 |
  |
De viering van de Lizard King: Jim Morison
Jim Morrison (1943 – 1971)
Veertig jaar na zijn dood blijft Jim Morrison bewonderaars én politie op de been brengen. Eind jaren zestig stonden agenten paraat, klaar om hem te arresteren zodra hij in hun ogen te ver ging, de autoriteiten bleef provoceren, het publiek tot agressie opzweepte of zelf de grenzen van het fatsoen overtrad. En bij leven deed Jim dat alles ook, zelfs meermaals. Hij werd dan ook regelmatig door de politie opgepakt. Meestal wegens dronkenschap. Voor een optreden in New Haven werd hij door de politie betrapt terwijl hij met een vrouwelijke fan backstage vrijde. Jim kreeg het verbaal aan de stok met de agent, die hem daarop pepperspray in het gezicht spoot. Tijdens het concert begon Jim in het lang en breed uit te weiden over het incident, maakte daarbij de politie belachelijk, ruide het publiek op en… eindigde als eerste rockster ooit die tijdens een optreden gearresteerd werd.
Een tijd lang volgde Jim Morrison het guerillatheater van ‘The Living Theatre’. Hij las de filosofie van Friedrich Nietsche, bewonderde de beatniks en was een volgeling van dichter Allen Ginsberg. Ray Manzarek beweerde ooit: “Friedrich Nietsche vermoordde Jim”. Jim wilde testen hoe ver hij het publiek kon manipuleren. Wanneer de "little blue men" te veel met de wapenstok zwaaiden, greep hij zijn kans en improviseerde hij een van zijn bezwerende, ophitsende teksten.
Bedevaart naar Père Lachaise
Nu is hij dood, maar de politie is nog geen rust gegund. Ditmaal wordt de Parijse politie opgetrommeld. ‘The Doors’ traden nooit in Parijs op. Jim vluchtte min of meer naar Parijs omdat er hem in Miami een proces boven het hoofd hing en hij zijn leven lang geïnspireerd was door de Franse poètes maudits. In de Franse hoofdstad wilde hij een nieuw leven beginnen, terug naar de poëzie en ver weg van het rockpodium, weg uit de schijnwerpers.
’s Nachts 3 juli 1971 vond zijn vriendin Pamela Courson hem dood in de badkuip van hun appartement. De omstandigheden van zijn dood zijn nooit duidelijk geweest. Officieel is hij gestorven aan een hartinfarct. Anderen beweren dat hij een overdosis genomen had. Sam Bernett van het beruchte Rock-’n-Roll Circus is één van hen. Volgens Bernett trof men Jim dood aan in de toiletten van zijn nachtclub, gestorven aan een overdosis heroïne. Enkele louche drugsdealers zouden zijn lijk naar het appartement hebben gebracht. En na veertig jaar zal zelfs de naïefste fan niet meer in de hypothese geloven dat alles slechts opgezet spel is en dat Jim nog steeds in leven is, ondergedoken in Marokko.
Elke 3 juli verandert het kerkhof Père Lachaise in Parijs in een bedevaartsoord voor oud-hippies. Vanuit heel de wereld stromen fans van Jim Morrison naar Parijs om er hun idool te herdenken. De politie waakt en beschermt naar eigen zeggen de omliggende graven. Dit jaar stond er zelfs een radarafsluiting rond Jims graf en enkele aanpalende graven. Enkele politiemannen hielden de wacht. Een nietsvermoedende fan werd een blikje bier afgenomen. De politie goot het uit (net voor een graf, foei, als het nu nog Jims graf geweest was) en trapte demonstratief op het lege blik. Ook muziek maken was verboden. Maar de fans worden elk jaar weer ouder en alles verliep dit jaar op het kleine blikjesincident na zeer vreedzaam. De herdenking had meer weg van een happening, een feest van vrienden. De zomer van liefde leek even weer aangebroken alsof niet een ontketende Jim, maar een transcendentaal mediterende Ray Manzarek alles regisseerde.
Rond half elf weerklonk plots rumoer: iemand riep dat Ray en Robbie op komst waren! Inderdaad, even later verschenen de twee oud-bandleden, vergezeld van een legertje bodyguards. De politie opende even het dranghek zodat Ray wierook aan het graf kon branden. Verder lagen er foto’s, een whiskyfles en enkele bloemen op het graf. Hier en daar zag je ook een plastic speelgoedhagedisje, dat naar Jims bijnaam “The Lizard King” verwijst.
Honderden fans kwamen, bleven een hele tijd aan Jims graf hangen, namen meestal nog een kijkje op het kerkhof en maakten dan plaats voor weer andere fans. Een enkeling sloeg een kruisteken, eentje pinkte een traan weg. Fans en toeristen. Ik ontmoette een groep Vlamingen en een groep Nederlanders. Ik sprak met een Fins koppel, hoorde Frans, Engels, Duits, Spaans, veel Italiaans en nog talen die ik niet kon thuis brengen. Iedereen was zeer opgewekt en alles baadde in een festivalsfeertje. In een interview met ‘Rolling Stone’ zei Robby Krieger: “Ik zou liever op zijn verjaardag hebben gespeeld. Het wordt een viering, jawel. Een viering van zijn leven, niet van zijn dood. Het zal opgewekt zijn.”
Bovendien was het weer heel gunstig. De zon nodigde uit om het kerkhof te verkennen. De meeste bezoekers trokken dan ook verder naar het graf van Edith Piaf en Oscar Wilde, twee van de vele beroemdheden die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden en wiens graf ook duizenden bezoekers per jaar trekken. Toerisme als eindpunt van de beschaving.
Vroeger is het anders geweest. In 1991 bijvoorbeeld hing er een grimmige sfeer. Toen kwam een groep uit de voormalige Oostbloklanden. De herdenking liep uit op rellen. Een auto werd in brand gestoken en de politie werd met flessen bekogeld. De gendarmes moesten traangas inzetten. Zo luidt vandaag toch het verhaal van de oud-strijders.
Tien jaar geleden was ik er voor het eerst zelf bij op 3 juli. Ook toen hing er een uitgelaten sfeer van een popfestival. Buiten aan de poort zat men te picknicken, te drinken, te roken. Sommigen speelden zelf muziek, anderen luisterden naar een cd van ‘The Doors’. Ik speelde een partijtje schaak. Alles was heel gemoedelijk. De ordehandhavers konden zich op het kerkhof beperken met af en toe iemand aan te manen van een graf af te komen.
Veertig jaar na zijn dood blijft Jim Morrison bewonderaars én politie op de been brengen. Eind jaren zestig stonden agenten paraat, klaar om hem te arresteren zodra hij in hun ogen te ver ging, de autoriteiten bleef provoceren, het publiek tot agressie opzweepte of zelf de grenzen van het fatsoen overtrad. En bij leven deed Jim dat alles ook, zelfs meermaals. Hij werd dan ook regelmatig door de politie opgepakt. Meestal wegens dronkenschap. Voor een optreden in New Haven werd hij door de politie betrapt terwijl hij met een vrouwelijke fan backstage vrijde. Jim kreeg het verbaal aan de stok met de agent, die hem daarop pepperspray in het gezicht spoot. Tijdens het concert begon Jim in het lang en breed uit te weiden over het incident, maakte daarbij de politie belachelijk, ruide het publiek op en… eindigde als eerste rockster ooit die tijdens een optreden gearresteerd werd.
Een tijd lang volgde Jim Morrison het guerillatheater van ‘The Living Theatre’. Hij las de filosofie van Friedrich Nietsche, bewonderde de beatniks en was een volgeling van dichter Allen Ginsberg. Ray Manzarek beweerde ooit: “Friedrich Nietsche vermoordde Jim”. Jim wilde testen hoe ver hij het publiek kon manipuleren. Wanneer de "little blue men" te veel met de wapenstok zwaaiden, greep hij zijn kans en improviseerde hij een van zijn bezwerende, ophitsende teksten.
Bedevaart naar Père Lachaise
Nu is hij dood, maar de politie is nog geen rust gegund. Ditmaal wordt de Parijse politie opgetrommeld. ‘The Doors’ traden nooit in Parijs op. Jim vluchtte min of meer naar Parijs omdat er hem in Miami een proces boven het hoofd hing en hij zijn leven lang geïnspireerd was door de Franse poètes maudits. In de Franse hoofdstad wilde hij een nieuw leven beginnen, terug naar de poëzie en ver weg van het rockpodium, weg uit de schijnwerpers.
’s Nachts 3 juli 1971 vond zijn vriendin Pamela Courson hem dood in de badkuip van hun appartement. De omstandigheden van zijn dood zijn nooit duidelijk geweest. Officieel is hij gestorven aan een hartinfarct. Anderen beweren dat hij een overdosis genomen had. Sam Bernett van het beruchte Rock-’n-Roll Circus is één van hen. Volgens Bernett trof men Jim dood aan in de toiletten van zijn nachtclub, gestorven aan een overdosis heroïne. Enkele louche drugsdealers zouden zijn lijk naar het appartement hebben gebracht. En na veertig jaar zal zelfs de naïefste fan niet meer in de hypothese geloven dat alles slechts opgezet spel is en dat Jim nog steeds in leven is, ondergedoken in Marokko.
Elke 3 juli verandert het kerkhof Père Lachaise in Parijs in een bedevaartsoord voor oud-hippies. Vanuit heel de wereld stromen fans van Jim Morrison naar Parijs om er hun idool te herdenken. De politie waakt en beschermt naar eigen zeggen de omliggende graven. Dit jaar stond er zelfs een radarafsluiting rond Jims graf en enkele aanpalende graven. Enkele politiemannen hielden de wacht. Een nietsvermoedende fan werd een blikje bier afgenomen. De politie goot het uit (net voor een graf, foei, als het nu nog Jims graf geweest was) en trapte demonstratief op het lege blik. Ook muziek maken was verboden. Maar de fans worden elk jaar weer ouder en alles verliep dit jaar op het kleine blikjesincident na zeer vreedzaam. De herdenking had meer weg van een happening, een feest van vrienden. De zomer van liefde leek even weer aangebroken alsof niet een ontketende Jim, maar een transcendentaal mediterende Ray Manzarek alles regisseerde.
Rond half elf weerklonk plots rumoer: iemand riep dat Ray en Robbie op komst waren! Inderdaad, even later verschenen de twee oud-bandleden, vergezeld van een legertje bodyguards. De politie opende even het dranghek zodat Ray wierook aan het graf kon branden. Verder lagen er foto’s, een whiskyfles en enkele bloemen op het graf. Hier en daar zag je ook een plastic speelgoedhagedisje, dat naar Jims bijnaam “The Lizard King” verwijst.
Honderden fans kwamen, bleven een hele tijd aan Jims graf hangen, namen meestal nog een kijkje op het kerkhof en maakten dan plaats voor weer andere fans. Een enkeling sloeg een kruisteken, eentje pinkte een traan weg. Fans en toeristen. Ik ontmoette een groep Vlamingen en een groep Nederlanders. Ik sprak met een Fins koppel, hoorde Frans, Engels, Duits, Spaans, veel Italiaans en nog talen die ik niet kon thuis brengen. Iedereen was zeer opgewekt en alles baadde in een festivalsfeertje. In een interview met ‘Rolling Stone’ zei Robby Krieger: “Ik zou liever op zijn verjaardag hebben gespeeld. Het wordt een viering, jawel. Een viering van zijn leven, niet van zijn dood. Het zal opgewekt zijn.”
Bovendien was het weer heel gunstig. De zon nodigde uit om het kerkhof te verkennen. De meeste bezoekers trokken dan ook verder naar het graf van Edith Piaf en Oscar Wilde, twee van de vele beroemdheden die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden en wiens graf ook duizenden bezoekers per jaar trekken. Toerisme als eindpunt van de beschaving.
Vroeger is het anders geweest. In 1991 bijvoorbeeld hing er een grimmige sfeer. Toen kwam een groep uit de voormalige Oostbloklanden. De herdenking liep uit op rellen. Een auto werd in brand gestoken en de politie werd met flessen bekogeld. De gendarmes moesten traangas inzetten. Zo luidt vandaag toch het verhaal van de oud-strijders.
Tien jaar geleden was ik er voor het eerst zelf bij op 3 juli. Ook toen hing er een uitgelaten sfeer van een popfestival. Buiten aan de poort zat men te picknicken, te drinken, te roken. Sommigen speelden zelf muziek, anderen luisterden naar een cd van ‘The Doors’. Ik speelde een partijtje schaak. Alles was heel gemoedelijk. De ordehandhavers konden zich op het kerkhof beperken met af en toe iemand aan te manen van een graf af te komen.
Ray en Robbie in de Bataclan
In de namiddag werd een poëziemiddag georganiseerd. Fans lazen tijdens de ‘Tribute In Motion’ voor uit Jims gedichten om hem als de dichter die hij zelf wilde zijn, te eren. In 2006 startte men met deze traditie van gedichten voorlezen.
’s Avonds was er een optreden van ‘The Doors’ in de Bataclan, een zaal in centrum Parijs. Zo’n duizend à duizend vijfhonderd man zou er in kunnen. Ray en Robbie werden vergezeld door Phil Chen en Ty Dennis. Die speelden ook al mee in ‘The Doors Of The XXIst Century’ en ‘Riders Of The Storm’. Ik zag hen eerder in Vorst Nationaal. Toen was Ian Astbury van ‘The Cult’ leadzanger. Nu werd Jims rol door Dave Brock gespeeld. Dat spelen mag je letterlijk interpreteren. Dave Brock verscheen in 1986 ten tonele. Voor het theaterstuk ‘Jim Morrison Rock Opera’ werd een look-alike van Jim gezocht. Producer Anne Morrison Graham, de zuster van Jim, koos toen Dave Brock uit. Een heel goede keuze. Fysiek trekt hij niet alleen op Jim, maar ook hun stemmen klinken gelijkaardig. Blijkbaar kreeg de acteur er zoveel zin in dat hij besloot een tributegroep op te richten. Al twintig jaar trekt hij met ‘Wild Child’ rond om de optredens van ‘The Doors’ na te bootsen, te ‘her-creëren’ zoals hij het zelf noemt. En wat kan alleen maar de ultieme droom van zo iemand zijn? Tussen de overlevende Doorsleden staan en de oude liedjes zingen! Dat mag hij nu doen. Dit optreden betekent trouwens de start van een Europese tour van ‘Ray en Robbie’. Ze passeren ook in ons land. Op ‘Blues Peer’ spelen ze een act op zondag 17 juli.
Heiligverklaring
Het concert in de Bataclan duurde twee uur. Op een scherm werden beelden geprojecteerd. Net zoals op eerdere optredens van ‘The Doors of the XXIst Century’ kregen we Jim te zien, fragmenten uit zijn roadmovie ‘HWY’, archiefbeelden uit het nieuws en psychedelische animatie. Als allereerste beeld verscheen een Christushoofd. (Een Christushoofd dat bij nader toezien is opgebouwd uit verschillende figuurtjes. Het Kruis dat Christus draagt vormt bijvoorbeeld Christus’ neus in het totaalbeeld.) Jim was veel en speelde veel rollen: de zanger, de dichter, de hippie, de sjamaan, de Lizard King, Mr Mojo Risin’. Nu wordt hij zelfs afgebeeld als de martelaar “gekruisigd op het altaar van de op drift geslagen jaren 60”!
In tegenstelling tot de optredens van ‘The doors Of The XXIst Century’, was dit een volwaardig optreden: de muziek stond centraal. De groep speelde de bekendste nummers. Ik herinner me eerdere optredens zoals vorige zomer op Suikerrock, waar Ray Manzarek het woord voerde. Hij vertelde dan telkens uitgebreid over Jim, herdacht Jim en riep op tot een nieuwe “Summer of Love”. In de Bataclan nam hij maar sporadisch het woord. Zijn oproep “Open the doors of perception” mocht niet ontbreken, “je moet er enkel wat marihuana voor roken.” Al is hij 72 jaar, hij lijkt dezelfde hippie te zijn van vroeger. Nu beperkte hij zijn verbale tussenkomsten, zodat Dave Brock zijn werk kon doen zoals het hoort. De leadzanger spreekt de bindteksten uit. Bij ‘The Doors’ was het toch ook altijd Jim die aan het woord was, ten minste als hij bij machte was. Op een concert in Amsterdam moest hij na het proeven van teveel chemisch lekkers nog voor het optreden goed en wel begonnen was, naar het ziekenhuis afgevoerd worden. Toen nam Ray de zangpartijen noodgedwongen voor zijn rekening.
The Doors of 2011
Elk lied werd van het eerste tot het laatste woord door het publiek meegezongen. Telkens Jim op het scherm in beeld kwam, steeg er een gejoel op. Een hele reeks fans stond voor Dave Brock alsof hij werkelijk Jim incarneerde. Allemaal heel leuk. Niemand zal zich beklagen dat hij er in de Bataclan bij was. De muziek is fantastisch. Na vier decennia blijven tekst en muziek overeind en wordt een nieuwe generatie jongeren aangesproken. Het merendeel van de toeschouwers was wel minstens een generatie ouder dan het publiek op de eerste de beste festivalweide, maar er waren toch ook tieners en twintigers. Trouwens ook de veertigers hebben de golden sixties niet meegemaakt.
Ray en Robbie kunnen het nog steeds voortreffelijk. Wat moet dat vijfenveertig jaar geleden geweest zijn! Ze worden aangevuld met bassist Phil Chen. Chen speelde nog met Rod Steward en Bob Marley. Drummer Ty Dennis vervangt John Densmore. Dit is een smetje op hun blazoen. Iedereen wenste dat John Densmore mee zou drummen. Maar de voormalige drummer ligt in proces met de andere leden. Hij protesteerde tegen het gebruik van de naam’ The Doors’. De rechter gaf hem gelijk waarop ‘The Doors Of The XXIst Century’ haar naam veranderde in ‘D21C’ en later in ‘Riders Of The Storm’.
Nu werden ze simpelweg aangekondigd als ‘Ray And Robbie, Former Members Of The Doors’. Op Dave Brock was ook niets aan te merken. Hij speelde zijn rol voortreffelijk. Tijdens ‘Light My Fire’ kregen de verschillende bandleden de kans om minutenlang solo hun kunstjes te vertonen. Robbie op zijn gitaar, Ray op het orgel, Phil Chen op de bas en Ty Dennis op de drum.
‘Strange Days’, ‘Riders of the storm’, ‘When the Music’s Over’, ‘Love Me Two Times’, ‘Light my Fire’… de bekende nummers passeerden de revue op ‘The End’ na. Dat beschouwt Ray Manzarek als Jims lied bij uitstek. Slechts uitzonderlijk staat dit op de setlist. “Elk land heeft zo zijn voorkeuren”, zegt Dave Brock in een interview. “In Duitsland moeten we steeds ‘Whisky Bar’ spelen (dit is een cover van Kurt Weill met een tekst van Bertold Brecht), maar in Italië verwacht het publiek ... ‘The End’.”
Terwijl het publiek op beelden van agenten die betogende studenten van de trappen sleurden, werd getrakteerd, kregen ook de bodyguards werk. Meerdere fans werden uit het publiek geplukt en professioneel verwijderd. Enkele toeschouwers probeerden het podium te beklimmen en werden dan ook zonder pardon weggewerkt. Dit ontlokte Ray de commentaar: “Vroeger was het Jim die de optredens verstoorde”.
Toen de muziek voorbij was, de lichten aangingen, verscheen weer het Christusbeeld. Met een “God bless you” nam Ray Manzarek als laatste afscheid.
En in 2021?
Ongetwijfeld zullen heel wat muziekliefhebbers aarzelen. Zijn dit nog ‘The Doors’? Kan je überhaupt nog van The Doors spreken na 3 juli 1971? De groepsleden reageerden in shock op het nieuws van Jims dood. Elk heeft het op zijn manier moeten verwerken. Maar het leven gaat verder. De show must go on. De muziekindustrie draait voort. Nog twee platen hebben ze na zijn dood uitgebracht: ‘Other Voices’ en ‘Full Circle’. In 1973 viel het doek. Zonder Jim was de tover voorbij. De sjamaan was dood.
We kunnen uren discussiëren of dit nu een tributeband is. Kan een groep een covergroep van zichzelf zijn? Ter zijde: op het zelfde ogenblik werd elders in Parijs, in zaal La Cigale een optreden gegeven door de tributegroep ‘The Doors Alive’. Het optreden in de Bataclan was in ieder geval geslaagd en dat vind ik het belangrijkste.
Kijkend naar de energie van Ray Manzarek zou het me niet echt verbazen dat we binnen tien jaar hier een herhaling van krijgen. De vitale grijsaard, die Ray geworden is, oogt onvermoeibaar. Jazz- en bluesmuzikanten – althans zij die het succes, de vrouwen en de drugs overleven – worden ook vaak op een mooie manier oud en blijven optreden, alsof ze op het podium willen sterven. Dat wordt in de zomer van 2021 dan zowaar de vijftigjarige herdenking…
In de namiddag werd een poëziemiddag georganiseerd. Fans lazen tijdens de ‘Tribute In Motion’ voor uit Jims gedichten om hem als de dichter die hij zelf wilde zijn, te eren. In 2006 startte men met deze traditie van gedichten voorlezen.
’s Avonds was er een optreden van ‘The Doors’ in de Bataclan, een zaal in centrum Parijs. Zo’n duizend à duizend vijfhonderd man zou er in kunnen. Ray en Robbie werden vergezeld door Phil Chen en Ty Dennis. Die speelden ook al mee in ‘The Doors Of The XXIst Century’ en ‘Riders Of The Storm’. Ik zag hen eerder in Vorst Nationaal. Toen was Ian Astbury van ‘The Cult’ leadzanger. Nu werd Jims rol door Dave Brock gespeeld. Dat spelen mag je letterlijk interpreteren. Dave Brock verscheen in 1986 ten tonele. Voor het theaterstuk ‘Jim Morrison Rock Opera’ werd een look-alike van Jim gezocht. Producer Anne Morrison Graham, de zuster van Jim, koos toen Dave Brock uit. Een heel goede keuze. Fysiek trekt hij niet alleen op Jim, maar ook hun stemmen klinken gelijkaardig. Blijkbaar kreeg de acteur er zoveel zin in dat hij besloot een tributegroep op te richten. Al twintig jaar trekt hij met ‘Wild Child’ rond om de optredens van ‘The Doors’ na te bootsen, te ‘her-creëren’ zoals hij het zelf noemt. En wat kan alleen maar de ultieme droom van zo iemand zijn? Tussen de overlevende Doorsleden staan en de oude liedjes zingen! Dat mag hij nu doen. Dit optreden betekent trouwens de start van een Europese tour van ‘Ray en Robbie’. Ze passeren ook in ons land. Op ‘Blues Peer’ spelen ze een act op zondag 17 juli.
Heiligverklaring
Het concert in de Bataclan duurde twee uur. Op een scherm werden beelden geprojecteerd. Net zoals op eerdere optredens van ‘The Doors of the XXIst Century’ kregen we Jim te zien, fragmenten uit zijn roadmovie ‘HWY’, archiefbeelden uit het nieuws en psychedelische animatie. Als allereerste beeld verscheen een Christushoofd. (Een Christushoofd dat bij nader toezien is opgebouwd uit verschillende figuurtjes. Het Kruis dat Christus draagt vormt bijvoorbeeld Christus’ neus in het totaalbeeld.) Jim was veel en speelde veel rollen: de zanger, de dichter, de hippie, de sjamaan, de Lizard King, Mr Mojo Risin’. Nu wordt hij zelfs afgebeeld als de martelaar “gekruisigd op het altaar van de op drift geslagen jaren 60”!
In tegenstelling tot de optredens van ‘The doors Of The XXIst Century’, was dit een volwaardig optreden: de muziek stond centraal. De groep speelde de bekendste nummers. Ik herinner me eerdere optredens zoals vorige zomer op Suikerrock, waar Ray Manzarek het woord voerde. Hij vertelde dan telkens uitgebreid over Jim, herdacht Jim en riep op tot een nieuwe “Summer of Love”. In de Bataclan nam hij maar sporadisch het woord. Zijn oproep “Open the doors of perception” mocht niet ontbreken, “je moet er enkel wat marihuana voor roken.” Al is hij 72 jaar, hij lijkt dezelfde hippie te zijn van vroeger. Nu beperkte hij zijn verbale tussenkomsten, zodat Dave Brock zijn werk kon doen zoals het hoort. De leadzanger spreekt de bindteksten uit. Bij ‘The Doors’ was het toch ook altijd Jim die aan het woord was, ten minste als hij bij machte was. Op een concert in Amsterdam moest hij na het proeven van teveel chemisch lekkers nog voor het optreden goed en wel begonnen was, naar het ziekenhuis afgevoerd worden. Toen nam Ray de zangpartijen noodgedwongen voor zijn rekening.
The Doors of 2011
Elk lied werd van het eerste tot het laatste woord door het publiek meegezongen. Telkens Jim op het scherm in beeld kwam, steeg er een gejoel op. Een hele reeks fans stond voor Dave Brock alsof hij werkelijk Jim incarneerde. Allemaal heel leuk. Niemand zal zich beklagen dat hij er in de Bataclan bij was. De muziek is fantastisch. Na vier decennia blijven tekst en muziek overeind en wordt een nieuwe generatie jongeren aangesproken. Het merendeel van de toeschouwers was wel minstens een generatie ouder dan het publiek op de eerste de beste festivalweide, maar er waren toch ook tieners en twintigers. Trouwens ook de veertigers hebben de golden sixties niet meegemaakt.
Ray en Robbie kunnen het nog steeds voortreffelijk. Wat moet dat vijfenveertig jaar geleden geweest zijn! Ze worden aangevuld met bassist Phil Chen. Chen speelde nog met Rod Steward en Bob Marley. Drummer Ty Dennis vervangt John Densmore. Dit is een smetje op hun blazoen. Iedereen wenste dat John Densmore mee zou drummen. Maar de voormalige drummer ligt in proces met de andere leden. Hij protesteerde tegen het gebruik van de naam’ The Doors’. De rechter gaf hem gelijk waarop ‘The Doors Of The XXIst Century’ haar naam veranderde in ‘D21C’ en later in ‘Riders Of The Storm’.
Nu werden ze simpelweg aangekondigd als ‘Ray And Robbie, Former Members Of The Doors’. Op Dave Brock was ook niets aan te merken. Hij speelde zijn rol voortreffelijk. Tijdens ‘Light My Fire’ kregen de verschillende bandleden de kans om minutenlang solo hun kunstjes te vertonen. Robbie op zijn gitaar, Ray op het orgel, Phil Chen op de bas en Ty Dennis op de drum.
‘Strange Days’, ‘Riders of the storm’, ‘When the Music’s Over’, ‘Love Me Two Times’, ‘Light my Fire’… de bekende nummers passeerden de revue op ‘The End’ na. Dat beschouwt Ray Manzarek als Jims lied bij uitstek. Slechts uitzonderlijk staat dit op de setlist. “Elk land heeft zo zijn voorkeuren”, zegt Dave Brock in een interview. “In Duitsland moeten we steeds ‘Whisky Bar’ spelen (dit is een cover van Kurt Weill met een tekst van Bertold Brecht), maar in Italië verwacht het publiek ... ‘The End’.”
Terwijl het publiek op beelden van agenten die betogende studenten van de trappen sleurden, werd getrakteerd, kregen ook de bodyguards werk. Meerdere fans werden uit het publiek geplukt en professioneel verwijderd. Enkele toeschouwers probeerden het podium te beklimmen en werden dan ook zonder pardon weggewerkt. Dit ontlokte Ray de commentaar: “Vroeger was het Jim die de optredens verstoorde”.
Toen de muziek voorbij was, de lichten aangingen, verscheen weer het Christusbeeld. Met een “God bless you” nam Ray Manzarek als laatste afscheid.
En in 2021?
Ongetwijfeld zullen heel wat muziekliefhebbers aarzelen. Zijn dit nog ‘The Doors’? Kan je überhaupt nog van The Doors spreken na 3 juli 1971? De groepsleden reageerden in shock op het nieuws van Jims dood. Elk heeft het op zijn manier moeten verwerken. Maar het leven gaat verder. De show must go on. De muziekindustrie draait voort. Nog twee platen hebben ze na zijn dood uitgebracht: ‘Other Voices’ en ‘Full Circle’. In 1973 viel het doek. Zonder Jim was de tover voorbij. De sjamaan was dood.
We kunnen uren discussiëren of dit nu een tributeband is. Kan een groep een covergroep van zichzelf zijn? Ter zijde: op het zelfde ogenblik werd elders in Parijs, in zaal La Cigale een optreden gegeven door de tributegroep ‘The Doors Alive’. Het optreden in de Bataclan was in ieder geval geslaagd en dat vind ik het belangrijkste.
Kijkend naar de energie van Ray Manzarek zou het me niet echt verbazen dat we binnen tien jaar hier een herhaling van krijgen. De vitale grijsaard, die Ray geworden is, oogt onvermoeibaar. Jazz- en bluesmuzikanten – althans zij die het succes, de vrouwen en de drugs overleven – worden ook vaak op een mooie manier oud en blijven optreden, alsof ze op het podium willen sterven. Dat wordt in de zomer van 2021 dan zowaar de vijftigjarige herdenking…
RAY AND ROBBIE, FORMER MEMBERS OF THE DOORS
3 juli 2011
Le Bataclan, Boulevard Voltaire 50, 75011 Parijs
Line up:
Dave Brock: zang
Ray Manzarek: elektronisch orgel
Robbie Krieger: gitaar
Phil Chen: basgitaar
Ty Dennis: drum
Meer info:
www.rayandrobby.com/
www.brbf.be
www.wildchild.mu/
www.thedoorsalive.co.uk
3 juli 2011
Le Bataclan, Boulevard Voltaire 50, 75011 Parijs
Line up:
Dave Brock: zang
Ray Manzarek: elektronisch orgel
Robbie Krieger: gitaar
Phil Chen: basgitaar
Ty Dennis: drum
Meer info:
www.rayandrobby.com/
www.brbf.be
www.wildchild.mu/
www.thedoorsalive.co.uk
