Rockgitarist Gary Moore is zondagochtend op 58-jarige leeftijd overleden in een hotelkamer in Spanje. Dit negatieve nieuws werd ons gemeld door Adam Parsons, voormalig manager van de Britse rockband Thin Lizzy (met ex-frontman Phil Lynott die reeds op 4/1/1986 overleed). Voor Gary, afkomstig uit Belfast, Noord-Ierland) begon het allemaal op 16-jarige leeftijd toen hij Belfast verliet om samen met Phil Lynott, toen zanger bij Skid Row, Engeland onveilig te maken. Maar daar kwam snel verandering toen toen Lynott met Thin Lizzy van wal stak. Enige tijd later verving Gary Moore Eric Bell bij Thin Lizzy maar dat avontuur bleef ook niet duren en Gary ving een succesrijke solocarriére aan. Voor Moore was muziek geen nieuwe ervaring gezien zijn vader een concertpromotor was.
Thin Lizzy scoorde enkele grote successen waaronder hun vertaling van de traditional ‘Whiskey In The Jar’ en vooral met ‘The Boys Are Back In Town’. Zelfs ons eigen Limburge legendarische Jazz Bilzen festival (1977) had hen ooit op de affiche staan en ik herinner me nog het spijtige voorval toen iemand vanuit het publiek met een stevig object de gong van drummer Brian Downey (nog steeds actief bij Thin Lizzy) aan diggelen smeet.
Gary begon in 1973 aan een voorbode van zijn solocarriére en werd meteen een veel gevraagd sessiegitarist. Zijn échte solotoer begon hij eigenlijk pas in 1979 en al zijn solo-albums getuigen van een hoog gehalte aan gitaartechniek die eigen was aan Moore. Met ‘Parisienne Walkways’ (april 1979) scoorde hij zelfs een Top Tien-notering in de Britse hitlijsten.
Zijn terugkeer naar de blues werd in 1990 door de fans goed onthaald toen hij de langspeler ‘Still Got The Blues’ uitbracht. Meteen kreeg hij de eer die hij verdiende: de ganse wereld wist nu eindelijjk wie deze stergitarist was nadat hij met het nummer ‘Still Got The Blues’, uit zijn gelijknamige langspeler, wereldwijd doorbrak.

Wat toen volgde was een reeds van blueslangspelers die het echter niet zo goed deden als ‘Still Got The Blues’ maar toch voldeden deze albums aan Gary Moore’s bluesgehaltes. Met ‘Dark Days In Paradise’ en ‘A Different Beat’ bewandelde hij even een andere muziekrichting.
Op de achterhoes van ‘Still Got The Blues’ zien we een Gary Moore die de Gibson gitaar van zijn grote voorbeeld Peter Green vasthoudt, dit was een geschenk van Green aan Gary en in 1995 kregen zowel de fans van Green en Moore een knappe compilatie van Green-nummers onder de titel ‘Blues For Greeny’. In 2001 keert hij terug naar de blueswereld met ‘Back To The Blues’.
Eric Bell (Thin Lizzy) kan het nog steeds niet geloven dat Gary getroffen werd door een hartaanval. Wel, Eric, wij ook niet gezien Moore steeds een podiumbeest was. Misschien waren het allemaal opgekropte emoties die nu hun tol opeisten.
Tijdens zijn solocarriére speelde Gary aan de zijde van zowat de allergrootsten in de geschiedenis van de rock- en blueswereld. Enkele namen:
Colosseum II, Greg Lake, BBM (Bruce, Baker & Moore), George Harrison, Beach Boys, Ozzy Osbourne, Jim Capaldi,…
Weer een grote naam die op een vroege 58-jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. We zullen zijn muziek, en zijn podiumverschijningen, missen.

Gary laat vier kinderen na: Saoirse, Lily, Gus en Jack.
Laatst dat ik hem zag was enkele jaren terug op het R&B festival van Peer. Yes, Gary, we still got the blues…

Alfons Maes