De in 1951 geboren roodharige Andrew Gold moet zowat één van de beste studiomuzikanten aller tijden geweest zijn in California. Geboren in Burbank, in de schaduw van entertainment city number one in de wereld, Los Angeles viel de appel niet zo ver van de boom. Gold’s moeder Marni Nixon was een verdienstelijke zangeres en Gold’s vader won zelfs een Oscar als componist van de soundtrack van de blockbuster “Exodus”.

Zijn eerste passen zetten Gold in de groep Bryndle samen met Kenny Edwards, Wendy Waldman en Karla Bonoff. Zijn eerste grote succes vierde hij als multi-instrumentalist en arrangeur op Linda Rondstadt’s grote doorbraak “Heart Like a Wheel”. Gold nam de meeste instrumenten op deze plaat voor zijn rekening, meer nog zijn gitaarwerk op “You’re No Good”, Linda Rondstadt’s eerste nummer één hit in Amerika is on-ver-ge-te-lijk. Het blijft trouwens één van de beste rocksongs die ooit in California het levenslicht zag. Alleen al voor die gitaarlicks van Andrew Gold!! Hij is trouwens ook de muzikale verantwoordelijke voor de volgende vier Rondstadt-albums. Het is niet toevallig dat dit Rondstadt’s beste periode was in haar carrière. En Gold is zonder meer één van de grondleggers van de befaamde, laid back West Coast – sound die in de jaren ’70 furore maakte en nadien nooit meer weggeweest is.

In 1975 krijgt de 24-jarige Andrew een platencontract en hij geeft er meteen een ferme lap op met vooral de briljante, meerlagige popsong “Lonely Boy”, zonder twijfel één van de beste popsongs uit de jaren ’70. Het gaat over een jongetje dat zich ongelooflijk verwaarloosd voelt wanneer hij er een zusje bijkrijgt. Het nummer drijft op piano, strijkers en de zeer wendbare stem van Gold. Het toetje bestaat in een korte, briljante, alles verschroeiende gitaarsolo. Het nummer haalde dan ook meer dan terecht de Amerikaanse top tien. Voor diegenen die Gold nog niet kenden was deze debuutplaat vanzelfsprekend een visitekaartje om u tegen te zeggen. In interviews verklaarde hij steevast dat dit nummer absoluut niet autobiografisch diende opgevat te worden.

In de jaren ’70 leverde Gold nog hoogstaand werk af met “What’s wrong with this picture” uit 1976 en “All This and Heaven Too” uit 1978. En reken maar dat daar een paar geweldige nummers op stonden die wereldwijde bekendheid genieten. Gold is bij het grote publiek vooral bekend door prachtige, erg persoonlijke ballades of liefdesliedjes die absoluut niet melig klinken of klef overkomen, zowaar geen makkelijke opgave. Wie kent er “How Can This Be Love”, “Thank You for Being a Friend” en “Never Let Her Slip Away” niet. Persoonlijk vind ik zijn echte rocknummers zeker zo goed. Het heerlijke  springerige “Do Wah Diddy Diddy” van Jeff Barry & Elie Greenwich bijvoorbeeld, waarvan hij voor mij de allerbeste versie van neerzette. Zijn vierde album uit 1980 “Whirlwind” is helemaal rockgekleurd. Het is één van de beste Amerikaanse rockalbums ooit. “Nine to Five”, “Standing on the Edge” en “Kiss this One Goodbye” heerlijke rechttoe, rechtaan rock. Alleen het grote publiek lustte er geen pap van omdat de radio- en televisiestations dit toch niet de Andrew Gold vonden die ze kenden van de vorige platen.

Begin jaren ’80 vond Gold het welletjes en keerde hij terug naar de opnamestudio’s als enorm gewaardeerde producer en multi-instrumentalist. Hij toerde ook wel vaak met andere muzikanten. De lijst is echt indrukwekkend:  Art Garfunkel, Carly Simon, Maria Muldaur, Steven Bishop, Brian Wilson, alle Beatles behalve John Lennon, Trish Yearwood, Wynonna Judd, Cher, The Eagles, Jackson Browne, Celine Dion en Joni Mitchell.

In 1981 solliciteren Eric Stewart en Graham Gouldman naar Gold als lid van 10cc. Andrew wil wel maar contractueel is het onmogelijk. In 1983 houden Stewart & Gouldman het echter voor bekeken met 10cc en even daarna formeren Gouldman en Gold de groep Wax. En in 1986 is het meteen raak. met het album “Magnetic Heaven”. Gold & Gouldman, beide songsmeden met decennia ervaring, opteren voor een makkelijk geluid waarbij uptempo en speelplezier centraal staan waarbij ze zelfs disco, funk en synthpop niet uit de weg gaan. Ze scoren geen onaardige hits met “Right Between the Eyes”en “Ball and Chain”. Maar het is vooral “Bridge To Your Heart” dat het jaar daarop een respectabele hit wordt. In 1989 houdt Wax het voor bekeken.
Nadien treedt Gold niet meer op de voorgrond. In 1990 nam hij nog wel een album op met zijn oude groep Bryndle. Maar naast het studio- en producerswerk  legde hij zich vooral toe op het componeren en produceren voor liedjes in films.

Gold was nog helemaal niet uitgemusiceerd of uitgeschreven maar een hartaanval in zijn slaap, twee maanden voor zijn zestigste verjaardag, maakte een einde aan deze musician’s musician waar we altijd met veel genegenheid aan zullen terugdenken.