Clyde McPhatter: Rocks

​DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Can It Be Wrong
2. Thirty Days
3. Clyde McPhatter & The Drifters: Money Honey
4. Lover Please
5. I Do Believe
6. Take A Step
7. Deep Sea Ball
8. What’d I Say
9. Clyde McPhatter & The Drifters: What’cha Gonna Do
10. Rockin’ Robin
11. Hey Love
12. Three Thirty Three
13. A Lover’s Question
14. Up To My Ears In Tears
15. Come What May
16. (You’ve Got Everything) From A To Z
17. Such A Night
18. The Drifters Feat. Clyde McPhatter: Bip Bam
19. Same Time, Same Place
20. Twice As Nice
21. Lovey Dovey
22. I’m Gonna Be A Wheel Someday
23. I Can’t Stand Up Alone
24. Let The Boogiewoogie Roll
25. Don’t Let Go
26. Little Bitty Pretty One
27. You’re For Me
28. Ta Ta
29. Money Honey (Mercury)
30. Since You’ve Been Gone
31. Climb That Mountain Of Love
32. Stop
33. This Is Not Goodbye
34. I’m Movin’ On

​In de review van ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ vermeldden wij reeds dat Bear Family gelijktijdig daarmee een tweede cd van McPhatter uitbracht in de serie ‘Rocks’. In de review van ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ legden wij reeds de nadruk op de invloed die hij had in de ontwikkeling van het latere soulgenre. Vreemd was dit niet want de ervaringen uit de rhythm & blues en gospel die Clyde had, gekoppeld aan zijn exclusieve en inleefbare tenorstem, maakten dit mogelijk. In de ballades was hij ongetwijfeld één van de toppers van de jaren vijftig en zestig, maar ook de meer uptempo songs waren hem op het lijf geschreven. Ongetwijfeld opende hij daarmee ook de deur voor een genre waar rhythm & blues en rock mekaar durfden te beïnvloeden. Dat uit zich al meteen bij opener van deze compilatie ‘Can It Be Wrong’. Zelfs gedurende zijn periode dat hij deel uitmaakte van The Drifters viel dat op. Niet verwonderlijk ook dat de groep scoorde met ‘Money Honey’, een nummer dat Clyde en The Drifters reeds in 1953 opnamen voor het Atlantic label. Solo had hij met ‘A Lover’s Question’ een hit in 1958. Dé grote hit, waarmee Clyde ook in onze kontreien naam maakte, was ongetwijfeld ‘Lover Please’, dat hij voor Mercury opnam in 1962. Een nummer waarmee McPhatter zeker Ray Charles inspireerde. Op zijn beurt coverde Clyde ‘What’d I Say’ van Ray Charles. Clyde wist zich ook te omringen met niet de minsten onder de muzikanten. Zo wordt de saxpartij op ‘Lover Please’ geblazen door niemand minder dan King Curtis. Een andere bekende saxofonist Sam ‘The Man’ Taylor is dan weer te horen op het eerder genoemde ‘Money Honey’ alsook op ‘Let The Boogie Woogie Roll’. Ook saxofonist Homer L. ‘Boots’ Randolph speelde regelmatig mee op Clydes opnames, zoals bijvoorbeeld op het vaak gecoverde, maar origineel van Bobby Day zijnde, ‘Rockin’ Robin’. Ook op McPhatters cover van Fats Domino’s ‘I’m Gonna Be A Wheel Someday’ is Boots Randolph van de partij met een ronduit sublieme solo. Trouwens Clyde zet Domino’s hit perfect naar zijn hand. Diezelfde Randolph zorgt ook voor de nodige groove in het van Presley gekende ‘Such A Night’. Bemerk wel dat Clyde met The Drifters het origineel opnam voor Atlantic in 1956. De opname die op deze compilatie staat, nam Clyde op voor Mercury in 1961. Opvallend is ook dat hij op een aangename manier doo-wop wist te integreren in zijn rockende rhythm & blues. Voorbeelden zijn er bij de vleet, waar ook ‘Three Thirty Three’ en ‘A Lover’s Question’ toe behoren. Een dijk van een ‘good old rhythm & blues’ serveert Clyde met ‘Up To My Ears In Tears’. Opvolger ‘Come What May’ roept dan weer wat New Orleans op.
Het is duidelijk dat Clyde McPhatter een enorm veelzijdig artiest was. De ballads voorzag hij van een indrukwekkende soulfeel en de rhythm & blues liet hij rocken. Het is dan ook terecht dat hij de enige artiest is die tweemaal werd opgenomen in de ‘Rock and Roll Hall of Fame’, eenmaal als soloartiest en een andere maal als leadzanger van The Drifters.
Net als bij ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ krijg je ook bij dit album weer een uitgebreid booklet met een hoop info rond de artiest en de opnames.
 
Lambert Smits 

​In the review of ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ we already mentioned that Bear Family simultaneously released a second McPhatter CD in the ‘Rocks’ series. In the review of ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ we also emphasized the influence he had in the development of the later soul genre. This was not surprising because the experiences from rhythm & blues and gospel that Clyde had, coupled with his exclusive and adaptable tenor voice, made this possible. In the ballads he was undoubtedly one of the highlights of the fifties and sixties, but the more uptempo songs were also suited to him. No doubt he also opened the door to a genre where rhythm & blues and rock dared to influence each other.
Clearly, Clyde McPhatter was a hugely versatile performer. He provided the ballads with an impressive soul and he rocked the rhythm & blues. It is therefore right that he is the only artist to be inducted into the Rock and Roll Hall of Fame twice, once as a solo artist and another time as lead singer of The Drifters.
Just like with ‘The Ballads Of Clyde McPhatter’ you also get an extensive booklet with a lot of info about the artist and the recordings. Recommended!