt. Ook herbergt deze uitgave 8 unreleased songs uit diezelfde periode. Stuk voor stuk songs waarbij je onherroepelijk de muzikale kwaliteiten van dit duo verheerlijkt. Het zou zonde zijn om de schitterende bijdrage van bass-speler Brad Waissman en drummer Paul Mallyon niet te vermelden.
Dit Sanguine Hum-dubbelalbum, onontbeerlijk voor elke progrock fan, zal ik koesteren till the end.
Hoe meer je luistert, hoe liever je het keer na keer terug in de lader steekt. Subliem!

Line-up:

• Joff Winks (vocals, guitar, harmonium, sound effects)
• Matt Baber (piano, synths,organ, sound effects)
• Brad Waissman (bass guitar, backing vocals)
• Paul Mallyon (drums, percussion, backing vocals)

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Like you
2. Ships of dreams
3. Type 2 error
4. Ballooning
5. Type 1 error
6. Lighthouse
7. Legends of mysterious apes
8. The Gyre
9. Drownings
10. Black Sailed Unfamiliar

Platenlabel
Esoteric Antenna

Labelnummer
EANTCD 21059

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Andy Jackson

Eind 2014 verscheen een boeiende solo-cd van Andy Jackson, ‘Signal to Noise’. De recording engineer trad in de voetsporen van werkgever Pink Floyd. Niet spectaculair, wel mooi. Op 29 januari 2016 verschijnt echter een vervolg ’73 Days at sea’. Andy Jackson bewijst hiermee nogmaals het masterbrein te zijn achter de gekende PF-sound, waarvoor hij ook een Grammy ontving. Laat je verbluffen!
Wat je Andy Jackson zeker niet mag verwijten is plagiaat of kopij-gedrag. Akkoord, zijn zangstijl is verwant aan Roger Waters. Zijn arrangementen voelen absoluut rijker en luchtiger aan. Zeker zo sterk als de legendarische groep. Neem ‘Legends of mysterious apes’ of ‘The Gyre’: intelligente teksten waar men met genoegen (niet noodzakelijk) kan op kauwen. Ook het gebruik van de synthesizer à la Passport (maar dan zonder de jazz) waarover de droge verhalende stem van Andy. En vooral zijn uitdeinend gitaarspel zorgt voor een zachte spijsvertering.
Krachtigste song werd de 17 minuten lange (nog te kort) ‘Drowinings’. Hier evenaart (overtroeft) hij menig Pink Floyd-song. Opgebouwd met 5 tijdsfragmenten die naadloos in mekaar overvloeien. Een knappe ritmische intro, snijdende gitaar en even later… de zwoele stem van Anne-Marie Helder. Een Britse (blitse) zangeres die we nog kennen van o.a. Mostly Autumn of de Genesis-revisited II tour met Steve Hackett. Wanneer ze ‘alone alone alone’ zingt, wil je zo op je witte paard springen. De song heeft wat zwartgallige teksten maar beklijft voortdurend.
Even ook vermelden dat de hoezen van Andy Jackson getekend worden door Michael Bergt, bekende beeldhouwer en schilder (ook een ontdekking!)
’73 Days at the sea’ werd een nostalgische reflectie over het leven op aarde met de zee als een onuitputtelijke inspiratiebron. Een schitterend hebbeding van Cherry Red Records met DVD voor een optimale surround weergave (geluidstechnisch een echte meerwaarde).

Line-up:

• Andy (Andrew) Jackson: all instruments
• Anne-Marie Helder: vocals on ‘Drownings’
• David Jackson: saxophone on ‘Drownings’

Marino Serdons (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. My Book of Regrets
2. Year of the Plague
3. Happiness III
4. Sunday Rain Sets In 
5. Vermillioncore
6. Don’t Hate Me

Platenlabel
Kscope

Labelnummer
Promo CD

Distributie
V2 Records Benelux

Website Artiest
Steven Wilson

Ongeveer een jaar na het verschijnen van ‘Hands.Cannot.Erase’ (Best Prog Album 2015) pakt deze duizendpoot uit met 37 minuten onversneden progrock. Een tussengerecht, maar daarom niet minder lekker. Geniet van 6 songs op overschot die de Progrock-fan niet mag missen.
Op zijn 4de album ‘Hands.Cannot.Erase’ kon je al enkele ‘Regrets’ beluisteren. Met opener ‘Book of Regrets’ verzamelt hij zijn inspiratie op onnavolgbare wijze en sleurt je mee naar onvervalste 70’ progessieve rock met meeslepende en afwisselende ritmes, soft-voices, maar ook opdringerige bass, lead en keyboards. Alle ingrediënten om 9.23 minuten te kwijlen van wellust.
Afsluiter ‘Don’t Hate Me’, origineel uit zijn Porcupine Tree-tijdperk, geeft je nog 11 sec. meer bewerkt luistergenot met de voice van de Israëlische Ninet Tayeb. Langzaam groeit de song instrumentaal uit met een wilde jazzy sax om dan in outerspace te belanden.
Daartussen vind je een paar instrumentale nummers. ‘Sunday Rain Sets In’ haalt de romanticus boven met zweverige melodieën. Opvallend ook het experimentele ‘Vermillioncore’. Deed mij even denken aan de onbekende band Ectomorph, met beperkte distortion op hun instrumenten en wat sampling. Agressiever maar zeker zo mooi.
Steven Wilson weet als geen ander de spanningsboog te behouden en je nieuwsgierig te doen lonken naar het vervolg. (Waar blijft dat 5de album?) Alvast dit schijfje in huis halen, release is voorzien op 22 januari 2016. Marvellous!

Marino Serdons (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. An Empire 
2. Gulf Of Lost Souls 
3. Hulmu 
4. The Third Time Fleet 
5. Umbul 
6. Imperator 
7. Somewhen Veaa [Dreamstate] 
8. Ghost Armada 
9. The Archivist 
10. The Fall Of Chronopolis 
11. These Pi-Mesons 

Platenlabel
1305 Unterharz

Labelnummer
CLO 0108CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Hedersleben

De band Hedersleben werd geconcipieerd in het kleine stadje Hedersleben, nabij Quedlinburg in Duitsland. Het was daar dat Nicky Garratt (oorspronkelijk gitarist bij de UK Subs) samen met Uve Müllrich, bassist bij de Krautrock legende Embryo, een weekend doorbracht met jammen en muziekdiscussies. Na een korte incubatieperiode manifesteerde het prototype van de band zich in de USA uit de line-up van Nik Turner’s Space Gypsy’s. Die bestond uit bassist Jeff Piccinini (van de punkband Chelsea) en voornoemde gitarist Nicky Garratt, drummer Jason Willer (voorheen drummer bij UK Subs), en keyboardspeler Lana Voronina. Ze brachten twee albums uit, maar de line-up veranderde nogmaals. De inspiratie voor hun derde album komt van het gelijknamige sciencefictionboek van Barrington J. Bayley, en werd al gepland bij het ontstaan van de band. De songs volgen het epische verhaal van de opkomst en ondergang van het Chronotische Keizerrijk. De hoes bevat origineel kunstwerk van Weshoyot Alvitre. De huidige line-up bestaat uit: Kephera Moon (keyboards en zang), Jason Willer (drums en percussie), Ariana Jade (zang en viool), Ursula Stuart (bas en zang) en Nicky Garratt (gitaar). Opener ‘An Empire’ is space rock, waarna het instrumentale ‘Gulf Of Lost Souls’ volgt. ‘Umbul’ is een sfeervolle track, gevolgd door het agressieve ‘Imperator’. Daarna is het op akoestische gitaar gebaseerde ‘Somewhen Veaa [Dreamstate]’ heel wat rustiger. ‘Ghost Armada’ is evenals de titeltrack weer space rock, ideaal voor de fans van Hawkwind. Een bewijs dat space rock en progressieve rock uit de jaren ’70 nog steeds voortleven!

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Arafura
2. Bromo
3. So Far So Close
4. Whale Dance
5. The Dark Of The Light
6. Jembrana’s Fantasy
7. NYC 2050
8. The Return Of Lamafa

Platenlabel
MoonJune Records

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Dwiki Dharmawan

Op zijn debuut voor dit label, zet de Indonesische keyboardspeler Dwiki Dharmawan zijn samenwerking met de top van de Indonesische jazzmusici verder. Hij krijgt daarbij nog hulp van bassist Jimmy Haslip, drummer Chad Wackerman en violist Jerry Goodman (ex Mahavishnu Orchestra). Dwiki vermengt fusion met progressieve rock, en fans van die genres zullen hiervan dan ook smullen. Daarbij teert hij ook op etnische invloeden. Het album werd in LA opgenomen en gemixed door sterproducer Jeff Lorber, die ik vooral ken van contemporary en smooth jazz. Violist Jerry Goodman is enkel te horen op de wervelende openingstrack ‘Arafura’, maar ‘Bromo’ is zachter. De titeltrack en ‘Whale Dance’ vertonen ietwat funky elementen, met etnische invloeden. ‘The Dark Of The Light’ is dan weer op en top progressieve rock. ‘Jembrana’s Fantasy’ is een rare track, met wervelende melodielijnen, en heel wat improvisatie. ‘NYC 2050’ is up-tempo fusion, terwijl op ‘The Return Of Lamafa’ zelfs jazzfunk aan bod komt. Dit album bewijst dat fusion & progressieve rock uit de jaren ’70 en’80 nog niet dood is!

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc 1:

1. It wouldn’t have made any difference
   
2. Love of the common man
3. Trapped
4. Abandon city
5. The last ride
6. The seven Rays
   
7. Can we still be friends
8. Back on the street

Disc 2:

1. You Cried Wolf
   
2. Gangrene
3. A Dream Goes On Forever
4. Black And White
5. Eastern Intrigue/Initiation
6. Couldn’t I Just Tell You
7. Hello, It’s Me
8. Just One Victory

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 22521

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Todd Rundgren

De meeste muziekliefhebbers kennen Todd Rundgren als producer van een paar klassieke albums in de jaren zeventig, aan het begin van zijn carrière. Hij was de man achter de knoppen bij legendarische albums als The Bands ‘Stage fright’ uit 1970, Badfingers ‘Straight up’ uit 1971, Het debuut van The New York Dolls uit 1973, Grand Funks ‘We’re an American band’ uit 1973, Hall & Oates ‘War babies’ uit 1974, Meatloafs ‘Bat out of hell’ uit 1977 en The Tubes’ albums ‘Remore control’ uit 1979 en ‘Love bomb’ uit 1985.
Zijn muzikale loopbaan startte midden jaren zestig. Zijn eerste band was de bluesband Woody’s Truck Stop. In 1967 richtte hij de psychedelische rockband Nazz op die hij na twee albums alweer verliet ondanks het feit dat de band een serieuze hit scoorde met de single ‘Hello, it’s me’. In 1969 richt hij Runt op, een rockband. Vanaf 1972 begint hij ook opnames te maken onder zijn eigen naam en scoort een hit met ’I saw the light’. Vanaf 1973 raakt hij geïnspireerd door progressieve rock en richt hij in 1974 de band Utopia op die in verschillende bezettingen tot 1986 zal bestaan.
De opnames op dit dubbel live-album werden met de band Utopia opgenomen in San Francisco in augustus 1978. Het is het tweede concert in een rij van drie die ze gaven in de nachtclub ‘The Old Waldorf’. Wat meteen opvalt aan dit album is dat alles nogal gladjes is geproduceerd (of geremasterd). We horen jaren zeventig rock, progressieve heavy rock, popsongs, en experimenten met de toen nieuwe synthesizers en elektronica. Maar ook, al dan niet bewust, ingeslopen invloeden van punk, disco en de eerste tekenen van New Wave. Soms klinkt het heel Amerikaans en dan weer heel Brits. Je hoort een paar fantastische muzikanten die heus wel wisten waar ze mee bezig waren en die kwalitatief hoogstaande muziek afleverden. Jammer genoeg kunnen meer dan de helft van de songs de tand des tijds niet doorstaan en klinken enorm oubollig en gedateerd. Je moet dit album echt beluisteren in de tijdsgeest van toen. Sterke songs en uitstekende muzikanten, zelfs helemaal mee met hun tijd, maar de songs hebben de afgelopen 35 jaar niet overleefd. Toch een aanrader voor iedereen die liefhebber is van jaren zeventig muziek!
Line-up:

• Todd Rundgren (zang, gitaar)
• Kasim Sulton (zang, bas)
• Roger Powell (zang, toetsen)
• Willie Wilcox (zang, drums)

Peter Jacobs (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Merry Go Round (From the film ‘The Toy Grabbers’)
   
2. The Light We See
3. Souvenirs (Tribute To Django Reinhardt)
4. Ardath
5. Spanish Blues
6. Door (The Child That Is Born On The Sabbath Day)
7. Little Bird
8. After The War
9. Extra Hour
10. Chances

Bonus Track

1. Apache
   

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2523

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen gevonden

Na het debuut bracht Eyes Of Blue in record tempo hun twee langspeler op de markt.
Dit keer helaas zonder Wyndham Rees. Wat meteen aan dit album opviel was dat we er nu een strakkere progressieve lijn in terugvinden.
Met de opener ‘Merry Go Round, dat ook te horen is in de speelfilm ‘The Toy Grabbers’, is meteen het eerste staaltje van progressieve rock geleverd, luister ook naar de tempowisselingen, meteen een eerste hoogtepunt. ‘Souvenirs’, een instrumentaaltje en gecomponeerd door onze eigen Django Reinhardt, is dan weer iets totaal anders en het werd een variatie op het origineel. Dus een pure tribute hier.
Met ‘Spanish Blues’, van de hand van Graham Bond, gaan we een meer luchtige en  tevens wat jazzy richting uit. Meteen ook de tijd dat de gitarist zich van zijn betere kant laat horen. Als we dan toch over hoogtepunten spreken, zet deze er dan maar bij.
Met de smoelenschuiver in de voorste rijen krijgen we het meer bluesy getinte ‘After The War’. ‘Chances’ is dan weer een van die momenten waarin duidelijk het verschil wordt gemaakt tussen henzelf en sommige van hun soortgenoten.
Het was ook uitkijken wat ze van de Shadows’ klassieker ‘Apache ‘69’, als extra track hier, hadden gemaakt. Het nummer van Jerry Lordan krijgt hier een fantastische opsmukbeurt en de meerwaarde komt uit de hoek van alweer de keyboards. Dit nummer werd als single uitgebracht in 1969. Schitterende versie en mag ook bij de hoogtepunten gerekend worden.
Dit album is misschien wel het beste voorbeeld waarvoor Eyes Of Blue stond. Het werd een muzikaal, soms ietwat experimenteel avontuur dat veel ruimte liet voor toekomstige ontwikkelingen. Helaas kregen ze nooit de kans om te ontdekken waar deze reis hen zou naartoe leiden.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Crossroads Of Time
   
2. Never Care
3. I'll Be Your Friend
4. 7+7 Is
5. Prodigal Son
6. Largo
7. Love Is The Law
   
8. Yesterday
9. I Wonder Why
10. World Of Emotion
11. Inspiration For A New Day

Bonus Track

1. Q III
   

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2522

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen gevonden

Net zoals vele andere progressieve bands uit eind jaren zestig,  ging ook deze band gebukt onder het juk van slechte – of totaal geen-publiciteit die de platenlabels toen hanteerden. Blijkbaar hadden ze alleen maar voeling met de destijds grote namen en liet men de minder bekende bands maar al te graag op een zijpad achter.
Eyes Of Blue was een van deze vele outfits. Maar ze hadden een groot voordeel:  ze winnen in 1966 de vermaarde ‘Beat Contest’-prijs uitgeschreven voor het Britse muziekblad Melody Maker. Dat leidde tot een contract bij het progressieve sublabel Deram (Decca).
Nadat enkele singles werden uitgebracht, vertoonde producer Lou Reizner, een Amerikaan die nog school liep met Quincy Jones,  een serieuze aandacht voor hen.
Dankzij Esoteric Recordings worden hun twee albums weer onder de aandacht van het grote publiek gebracht en nu met extra tracks.
De legendarische Welsche band bestond toen uit Gary Pickford-Hopkins (vocals – zanger bij o.m. Rick Wakeman, Wild Turkey en overleden in 2013), Wyndham Reese (vocals), Phil Ryan (ex-Ancient Grease, Pete Brown, Big Sleep, keys), Ray “Taff” Williams (ex-Neutrons, Ian Gomm, Bonnie Tyler, Pete Brown, gitaar), Ritchie Francis (ex-Buzzy Linhart, Big Sleep, bas) en John Weathers (ex-Ancient Grease, Graham Bond, Big Sleep, Gentle Giant, drums). En zoals u kan lezen beschikten ze over een indrukwekkende staat van verdienste.
‘Crossroads Of Time’ was hun eerste langspeler die via Mercury in 1969 op de markt kwam.
Elf nummers vonden we op de originele langspeler en nu werd er één extra track aan toegevoegd.
Her en der duiken er oosterse tintjes op en dat geeft een extra dimensie aan sommige van hun songs. Dat deze outfit au serieux moest genomen, bewees de legendarische Quincy Jones, die samen met hen aan de soundtrack werkte van o.m. ‘The Toy Grabbers’ en ‘Connecting Rooms’ en in laatstgenoemde hadden ze zelfs nog een kleine cameorol.
Wat me meteen opviel bij ‘Love Is The Law’ is dat het nummer blijkbaar geschreven werd in de schaduw van de Animals grote hit ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’. Luister maar eens goed en de  vraag is dan weer: wie heeft van wie gepikt?
Veel nummers zitten vol met schitterende orgelondersteuning, ‘The Prodigal Son’ en ‘Never Care’ bewijzen dat je met een orgel –Hammond of niet- een meerwaarde kunt  creëren.
Op dit debuut gingen de jongens even te leen bij de Beatles en maakten van het klassieke ‘Yesterday’ nu een echte progressieve versie. Met meer dan één stemmetje dan in het origineel maken ze er nu iets totaal nieuws van. Ook hier komt het orgel weer op het voorplan. Zalige momenten.
Het extra instrumentale nummer (de mono versie), ‘Q III’ is dan weer een zo’n nummer dat boordevol met schitterende gitaarriffs zit die in duel gaan met de prachtige tonen van het klavier.
‘Crossroads Of Time’ mogen we zonder nadenken bij de klassiekers uit de progressieve golf van eind jaren zestig, begin jaren zeventig rekenen.
Helaas, maar zij waren geen geval op zich, hadden destijds de regerende platenlabels het voor het zeggen. Promotie kwam zelden uit die hoek en de muzikanten werden gewoon aan hun lot over gelaten… ondanks het toch schitterende werk dat ze steeds wisten te leveren.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Gone With The Mouse
2. A Tiny Book
3. Another Nail
4. Shoes & Ships
5. The Nothing Song
6. Me And My Kite
7. Just Anyone

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2518

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Geen site gevonden

Van het kwaliteitslabel Esoteric Recordings krijgen we weer enkele knappe heruitgaves van vinylalbums waar veel vraag naar is en waarvoor ook veel centen zal betaald worden als je er nog eentje vindt in uitstekende staat wel te verstaan.
De muziek van Fuchsia is progressieve folk rock en de band bestond destijds toen uit Tony Durant (akoestische en elektrische gitaar), Michael Day (bas), Michael Gregory (drums), Vanessa Hall-Smith (viool, backing vocals), Janet Rogers (viool, backing vocals) en Madeleine Bland (cello, piano, harmonium, backing vocals).
Het merendeel van de songs werden geschreven door Tony Durant en om ze een finale vorm te geven huurde hij producer David Hitchcock (Caravan, Genesis, Camel) in. We mogen hen in een adem noemen bij bands als Trees, Mellow Candle, Spirogyra en Pentangle.
Zoals veel andere soortgenoten in die progressieve periode werd ook dit album maar te gauw over het hoofd gekeken. Het kreeg eigenlijk niet de aandacht dat het verdiende. Gelukkig is er nu de cd-versie die misschien wel een nieuwe doelgroep kan aanspreken want progressieve muziek is nooit echt weggeweest.
We krijgen slechts zeven nummers, wat zeker niet vreemd was in die periode, maar ik mag hier meteen aan toe voegen dat het weer pareltjes van melodieën zijn geworden.
Kamermuziek arrangementen zijn hier troef.
Moeten we in dit kleine  juweeltje op zoek gaan naar hoogtepunten. Nummers als ‘Another Nail’, ‘Shoes & Ships, en ‘ Me And My Kite’ bedruipen zichzelf met de nodige muzikale progressieve, doch ook folkgetinte, arrangementen. Ook ’Just Anyone’ is een duidelijke bekrachtiging van de talenten van deze muzikanten. Geen enkel instrument eist de hoofdrol op, het zijn allemaal heerlijke en tussen de lijnen gekleurde folkrock songs.
Of we Fuchsia dan bij alle grote klassieke progressieve rockbands mogen tellen, wat mij betreft zeer zeker.
Ook aan het inlegboekje werd weer veel aandacht geschonken. Het staat boordevol informatie die meer dan welkom was.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. When I Was a Boy
   
2. Love and Rain
3. Dirty to the Bone
4. When the Night Comes
5. The Sun Will Shine on You
6. Ain't It a Drag
7. All My Life
8. I'm Leaving You    
9. One Step at a Time
10. Alone in the Universe

Platenlabel
Columbia Records
Big Trilby Records

Labelnummer
88875145112

Distributie
Sony Music

Website Artiest
Jeff Lynne’s ELO

Als we even moeten zoeken naar de laatste officiële cd van deze Britse band, moeten we een goede veertien jaar terug in de tijd gaan. In 2001 verscheen ‘Zoom’, hun tot nu toe laatste studioproject.
ELO werd in 1970 opgestart nadat Roy Wood (The Move) en Jeff Lynne (Idle Race), die bij de Move Carl Wayne een tijdje verving, vonden dat ze andere horizonten moesten gaan verkennen wat uiteindelijk leidde tot de formatie ELO die sterke rocksongs met de mantel van klassieke instrumenten (violen, houtblazers enz…) bedekte.
Tijdens deze veertienjarige afwezigheid blijft hun muziek toch nieuwe doelgroepen vinden, zij het dan door live concerten, compilaties van hun vroegere werk maar ook dankzij de reclamewereld die enkele van hun nummers gebruikten bij diverse campagnes.
Nu 2015 laat Jeff Lynne weer van zich horen en hij bracht net ‘Alone In The Universe’ uit, een album dat net, zoals het recente van The Zombies, ook bol staat met ijzersterke composities. Lynne bleef op hetzelfde elan, waarmee ELO begonnen was, verder werken. Kennelijk is ook hij een diehard sciencefictionfan (maar dat geldt ook voor vorige albums van ELO)  want met een titel als ‘Alone In The Universe’ lijkt het er wel op dat hij, net als vele andere sf-liefhebbers – waaronder ondergetekende-, het spijtig vindt dat we (misschien) maar alleen in dit immense universum aanwezig zijn. Alleen al de cover van dit nieuwe meesterwerkje indiceert waar Jeff Lynne zo achterstaat, zo ook hun nieuwe site.
We hebben al kunnen kennismaken met de schitterende single ‘When I Was A Boy’, dat een beetje handelt over zijn eigen jeugddroom, en meteen worden we ondergedompeld in een zee van verlangens.
Meer schitterende nummers met sterke verhaallijnen, zoals in het even prachtige  ‘Love And Rain’, volgen elkaar op zonder dat de luisteraar enige aandacht verliest.
‘Dirty To The Bone’, is dan weer een meer uptempo nummer. Met zijn bloemrijke harpgeluiden en de ondersteunende drumgeroffel is dit een vrolijke popsong geworden met teksten die naar het kleingeestige overhellen en sommige bijna komische van aard zijn. Maar dat neemt de luisterpret zeker niet weg.
‘When The Night Comes’ is dan meteen weer een nummer dat ook op commerciël vlak de nodige dingen zal verrichten en verdient dan ook de vereiste airplay. Lynne is buiten componist ook een knap snarenridder, hij bewijst dit vooral met zijn solo-passages; korte doch krachtige uithalen en de bekrachtiging dat we niet steeds moeten overtuigd worden van iemands bekwaamheid door lange, weemoedige en eindeloze gitaarsolo’s.
‘One Step At A Time’ is het buitenbeentje hier. Niet meteen het nummer dat perfect aansluit bij de andere nummers maar het is duidelijk een bewijs van de diversiteit die Lynne hier aan de dag legt.
Met ‘Alone In The Universe’ krijgen we dan weer een meer zwaarmoedige, melancholische Lynne die gelukkig weet hoe hij met de muziek van deze song voor de nodige contrasten zorgt.
‘Alone In The Universe’ toont ons het werk van een briljant componist. Hij blijft voort borduren op de artefacten van het vroegere ELO zonder de essentiële entiteit van de band uit het oog te verliezen.
Met andere woorden: we hebben er lang op moeten wachten en om weer clichématig af te sluiten is dit net als de recente schijf van de Zombies een meersterwerkje geworden.
Nu Jeff Lynne’s ELO live op een podium graag, een event om toch naar uit te kijken. Helaas staan er momenteel geen Belgische data in zijn tourkalender.

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Park Bench
   
2. The Master’s Voice
3. Bela kiss
4. Know Your Time
5. Choir Of Ancestors
6. ABC
7. Algorithm
8. Alarm
9. Molok Rising

Platenlabel
Kscope

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
V2 Records Benelux/Bertus

Website Artiest
Gazpacho

Niet vertrouwd met deze band? Ik ook niet maar deze Noorse post-progressieve band weet een zeer aparte doch leuke sound te produceren.
Twee jeugdvrienden Jon-Arne Vilbo en Thomas Andersen speelden ooit al samen in een bandje dat naar de naam Delirium luisterde maar was geen lang leven beschoren. Het lot wil nu dat deze kerels elkaar weer tegen het lijf liepen en ze begonnen uiteraard weer muziek te maken. Andersen leerde ondertussen Jan-Hendrik Ohme kennen door diens radiowerk. Van het een kwam het ander en meteen werden de lijnen voor Gazpacho uitgetekend.
Zoals ze zelf zeggen is Gazpacho een onwaarschijnlijke mix van echte personen, dus niet meteen de gemiddelde types die je zou verwachten in één en dezelfde band, daarom dat ze dan ook voor de naam Gazpacho kozen: koude soep met diverse soorten groenten.
Na de release van hun ‘Demon’, dat ik eigenlijk niet ken, kan ik moeilijk zeggen dat dit nieuwe album beter klinkt dan hun vorige worp.
Hun onmiskenbaar handelsmerk is de donkere tenorstem van Jan Hendrik die op alle nummers zijn stempel drukt. We worden op diverse songs zoals bv. ‘The Master’s Voice’ en ‘Choirs Of Ancestors’, ondergedompeld in een sombere atmosfeer waarin violen, percussie en drums de klemtoon leggen. Er komt weinig verandering in en dat leidt her en der tot momenten van verveling. Gelukkig herpakken ze zich stevig met het meer ritmische ‘ABC’ terwijl met ‘Algorithm’ weer die donkere verhaallijnen van Gazpacho aftast.
In hun muziek ontdekken meer dan alleen maar post-progressieve muziek, zo horen we toch ook leuke zigeunerklanken in ‘Bela Kiss’ of mogen we zeggen dat ze wat inspiratie zochten bij The Stranglers?
Met dit album, en misschien gold dat ook voor hun vorige langspeler, ondergaan we bizarre momenten waarin we ons in een atmosfeer bevinden alleen gevuld met vreemde, hypnotische beelden en om die enigszins te kunnen begrijpen moeten we onze geest pijnigen, beelden die ons niet meer loslaten... totdat we deze plaat meer dan eens hebben gedraaid om er uit te geraken. Ik verkies dan liever de term ‘psychedelische’ muziek die indruk maakt op je innerlijke ipv progressieve muziek.
Zeker geen slechte muziek maar je moet hier wel voor openstaan.

Alfons Maes (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Nothing You Do
   
2. Belladonna Moonshine
3. It Brings a Tear
4. The Raid
5. Right on their Side
6. Ebony Variations
7. Priestess
8. Friend’s, Friend’s, Friend

Bonus tracks

1. The Big Spell
   
2. Nothing You Do (1971 remix)
3. Belladonna Moonshine (1971 remix)
4. It Brings a Tear (1971 remix)
5. The Raid (1971 remix)
6. Ebony Variations (1971 remix)
7. Priestess (1971 remix)

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2499

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Audience

De Britse band Audience uit Londen bracht haar debuut uit in 1969. Maar na enkele maanden werd dat album uit de rekken gehaald, wat het een verzamelaarobject maakt. Daarna tekenden ze door Tony Stratton-Smith bij het Charisma label, waar ook Genesis, Van der Graaf Generator, The Nice zaten, alhoewel ze niet strikt een progressieve rockband waren. Daar werden nog 3 andere albums uitgebracht. Ze bestonden uit Howard Werth (zang & gitaar), Keith Gemmell (sax, klarinet, fluit), Tony Connor (drums) en Trevor Williams op bas. Dit is de digitale heruitgave van hun tweede album uit 1970, aangevuld met 7 bonustracks. Dit album met een psychedelische cover opent met ‘Nothing You Do’ met zijn karakteristieke baslijn. ‘The Raid’ duurt bijna 9 minuten, en ‘Right On Their Side’ is deels akoestisch. ‘Ebony Variations’ is hier totaal uit de context, met zijn jazzy versie van een klassiek stuk. Daarentegen bevat ‘Priestess’ een psychedelisch fluitspel. Dit album is steeds overschaduwd geweest door zijn opvolger ‘House of the Hill’. Het cd-boekje komt er met een nieuw essay door Sid Smith en een exclusief interview met Howard Werth.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Banquet
   
2. Poet
3. Waverly Stage Coach
4. River Boat Queen
5. Harlequin
6. Heaven Was an Island
7. Too Late I’m Gone
8. Maiden’s Cry
9. Pleasant Convalescence
10. Leave it Unsaid
11. Man on Box
12. House on the Hill

Bonus Tracks

1. Paper Round
   
2. The Going Song
3. Troubles

Platenlabel
Esoteric Recordings

Labelnummer
ECLEC 2494

Distributie
Cherry Red Records

Website Artiest
Audience

Audience was een band uit Londen die hun debuut uitbrachten in 1969. Maar na enkele maanden werd dat album uit de rekken gehaald, wat het een verzamelaarobject maakt. Daarna tekenden ze door Tony Stratton-Smith bij het Charisma label, waar ook Genesis, Van der Graaf Generator, The Nice zaten, alhoewel ze niet strikt een progressieve rockband waren. Daar werden nog 3 andere albums uitgebracht. Ze bestonden uit Howard Werth (zang & gitaar), Keith Gemmell (sax, klarinet, fluit), Tony Connor (drums) en Trevor Williams op bas. Nu is hun debuut heruitgebracht p cd, samen met 3 bonustracks. Hun proto prog sound leunt sterk aan bij folkrock, en opent met ‘Banquet’, en iets verder hoor je in ‘River Boat Queen’ en in ‘Pleasant Convalescence’ zelfs strijkers. ‘Heaven Was an Island’ begint met percussie in de intro, en iets verderop staat een eerste versie van ‘House on the Hill’. Verwacht echter geen symfonische rock. Naast de 3 bonustracks, bevat het cd-boekje een nieuw essay door Sid Smith plus een exclusief interview met Howard Werth. Ondertussen is de band weer bijeen.

Patrick Van de Wiele (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Slumbering Sky
2. Moonlight Dancing
3. An Angels’ Song
4. Bright Sky Radio
5. Normandy Dawn
6. Roswell 1947
7. Little Sister
8. My Heart is like a Symphony

Platenlabel
Eigen Beheer

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Niet Gekend

Promo-agent
Wilfried Arens

Website Artiest
Niet Gekend

Wilfried Arens van Wild River (lees hier het Keys & Chords-interview) verblijdt zijn publiek andermaal met een gevuld schijfje in eigen beheer. Als Over The Ocean presenteert hij 8 nieuwe nummers. Alle lyrics van zijn hand zijn gebaseerd op de gedichten van Nicholas Gordon. Omdat alleen maar alleen is, heeft Arens beroep gedaan op een kransje klasbakken: Walter Dedrie op saxofoon, David Roberts als zanger, en zijn Wild River-kompaan Serge Sorber op gitaar. Zelf speelt Arens piano. Zijn keuze voor David Roberts blijkt alvast een gouden zet: de man heeft een stem als een klok en klinkt als een gezonde mix tussen Bruce Dickinson van Iron Maiden en Steve Perry (voorheen) van Journey. Maar hoe goed Roberts ook zingt, de instrumentale nummers ‘Moonlight Dancing’ en ‘Roswell 1947’ zijn de hoogtepunten. ‘Moonlight Dancing’ is een ongrijpbare song dat meteen doet denken aan ‘The Eve of the War’ uit ‘Jeff Wayne's Musical Version of The War of the Worlds’. ‘Roswell 1947’ is niet volledig tekstloos: het liedje bevat spoken words-stukjes die alluderen naar het Roswell-incident, waarbij een ufo al dan niet gecrasht zou zijn. Arens’ ‘Little Sister’ is géén cover van de overbekende evergreen – wie weet hoe had dat geklonken? Benieuwd what’s next for Over The Ocean.

Julian De Backer (3)

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD1 “Teenage Licks”

1. Big Jim Salter
2. Faces
3. Mr Wizard
4. Don’t Think Twice
5. Keep on Rollin
6. Ailen Mochree
7. One Five Eight
8. I May Be Right I May Be Wrong
9. Seven Lakes

Bonus Tracks

1. Let It Down (live)
2. Going Down (live)

CD2 “Ontinuous Performance”

1. On The Highway
2. One More Chance
3. Penicillin Blues
4. King Tut
5. Good Time Girl
6. Niagara
7. Sunset Cowboy

Bonus Tracks

1. Good Time Girl (live)
2. Penicillin Blues (live)

Platenlabel
Angel Air

Labelnummer
SJPCD468

Distributie
Proper Music Distribution

Website Artiest
Maggie Bell

Toen de band voor deze langspeler de studio indook zagen we reeds al wat barsten in de line-up. James “Jimmy’ Dewar had als bassist de band reeds verlaten en werd vervangen door Steve Thompson. Aan de keyboards nam nu Ronnie Leahy plaats. Een personeelswissel wil altijd niet zeggen dat de muziek daarna wat minder goed zal klinken, een gegeven dat velen dan direct in de mond nemen. En zeker niet bij deze Schotse band!
Wat Stone The Crows betrof, ze kregen er nog een andere schitterende gitarist bij, nl. Jimmy McCulloch die we toen reeds bij Thunderclap Newman aan ’t werk zagen vooraleer Paul McCartney hem onder zijn Wings nam. De kerel stierf reeds op zijn 26 levensjaar. Hij haalde net niet de club van 27.
Maar het was nog steeds vocaliste Maggie Bell die het merendeel van het   laken naar zich toetrok.
‘Teenage Licks’ is meteen het zoveelste bewijs dat deze band wist hoe ze uitstekende muziek moesten maken zonder in banaliteit te vervallen. Sterke gitaarriffs, ondersteund door de machtige klanken van een Hammondorgel, krijgen we meteen te verwerken in de opener ‘Big Jim Salter’ en dat een keyboard nog steeds een instrument is dat voor toegevoegde waarde zorgt, wordt ons duidelijk gemaakt in ‘Faces’, laat je meeslepen op de prachtige vocalen van Maggie Bell. Met ‘Don’t Think Twice’ van meneer Bob Dylan gingen de Crows weer hun eigen weg en maakten er haast een eigen nummer van. ‘Ailen Mochree’ is een traditional van amper 25 seconden maar we horen hier een totaal andere vocaliste aan ’t werk. Op ‘One Five Eight’ wordt de wah-wah-pedaal en de speciale effectenknop ingeschakeld. Zeker een van de hoogtepunten op deze knappe langspeler.
Op deze cd-release krijgen we nu twee extra nummers, live-versies van ‘Let It  Down’ en ‘Going Down’. En zelfs live klonken The Crows overtuigend. Dit album zorgde er wel voor dat de band wereldwijd doorbrak.
Het laatste wapenfeit van deze Schotse band was hun langspeler ‘Ontinuous Performance’ uit 1972 waarop we zowel de gitaren van Leslie Harvey en McCulloch horen. Harvey werd geëlektrocuteerd, overleed en Steve Howe van Yes verving hem op een tijdelijke basis totdat McCulloch Harvey’s plaats finaal innam. ‘On The Highway’, is weer een knap voorbeeld van hoe de échte rocksound begin jaren zeventig klonk. Met ‘One More Chanced’ werd het gaspedaal even losgelaten en ondergaan we weer een moment van bezinning. Van het bluesy ‘Penicillin Blues’ krijgen we ook nog als bonusnummer een live-versie. Beweer nu nog maar eens dat blanken geen blues kunnen maken! Gewoonweg knap. De inspiratie voor het nummer ‘King Tut’ hebben ze gevonden in de Egyptische geschiedenis. Luister hier goed naar de snarenperikelen van de gitarist. Om af te sluiten weer een nummer om even bij weg te dromen. De vocalen van Maggie Bell met de innemende pianoklanken vormen een sterk duet in dit nummer.
Als tweede extra track gooide platenlabel Angel Air de live-versie van ‘Penicillin Blues’ er nog op. Nog meer knap fingerpicking werk…

Alfons Maes (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Intro
   
2. One in the Rhythms of Hope
3. A For Aria
4. Owner of a Lonely Heart
5. Listening With Me
6. Time and A Word
7. Infinite Mirage
8. Soul Eternal
9. Wonderous Stories
10. Renaissance of the Sun
11. Roundabout
12. Roundabout
13. I See You Messenger
14. New New World

Platenlabel
Ear-Music

Labelnummer
Promo-CD

Distribute
V2 Records Benelux

Website Artiest
Anderson Ponty Band
Jon Anderson
Jean-Luc Pony

"Can't repeat the past?... why of course you can!" - F. Scott Fitzgerald - "The Great Gatsby"
Driving back to San Francisco recently from a languid day trip to Big Sur, l finally decided that the time was optimal to listen to my download of the much anticipated new CD by legendary Yes singer songwriter, Jon Anderson and violin virtuoso Jean Luc Ponty (famed for his solo albums and early work with Frank Zappa and Mahavishnu Orchestra). The Anderson Ponty Band previewed the project for Kickstarter backers three weeks before the general release. Hopelessly techno-challenged, I besieged my husband for two days for help with backing up the coveted files.
As we weaved around the bucolic Coast Highway, my mind was blown by the symmetry achieved through the pairing of these two legendary talents. "Better Late Than Never" is the aptly titled eventual product of a chance meeting in the 80's of the two Atlantic label mates. Taken from a live showcase at the Wheeler Opera House in Aspen, the finished project retains the energy and rawness of a live show refined by a modicum of editing in the studio. The undertaking, which was launched in July of last year had a rather circuitous journey to its completion. One hurdle was overcome when scheduling conflicts prevented guitarist Jamie Dunlap (a Ponty alumni) who originally played at Wheeler to appear on the finished project. Jamie Glaser, also of Ponty fame redid all the guitar work which appears to have been seamlessly inserted.
This collaboration, which I will see in San Francisco at the Regency Ballroom on November 17th, in particular brings me full circle back to my youth. How will watching such icons of the 70's in concert together affect me now that I am in my mid fifties with so much life under my belt? Still, the music continually caused my thoughts to journey back to my own "Almost Famous" era at a Jean Luc Ponty concert I was reviewing for a Sacramento newspaper 37 years ago when I was just 17. Richard, my future husband, although an avid fan of the band was detained by security while I witnessed the soundcheck and interviewed the bass player. I apprehensively informed my eager interview subject that I regretfully could not accept his invitation to join him later, as I had a rather serious relationship going with the nervous lanky eighteen year old on the other side of the stage door of the formidable Sacramento Memorial Auditorium. In fact, prior to being sent on this assignment, I had to bone up on Mr. Ponty's recordings via Richard's home-recorded cassettes (which usually served as background music for make-out sessions)-but I digress.
I mean, I was a Yesfan, like so many "square pegs" of my era who gleaned spiritual insight by earnestly deciphering Jon Anderson's cryptic, cosmic lyrics. 20 minute “songs” about birth, death, rebirth, and The Revealing Science of God issued from the speakers of my brand new Kmart SoundDesign stereo system complete with eight track!
I've seen all good people turn their heads each day and satisfied I'm on my way shouted so many times (the day I found out I'd passed the GED test allowing me to legally escape high school where I was regularly denigrated) that the lyrics became my language; a doxology and salvation. Listening to Yes music was to become such a revered ritual and even achieve in our minds that which much of Progressive rock did: it superseded (or augmented) our parents' religion-which brings us to the present.
It occurred to me that with this coupling, both artists injected a perceptible added element of joy into the other’s foundational work with respect and space (not unlike Richard and me). This work enables the classics to "breathe" in new, earthy, jazz infused arrangements framed with Ponty's fluid, dancing violin and Anderson's lilting poignancy. Re-imagined versions of Yes songs, Ponty classics with newly created lyrics by Jon Anderson, and a few new numbers are offered. Anderson, who initiated the pairing has managed in one Kickstarter backed album to realize what the recent incarnations of Yes have struggled to do: bring back the life force and cosmic brilliance that infused so much of their seminal work.
As with many Yes (Firebird Suite) and Jon Anderson solo projects, the album opens with an instrumental piece which serves as an overture. "A For Aria", features Ponty's graceful runs and is evocative of moments of "Nous Somme Du Soleil" as well as much of other early 70's era Yes.
"And You and I, the quintessential Yes tour de force is given a pared down treatment with delicate piano by keyboardist Wally Minko which evokes a theme of time slipping away on this earthly journey. The added emphasis on the word "they" in the line: 'They won't tell you...' seems to be Anderson's advice as an elder statesman (who has maybe endured decades of betrayal by the business of music) to trust only one's inner voice. A sad resoluteness rather than ethereal discovery is conveyed especially with the lack of an embellished finish. I didn't want it to end and was unnerved when it did so rather abruptly.
"Time and a Word," the title track of their second album (which he supposedly wrote as an anthem after hearing "Hey Jude" for the first time) receives an inspired reworking with reggae which comes off surprisingly well. Anderson's opening with a tale of a visit to Jamaica which he doesn't remember much of except that it was "Fine in '69!," chants of "Bob Marley!" and the chorus of "She Loves You" for good measure could have ended up being corny and cringe-worthy. But, the spirit of the lyrics match the exuberant arrangement and Anderson's joyous performance. "Roundabout" is as energetic as the original version with Ponty's electric violin taking the lead role that guitarist Steve Howe would normally play and an organ suggesting a hint of very early Yes. Anderson's vocals complete with scatting are crisp and layered on this, especially considering his respiratory illness of recent years. However, "Wonderous Stories" belies a vulnerability and fragility due to a slightly labored vocal. A spirited "Owner of a Lonely Heart," remains pretty faithful to the original with the exception of an exciting solo by drummer Rayford Griffin in the break.
"Infinite Mirage" re-imagines the iconic "Mirage" from Jean Luc Ponty's 1977 number one hit album, "Enigmatic Ocean." Anderson's expository writing matches the piece's trademark serenity. "Listening With Me" is based on "Stay With Me" from 1979's "A Taste For Passion" and claims "So how we do forget the making of the mystic world and the making of the perfect life." In the sensual "Renaissance of the Sun" ("Renaissance" from "Aurora") Anderson sings "How you mesmerize and magnify with the power of your love." Needless to say, once upon a time, this trio of trademark Jean Luc Ponty numbers served as the soundtrack to a teenaged romantic life. This album will be like manna from heaven for people my age who will recognize that their life journey and acquiescence of maturity (however painful) is in a sense mirrored by the themes and the treatment that Better Late Than Never" gives to these classics. This obvious labor of love offers (in an age of so much disposable music) both the structure and vision of the best of classic Yes and even Mahavishnu Orchestra.
New songs such as "I See You, Messenger" feature guitarist Jamie Glaser's dexterity and background vocals. "Soul Eternal," which Anderson previously performed with jazz rock fusion band Azigza delivers a jubilant flight of swinging world music and searing violin.
Now, this is grownup Yes for those of us who have been imprinted with the growth of our children, the death of our parents, and the indelicate march of time.
As harmonic interplay filled the car, I realized I'd missed the energy that writing implants in me. Tonight, I made a decision to write a new review. Ah, fusion.
For more information and forthcoming tour dates visit the official AndersonPonty Band website: http://www.andersonpontyband1.com/

Antoinette Stern