Right Hand Man: Robert Lockwood Jr., Vol. 2, 1951-1961

​DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Robert Lockwood: Im Gonna Dig Myself A Hole
2. Robert Lockwood: Dust My Broom
3. Robert Lockwood: Aw Aw Baby
4. Robert Lockwood: Sweet Woman
5. John Brim And His Gary Kings: You Got Me Where You Want Me
6. Freddy King: Country Boy
7. Freddy King: That’s What You Think
8. Eddie Boyd: I Got A Woman
9. Eddie Boyd: Hotel Blues
10. Little Walter: Ah’w Baby
11. Little Walter: Everybody Needs Somebody
12. Little Walter: Rocker
13. Sonny Boy Williamson: Fattening Frogs For Snakes
14. Sonny Boy Williamson: Cross My Heart
15. Sonny Boy Williamson: Born Blind
16. Sonny Boy Williamson: Ninety Nine
17. Muddy Waters: I Live The Life I Love
18. J.B. Lenoir: She Don’t Know
19. Willie C. (Willie Cobbs): We’ll All Be There
20. Willie C. (Willie Cobbs): Slow Down Baby
21. Eddie Boyd: You Got To Reap!
22. Ernest Cotton: Going Back To Memphis
23. Ernest Cotton: Uhm Beautiful
24. Sunnyland Slim: Worried Bout My Baby
25. Otis Spann: Little Boy Blues
26. Otis Spann: My Daily Wish
27. Otis Spann: Worried Life Blues

In het eerder verschenen volume, dat focuste op de periode 1941-1956 hoorden we reeds dat, alhoewel hij misschien niet die bekendheid genoot die hij verdiende, gitarist Robert Lockwood Jr. een voortrekkersrol vervulde bij de overbrugging tussen de Delta- en de Chicagoblues. Het feit dat hij zowel de via zijn stiefvader Robert Johnson meegekregen skills om de Deltablues te spelen, als het feit dat hij de stedelijke Chicagoblues en rhythm & blues moeiteloos beheerste, zijn hier zeker niet vreemd aan. Hij was dan ook een veelgevraagd sessiemuzikant, aan wie pianisten en mondharmonicaspelers hun successen te danken hadden.
Dit tweede volume bevat andermaal songs die Robert onder eigen naam opnam, als nummers waar hij als verdienstelijke sideman aan bod komt.
Om het aantal tracks over de twee volumes evenredig te verdelen (28 tracks op volume 1 en 27 tracks op volume 2), overlappen de periodes gedeeltelijk. Daarom start dit volume met de 78 toeren ‘I’m Gonna Dig Myself A Hole / Dust My Broom’, die Lockwood Jr. in 1951 opnam onder eigen naam. Beide nummers zijn Lockwood gecrediteerd, alhoewel Arthur Crudup ‘I’m Gonna Dig Myself A Hole’ zes maanden vóór Robert opnam. Het origineel van ‘Dust My Broom’ werd dan weer geschreven door Robert Johnson. ‘I’m Gonna Dig Myself A Hole’ is een typische blues en meer dan waarschijnlijk hoor je hier de legendarische Otis Spann op piano. ‘Dust My Broom’ werd dan door het gebruik van slide onsterfelijk gemaakt door Elmore James. Pianist van dienst is hier waarschijnlijk Sunnyland Slim.
In 1954 nam Robert onder eigen naam zijn laatste 78 toerenplaat ‘Aw Aw Baby / Sweet Woman’ op. Naast zijn schitterend gitaarwerk, is Sunnyland Slim weer de man aan de piano. De A zijde is zeker gemodelleerd naar Johnsons ‘Sweet Home Chicago’. ‘Sweet Woman’ is een slowblues met een prima smooth, ietwat jazzy klinkende gitaar. Wanneer Robert op de gitaarsolo overschakelt, toont hij zijn onmeetbare creativiteit.
Daarna is Lockwood Jr. te vinden achter heel wat populaire artiesten, zoals John Brim, Freddy King, Eddie Boyd, Little Walter, Sonny Boy Williamson, Muddy Waters, J.B. Lenoir, Willie Cobbs, Ernest Cotton en Sunnyland Slim.
Al deze artiesten zijn hier vertegenwoordigd met één of meerdere nummers. Wat deze opnames verduidelijken is dat Robert Lockwood Jr. de strakke Chicagosound verfijnde door zijn talent op de zes snaren. Swingend komt hij dan weer aan bod op Freddy Kings ‘That’s What You Think’.
Robert werkte soms aan twee gitaarpartijen samen met Luther Tucker. Beide partijen matchten dan wonderwel met de ritmesectie. Een fraai voorbeeld ontdek je tegen het einde van het instrumentale ‘Rocker’ van Little Walter. Een heerlijke gitaarpartij, waar in Lockwood Jr’.s creativiteit een hoge vlucht neemt, omringt ‘Cross My Heart’ van Sonny Boy Willamson. Robert vond zijn weg ook zonder problemen in J.B. Lenoirs rhythm & blues ‘She Don’t Know’ en geef zeker aandacht aan zijn partij in ‘Slow Down Baby’ van Willie Cobbs. Gewoonweg subliem! Dat herhaalt hij nog eens in ‘Going Back To Memphis’ van Ernest Cotton, alsook in diens instrumentale ‘Uhm Beautiful’ en zeker ook in ‘Worried Bout My Baby’ van Sunnyland Slim.
In 1960 verhuist Robert Lockwood Jr. naar Cleveland en in datzelfde jaar is hij van de partij wanneer Otis Spann zijn baanbrekend album ‘Otis Spann Is The Blues’ opneemt. Deze compilatie eindigt met 3 songs uit dat meesterlijke album, inclusief een remake van ‘Little Boy Blues’.
Robert Lockwood Jr. hing nooit het imago van de ‘hard drinking bluesman’ aan. Daarentegen stonden waardigheid en professionaliteit hoog bij hem aangeschreven en werd hij daardoor soms als autoritair bestempeld. Dat zijn houding tot schitterende opnames leidde, kan je op deze beide volumes in de serie ‘Right Hand Man’ beluisteren. Een meer dan gerechtvaardigd eerbetoon!
 
Lambert Smits

In the previously published volume, which focused on the period 1941-1956, we already learned that, although he may not have enjoyed the fame he deserved, guitarist Robert Lockwood Jr. played a pioneering role in bridging the gap between Delta and Chicago blues. The fact that he inherited both the Delta blues skills he acquired from his stepfather, Robert Johnson, and his effortless mastery of urban Chicago blues and rhythm & blues certainly contributed to this. He was also a sought-after session musician, to whom pianists and harmonica players owed their success.
This second volume again contains songs Robert recorded under his own name, as well as tracks where he appears as a valuable sideman.
To distribute the number of tracks evenly across the two volumes (28 tracks on volume 1 and 27 tracks on volume 2), the periods partially overlap. That's why this volume starts with the 78 rpm ‘I'm Gonna Dig Myself A Hole / Dust My Broom’, which Lockwood Jr. recorded under his own name in 1951. Both songs are credited to Lockwood, although Arthur Crudup recorded ‘I'm Gonna Dig Myself A Hole’ six months before Robert. The original version of ‘Dust My Broom’ was written by Robert Johnson. ‘I'm Gonna Dig Myself A Hole’ is a typical blues, and you'll more than likely hear the legendary Otis Spann on piano. ‘Dust My Broom’ was immortalized by Elmore James through the use of slide. The pianist on duty here is probably Sunnyland Slim.
In 1954, Robert recorded his last 78 rpm album under his own name, ‘Aw Aw Baby / Sweet Woman’. Besides his brilliant guitar work, Sunnyland Slim is back on piano. The A-side is certainly modeled after Johnson's ‘Sweet Home Chicago’. ‘Sweet Woman’ is a slow blues with a great, smooth, slightly jazzy guitar. When Robert switches to the guitar solo, he displays his immense creativity.
Lockwood Jr. can be found behind many popular artists, such as John Brim, Freddy King, Eddie Boyd, Little Walter, Sonny Boy Williamson, Muddy Waters, J.B. Lenoir, Willie Cobbs, Ernest Cotton, and Sunnyland Slim.
All these artists are represented here with one or more tracks. What these recordings clearly demonstrate is that Robert Lockwood Jr. refined the tight Chicago sound through his talent on the six strings. He then swings again on Freddy King's ‘That's What You Think’.
Robert sometimes collaborated on two guitar parts with Luther Tucker. Both parts then matched wonderfully with the rhythm section. A beautiful example can be found towards the end of Little Walter's instrumental ‘Rocker’. A delightful guitar part, where Lockwood Jr’.s creativity soars, surrounds Sonny Boy Williamson's ‘Cross My Heart’. Robert also effortlessly found his place in J.B. Lenoir's rhythm & blues ‘She Don't Know’, and be sure to check out his part in Willie Cobbs' ‘Slow Down Baby’. Simply sublime! He echoes this in Ernest Cotton's ‘Going Back To Memphis’, as well as in Cotton's instrumental ‘Uhm Beautiful’, and certainly also in Sunnyland Slim's ‘Worried Bout My Baby’.
In 1960, Robert Lockwood Jr. moved to Cleveland and that same year he was present when Otis Spann recorded his groundbreaking album ‘Otis Spann Is The Blues’. This compilation ends with three songs from that masterful album, including a remake of ‘Little Boy Blues’.
Robert Lockwood Jr. never embraced the image of the ‘hard-drinking bluesman’. On the other hand, he held dignity and professionalism in high regard, and was sometimes labeled authoritarian as a result. The fact that his demeanor led to brilliant recordings can be heard on these two volumes in the ‘Right Hand Man’ series. A more than justified tribute!