|
Op het recente concert van Status Quo kregen ze welgeteld een halfuurtje om het publiek te laten kennismaken met hun muziek die eigenlijk pas vorm begon aan te nemen in 1996 toen ze Humo’s Rock Rally’s finalisten waren. Wat is er tussendoor allemaal met Cameron gebeurd?
• Terug naar de oorsprong van jullie band. Wanneer zijn jullie er eigenlijk mee begonnen en hoe zit de chemie in elkaar? |
|
We zijn begonnen in 1991, in de schuur van Norbert (Breels), onze gitarist van het eerste uur. Verder was de eerste bezetting a family affair: Majorie, Raf en Stijn Jammaers op respectievelijk zang/gitaar, bass en keyboards, Bart Reniers op drums en Norbert Breels op gitaar. Anno 2011 bestaat Cameron uit Majorie Jammaers, Bart Reniers, Norbert Breels en Wouter Bylois op bass, het enige niet originele lid van de band.
• Humo’s Rock Rally winnen, is dat een droom voor jullie of dachten jullie, wat een ander kan gaan we ook eens proberen.
Jammer genoeg hebben we niet gewonnen maar we hebben zeker geen spijt van onze deelname. Achteraf is gebleken dat we toch wel in een van de topedities van Humo’s Rock Rally zaten met Novastar, Arid, An Pierlé, Tom Helsen, serieuze concurrentie m.a.w. We hebben lang getwijfeld en ons demootje op het allerlaatste moment ingestuurd. We wilden gewoon eens meedoen aan dé rockwedstrijd van België en het feit dat we in de finale zijn geraakt was al veel meer dan we ooit hadden durven dromen. Uiteindelijk heeft het ons toch wel wat aandacht en een pak optredens opgeleverd dus al bij al zeker een succes voor ons.
• Jullie muziekstijl is er niet een die alledaags is, volgens mij, of zit ik op een verkeerd spoor?
Dat is natuurlijk een compliment. We zijn zeker niet de meest alternatieve groep als je dat bedoelt, we doen gewoon wat we doen en blijkbaar komt dat over als niet alledaags. Het is een mix van allerlei invloeden: veel 70’s invloeden, rock, blues, singer-songwriters maar evenzeer invloeden uit de jaren 80 en 90. Fleetwood Mac, Paul Weller, The Jayhawks, Patti Smith, Sam Cooke, U2, The Smiths, The Cure zijn maar een kleine greep uit ons collectief geheugen.
Op één of andere manier slagen we erin om uit al die invloeden iets te halen en bij te brengen aan de nummers waardoor we een sound hebben die inderdaad misschien niet alledaags is.
• Terug nu naar de kaap van vijftien jaar dat het stil werd rond Cameron. Wat was daar de aanleiding voor?
Na de drukte van de post Rock Rally periode bleven we een beetje ter plaatse trappelen. Er komen andere dingen in het leven, je groeit ook als mens, dingen veranderen. Iedereen zocht wat andere horizonten op, had andere prioriteiten. Er zijn in die periode vele personeelswissels geweest maar daardoor gaat alles natuurlijk ook trager vooruit, je moet toch telkens weer opnieuw beginnen waardoor het nog moeilijker wordt om een stap vooruit te zetten.
• 2011 is het jaar dat Cameron terug boven water komt borrelen. 15 jaar is niet niks als je elkaar in die lange tijd niet gezien hebt of als band met elkaar gespeeld hebt. Hoe ondergingen jullie individueel deze kaap?
Ieder van ons is denk ik op zijn eigen manier met muziek bezig gebleven en muziek blijven maken of spelen, sommigen alleen, anderen met nieuwe groepjes.
Natuurlijk werd er in tussentijd ook getrouwd, kwamen er kinderen, the usual stuff maar we zijn al die tijd wel met elkaar in contact gebleven.
Uiteindelijk hebben we dan ergens in de loop van 2010 nog eens tijd gemaakt om samen wat te jammen, van het één kwam het ander en voor het wisten waren we weer vollebak nieuwe nummers aan het maken. Het grote verschil met 15 jaar geleden is dat we ons nu veel meer amuseren, alles is een pak meer relaxed, je hebt meer ervaring als mens én als muzikant waardoor je meer vertrouwen hebt in jezelf en in de dingen die je maakt.
• De nummers die jullie in het voorprogramma van Status Quo op 16 oktober 2011 speelden waren allen eigen nummers. Wie is daar verantwoordelijk voor in de groep, of doen jullie het allemaal samen.
Alle nummers en teksten worden door Majorie geschreven maar ze worden wel door de hele band verder uitgewerkt. Wanneer we aan iets nieuws beginnen, proberen we daar altijd heel open tegenover te staan. Ieder bandlid probeert iets bij te brengen en van zodra we weten waar we naar toe willen met een bepaalde song wordt de basis, bass en drum, uitgewerkt. Bass en drum blijven tenslotte de fundamenten van elk goed nummer, we kunnen daar behoorlijk lang aan verder sleutelen tot het ritmisch helemaal goed voelt. We hebben gelukkig de mogelijkheid om in ons eigen studiootje nummers op te nemen en te sleutelen aan elk onderdeel tot het goed zit, een groot voordeel toch wel.
• Mikken jullie nu, nu je terug uit de put der vergetelheid bent gekropen, op een internationale doorbraak?
Ik denk niet dat we echt met een internationale doorbraak bezig zijn. Iedereen dagdroomt daar natuurlijk wel eens over maar voor ons zou het al super zijn als we er ooit eens in slagen om een full cd uit te brengen. Als we dan nog wat airplay kunnen bekomen en overal te lande onder goeie omstandigheden kunnen optreden, zouden we al heel tevreden zijn. Een paar goeie cluboptredens, misschien nog eens een goed voorprogramma, wat zomerfestivals zou al super zijn. En wie weet, dromen mag altijd toch ?
• Net als iedere andere muzikant, wie was bij jullie de grote inspirator?
Voor Majorie als songschrijver is waarschijnlijk haar vader een grote inspiratiebron. Hij was zelf bassist in zijn jonge jaren, hij speelde bij een rock’n roll groepje “The Spotlights”, ooit nog in het voorprogramma van The Pebbles o.a.
Er was steeds muziek te horen ten huize Jammaers: Creedence Clearwater Revival, Elvis, veel blues, country, Fleetwood Mac. Later brachten de oudere broers de platen van het moment meer naar huis: Talking Heads, The Pretenders, Springsteen, The Smiths, Patti Smith, Neil Young, het jonge U2. Eén van de grote voorbeelden was zeker The Band, eigenlijk toch wel bij grootste songschrijvers doorheen de muziekgeschiedenis.
• Kunnen we Cameron binnenkort weer zien als support van een toch wel wereldberoemde band?
Mmmm, waarschijnlijk wel maar daar horen jullie ongetwijfeld later meer over ...
• Om af te sluiten een tweeledige vraag: Hoe zien jullie je eigen toekomst want de platenfirma’s zitten in benarde situaties en wat denken jullie zoal van het huidige internationale muzikale landschap?
Ik denk dat je als groep met vele dingen moet bezig zijn buiten enkel muziek schrijven en optreden in vergelijking met vroeger. Het is duidelijk dat de tijd van het grote geld bij platenfirma’s voorbij is, als beginnende groep moet je eerst zelf al iets bereikt hebben alvorens er aandacht komt uit de muziekbusiness.
Je moet zelf zorgen voor je eigen marketing, je bezig houden met jezelf promoten via de sociale media, optredens zoeken, opnames maken, ...
Maar uiteindelijk is dat niet noodzakelijk een slechte evolutie. Het is duidelijk dat optredens in het huidige muzieklandschap je belangrijkste bron van inkomsten zullen zijn en dé ultieme plaats om jezelf te promoten.
Milow is bvb een perfect voorbeeld van de DIY-aanpak en je ziet dat dat ook kan lukken. Het vraagt misschien wat meer werk maar je kan ook wat meer je eigen koers varen, je eigen ding doen zonder inmenging van platenfirma’s.
Deze hele evolutie heeft er voor gezorgd dat er de laatste jaren wellicht groepjes zijn doorgebroken die onder de vleugels van een major misschien minder waren opgevallen, die hun eigen smoel zouden zijn kwijtgeraakt wanneer ze werden gestuurd door de A&R jongens van de platenfirma’s.
Het internationale muzieklandschap is behoorlijk verscheiden op dit ogenblik wat eigenlijk toch wel een verfrissing is.
De perceptie bij de jonge muziekfan is veel minder eng dan 15 jaar geleden, toen had je echt periodes waarin één bepaalde stijl gedurende enkele jaren de dienst uitmaakte: je had de new wave periode, de grunge periode, de indie periode. Alles wat daar niet in paste, kwam veel minder aan bod. Dezer dagen hoor je bijna alle muziekstijlen op de radio: indie, soul, singer songwriter, pop, alternatief. Hopelijk slagen we erin om daar binnen afzienbare tijd ook ons eigen plaatsje tussen te veroveren !
Wel, beste lezers, je kunt het zelf lezen en toen ik de band bezig zag als support van Status Quo enige tijd geleden, werd in wel danig verrast door de kwaliteit die deze band leverde. En zoals ze zelf zeggen, het is de diversiteit aan muzikale stijlen die het nu doen, gaan ‘vakjes’-muziek voor Cameron. Hopelijk zullen de verantwoordelijken voor nationaal talent bij Sony of bij Warner dit interview ook lezen want deze band verdient meer dan alleen maar een obscure notering ergens in het hedendaagse muzikale landschap dat België rijk is.
Alle nummers en teksten worden door Majorie geschreven maar ze worden wel door de hele band verder uitgewerkt. Wanneer we aan iets nieuws beginnen, proberen we daar altijd heel open tegenover te staan. Ieder bandlid probeert iets bij te brengen en van zodra we weten waar we naar toe willen met een bepaalde song wordt de basis, bass en drum, uitgewerkt. Bass en drum blijven tenslotte de fundamenten van elk goed nummer, we kunnen daar behoorlijk lang aan verder sleutelen tot het ritmisch helemaal goed voelt. We hebben gelukkig de mogelijkheid om in ons eigen studiootje nummers op te nemen en te sleutelen aan elk onderdeel tot het goed zit, een groot voordeel toch wel.
• Mikken jullie nu, nu je terug uit de put der vergetelheid bent gekropen, op een internationale doorbraak?
Ik denk niet dat we echt met een internationale doorbraak bezig zijn. Iedereen dagdroomt daar natuurlijk wel eens over maar voor ons zou het al super zijn als we er ooit eens in slagen om een full cd uit te brengen. Als we dan nog wat airplay kunnen bekomen en overal te lande onder goeie omstandigheden kunnen optreden, zouden we al heel tevreden zijn. Een paar goeie cluboptredens, misschien nog eens een goed voorprogramma, wat zomerfestivals zou al super zijn. En wie weet, dromen mag altijd toch ?
• Net als iedere andere muzikant, wie was bij jullie de grote inspirator?
Voor Majorie als songschrijver is waarschijnlijk haar vader een grote inspiratiebron. Hij was zelf bassist in zijn jonge jaren, hij speelde bij een rock’n roll groepje “The Spotlights”, ooit nog in het voorprogramma van The Pebbles o.a.
Er was steeds muziek te horen ten huize Jammaers: Creedence Clearwater Revival, Elvis, veel blues, country, Fleetwood Mac. Later brachten de oudere broers de platen van het moment meer naar huis: Talking Heads, The Pretenders, Springsteen, The Smiths, Patti Smith, Neil Young, het jonge U2. Eén van de grote voorbeelden was zeker The Band, eigenlijk toch wel bij grootste songschrijvers doorheen de muziekgeschiedenis.
• Kunnen we Cameron binnenkort weer zien als support van een toch wel wereldberoemde band?
Mmmm, waarschijnlijk wel maar daar horen jullie ongetwijfeld later meer over ...
• Om af te sluiten een tweeledige vraag: Hoe zien jullie je eigen toekomst want de platenfirma’s zitten in benarde situaties en wat denken jullie zoal van het huidige internationale muzikale landschap?
Ik denk dat je als groep met vele dingen moet bezig zijn buiten enkel muziek schrijven en optreden in vergelijking met vroeger. Het is duidelijk dat de tijd van het grote geld bij platenfirma’s voorbij is, als beginnende groep moet je eerst zelf al iets bereikt hebben alvorens er aandacht komt uit de muziekbusiness.
Je moet zelf zorgen voor je eigen marketing, je bezig houden met jezelf promoten via de sociale media, optredens zoeken, opnames maken, ...
Maar uiteindelijk is dat niet noodzakelijk een slechte evolutie. Het is duidelijk dat optredens in het huidige muzieklandschap je belangrijkste bron van inkomsten zullen zijn en dé ultieme plaats om jezelf te promoten.
Milow is bvb een perfect voorbeeld van de DIY-aanpak en je ziet dat dat ook kan lukken. Het vraagt misschien wat meer werk maar je kan ook wat meer je eigen koers varen, je eigen ding doen zonder inmenging van platenfirma’s.
Deze hele evolutie heeft er voor gezorgd dat er de laatste jaren wellicht groepjes zijn doorgebroken die onder de vleugels van een major misschien minder waren opgevallen, die hun eigen smoel zouden zijn kwijtgeraakt wanneer ze werden gestuurd door de A&R jongens van de platenfirma’s.
Het internationale muzieklandschap is behoorlijk verscheiden op dit ogenblik wat eigenlijk toch wel een verfrissing is.
De perceptie bij de jonge muziekfan is veel minder eng dan 15 jaar geleden, toen had je echt periodes waarin één bepaalde stijl gedurende enkele jaren de dienst uitmaakte: je had de new wave periode, de grunge periode, de indie periode. Alles wat daar niet in paste, kwam veel minder aan bod. Dezer dagen hoor je bijna alle muziekstijlen op de radio: indie, soul, singer songwriter, pop, alternatief. Hopelijk slagen we erin om daar binnen afzienbare tijd ook ons eigen plaatsje tussen te veroveren !
Wel, beste lezers, je kunt het zelf lezen en toen ik de band bezig zag als support van Status Quo enige tijd geleden, werd in wel danig verrast door de kwaliteit die deze band leverde. En zoals ze zelf zeggen, het is de diversiteit aan muzikale stijlen die het nu doen, gaan ‘vakjes’-muziek voor Cameron. Hopelijk zullen de verantwoordelijken voor nationaal talent bij Sony of bij Warner dit interview ook lezen want deze band verdient meer dan alleen maar een obscure notering ergens in het hedendaagse muzikale landschap dat België rijk is.
