Sam Cooke, de “King of Soul”
Op 22 januari jongstleden zou Sam Cooke zijn tachtigste verjaardag gevierd hebben.
Inderdaad, hij werd geboren op 22/1/1931 in Clarksdale, Mississippi, in de delta, en was één van acht kinderen die zijn ouders Charles Cook en Annie Mae grootbrachten. Toen hij twee jaar oud was, verhuisde de familie naar Chicago. Sam begon zijn zangcarrière met zijn broers in een groep, die The Singing Grilden heette. Op zijn negentiende vervoegde hij het gospelkwartet The Soul Stirrers en zong mee op ‘Jesus Gave Me Water’, ‘Peace in the Valley’ en ‘One More River’. Hij bleef bij de groep tot 1657, en vertrok toen om een solocarrière te beginnen. Hij koos echter voor wereldse muziek. Eerst tekende hij bij Speciality Records, maar een artistieke wrijving bracht hem naar Keen Records, waar hij zijn eerste solo hit ‘You Send Me’ uitbracht. Dat liedje bleef zes weken aan de top in de Billboard R&B charts, en bleef ook drie weken aan de top van de popcharts. Het was meteen het begin van een reeks hits waarmee hij de komende vijf jaar, negenentwintig maal de top veertig haalde. Ook richtte hij zijn eigen balen, SAR Records op, samen met J.W. Alexander en Roy Crain. Zodoende werd hij één van de eerste zwarte artiesten die het financiële heft in eigen handen namen. Daarnaast begon hij ook een eigen muziekuitgeverij en een management. Hij focuste zich vooral op R&B singles, maar ook op een blues album met Night Beats uit 1963. Daar op speelde de zestienjarige Billy Preston orgel. In zijn rol als platenbaas liet hij Johnnie Taylor en Bobby Womack tekenen.
Zijn leven werd zwaar op de proef gesteld toen zijn achttien maanden oude zoon Vincent de verdrinkingsdood stierf. Dat zette een zware druk op zijn huwelijk, en een echtscheiding volgde.
Deze moeilijkheden en de rassenhaat die hij en zijn band ondervonden op tournee beïnvloedden: ‘Ain’t That Good News’. Dit wordt algemeen gezien als zijn beste album, waarop meer dan zestig sessiemuzikanten meespeelden en de productie uitgebreider was. Het was meteen ook een conceptalbum, met op de ene kant de harde, snelle kant van zijn muziek, en op de andere kant de ballades stonden. De plaat bevatte ook zijn bekende song: ‘A Change Is Gonna Come’, zijn natwoord op Bob Dylan’s ‘Blowin’ In The Wind. Die song werd het lijflied van de Burgerrechtenbeweging en was te horen op de begrafenis van Malcolm X. En president Obama gebruikte hem ook tijdens zijn kiescampagne. Maar het zou tegelijk zijn zwanenzang worden…
Op 11/12/1964 werd hij door de manager van het Hacienda Motel in L.A. doodgeschoten. Sam was in het gezelschap van Elisa Boyer, een nieuwe vriendin, waar vrienden hem voor waarschuwden dat het een prostituee was. Zij bewaarde dat hij trachtte te verkrachten in het motel. Ze vluchtte en hij achtervolgde haar naar het bureau van de manager, omdat hij dacht dat ze zich daar verborg. De manager Bertha Franklin schoot hem viermaal neer, en werd vrijgesproken. Vrienden en verwanten betwistten echter de officiële versie van de feiten. Er waren geruchten dat hij door louche types benaderd was die in zijn zaak wilden investeren en dat hij dat niet wilde. Wanneer men zijn lijk vond, droeg hij een sportjacket en één schoen, geen hemd, broek of ondergoed. Zijn cash geld werd ook nooit weergevonden.
In haar biografie schreef Etta James dat ze zijn lijk opgebaard zag voor de begrafenis, en dat zijn handen en zijn neus gebroken waren. Ook was een geweldige bult op zijn voorhoofd. Maar verder onderzoek gebeurde er niet.
Eigenaardig is wel dat Bertha Franklin naar Michigan zou verhuizen en acht maanden later zal sterven. En Elisa Boyer werd twee maanden later gearresteerd voor prostitutie, en in 1979 veroordeeld voor moord op haar vriend.
Drie maanden na zijn dood huwde Sam’s ex-vrouw met Bobby Womack, en verkocht zijn catalogus voor $ 100.000. Momenteel brengt dat $ 5 miljoen per jaar op.
In 1989 werd Sam opgenomen in de Rock And Roll Hall of Fame, en Rolling Stone noemde hem als één van de top vijf zangers aller tijden. Larry Wexler, de legendarische producer van Atlantic Records voegde daar aan toe: “He was the best singer who ever lived. No question.”
Pztrick Van de Wiele
Inderdaad, hij werd geboren op 22/1/1931 in Clarksdale, Mississippi, in de delta, en was één van acht kinderen die zijn ouders Charles Cook en Annie Mae grootbrachten. Toen hij twee jaar oud was, verhuisde de familie naar Chicago. Sam begon zijn zangcarrière met zijn broers in een groep, die The Singing Grilden heette. Op zijn negentiende vervoegde hij het gospelkwartet The Soul Stirrers en zong mee op ‘Jesus Gave Me Water’, ‘Peace in the Valley’ en ‘One More River’. Hij bleef bij de groep tot 1657, en vertrok toen om een solocarrière te beginnen. Hij koos echter voor wereldse muziek. Eerst tekende hij bij Speciality Records, maar een artistieke wrijving bracht hem naar Keen Records, waar hij zijn eerste solo hit ‘You Send Me’ uitbracht. Dat liedje bleef zes weken aan de top in de Billboard R&B charts, en bleef ook drie weken aan de top van de popcharts. Het was meteen het begin van een reeks hits waarmee hij de komende vijf jaar, negenentwintig maal de top veertig haalde. Ook richtte hij zijn eigen balen, SAR Records op, samen met J.W. Alexander en Roy Crain. Zodoende werd hij één van de eerste zwarte artiesten die het financiële heft in eigen handen namen. Daarnaast begon hij ook een eigen muziekuitgeverij en een management. Hij focuste zich vooral op R&B singles, maar ook op een blues album met Night Beats uit 1963. Daar op speelde de zestienjarige Billy Preston orgel. In zijn rol als platenbaas liet hij Johnnie Taylor en Bobby Womack tekenen.
Zijn leven werd zwaar op de proef gesteld toen zijn achttien maanden oude zoon Vincent de verdrinkingsdood stierf. Dat zette een zware druk op zijn huwelijk, en een echtscheiding volgde.
Deze moeilijkheden en de rassenhaat die hij en zijn band ondervonden op tournee beïnvloedden: ‘Ain’t That Good News’. Dit wordt algemeen gezien als zijn beste album, waarop meer dan zestig sessiemuzikanten meespeelden en de productie uitgebreider was. Het was meteen ook een conceptalbum, met op de ene kant de harde, snelle kant van zijn muziek, en op de andere kant de ballades stonden. De plaat bevatte ook zijn bekende song: ‘A Change Is Gonna Come’, zijn natwoord op Bob Dylan’s ‘Blowin’ In The Wind. Die song werd het lijflied van de Burgerrechtenbeweging en was te horen op de begrafenis van Malcolm X. En president Obama gebruikte hem ook tijdens zijn kiescampagne. Maar het zou tegelijk zijn zwanenzang worden…
Op 11/12/1964 werd hij door de manager van het Hacienda Motel in L.A. doodgeschoten. Sam was in het gezelschap van Elisa Boyer, een nieuwe vriendin, waar vrienden hem voor waarschuwden dat het een prostituee was. Zij bewaarde dat hij trachtte te verkrachten in het motel. Ze vluchtte en hij achtervolgde haar naar het bureau van de manager, omdat hij dacht dat ze zich daar verborg. De manager Bertha Franklin schoot hem viermaal neer, en werd vrijgesproken. Vrienden en verwanten betwistten echter de officiële versie van de feiten. Er waren geruchten dat hij door louche types benaderd was die in zijn zaak wilden investeren en dat hij dat niet wilde. Wanneer men zijn lijk vond, droeg hij een sportjacket en één schoen, geen hemd, broek of ondergoed. Zijn cash geld werd ook nooit weergevonden.
In haar biografie schreef Etta James dat ze zijn lijk opgebaard zag voor de begrafenis, en dat zijn handen en zijn neus gebroken waren. Ook was een geweldige bult op zijn voorhoofd. Maar verder onderzoek gebeurde er niet.
Eigenaardig is wel dat Bertha Franklin naar Michigan zou verhuizen en acht maanden later zal sterven. En Elisa Boyer werd twee maanden later gearresteerd voor prostitutie, en in 1979 veroordeeld voor moord op haar vriend.
Drie maanden na zijn dood huwde Sam’s ex-vrouw met Bobby Womack, en verkocht zijn catalogus voor $ 100.000. Momenteel brengt dat $ 5 miljoen per jaar op.
In 1989 werd Sam opgenomen in de Rock And Roll Hall of Fame, en Rolling Stone noemde hem als één van de top vijf zangers aller tijden. Larry Wexler, de legendarische producer van Atlantic Records voegde daar aan toe: “He was the best singer who ever lived. No question.”
Pztrick Van de Wiele
