De beloftevolle en jeugdige band Zender kwam op donderdag 9 december 2010 zijn nieuwste album ‘Sunday Kids’ voorstellen in muziekcafé Boogie Woogie te Geraardsbergen. De cd-presentatie was eigenlijk meer een exclusieve try-out op de vooravond van de officiële releaseparty in de Charlatan in Gent. Met zeer melodieuze gitaarpop, die sterk wordt beïnvloed door folkrock weerklinken zowel echo’s uit de sixties als de seventies. De cd werd ingeblikt in Engeland met behulp van topproducer John Parrisch, die eerder schitterend werk leverde voor ondermeer PJ Harvey, Tracy Chapman, Eels en 16 Horsepower. Met trots kondigt vocalist, gitarist en songschrijver Thijs De Clus, zijn nieuwste project aan ons voor. Net voor een zeer uitgebreide soundcheck stond Thijs ons maar al te graag te woord en luisterden wij aandachtig naar wat deze singer-songwriter ons te vertellen had.

• Thijs, de single ‘Lux’ uit de vorige release ‘Acid Avenue’ was toch een opmerkelijk radiosukses, zowel in België als Nederland. Was dit buiten alle proporties gerekend?

Goed, ja…binnen de mate van het mogelijke, wij zijn tenslotte ook geen dEUS of Ozark Henry. Maar qua bekendheid was het inderdaad buiten onze verwachtingen. Als je een goed album maakt en er staat ook nog eens een single te blinken, hoop je natuurlijk dat er wat airplay volgt. En dat is natuurlijk een plezant gegeven.

• Je was ook frontman bij Art Toi? en The Kick Tracies. Hoe is het daar mislopen?

Eigenlijk waren dit één en dezelfde band. Uit Art Toi? is iemand uitgestapt en met verloop van tijd werden er enkele nieuwe namen toegevoegd maar met dezelfde bezetting. Chris, de bassist speelt nu nog steeds mee, maar eigenlijk waren wij een groepje tussen vier goede vrienden. Wij zijn gestopt om tal van reden. Iedereen was uiteindelijk met diverse projecten aan de slag die moeilijk combineerbaar waren. Iedereen vond tenslotte toch een andere uitweg, iemand woonde in Gent of in Brussel, zodat iedere repetitie steeds moeilijker werd. Wij zijn als goede vrienden muzikaal uit elkaar gegaan maar onderhouden nog steeds de beste contacten met elkaar. Koen, onze vorige gitarist, is nu bij Arquettes aan de slag en hebben met ‘Gutters’ een singlehitje in ‘De Afrekening’ op Studio Brussel. Chris speelt dus nog steeds mee en met onze voormalige drummer Bram, jamde ik ook nog geruime tijd.

• Het is dus toch belangrijk om zonder slaande ruzie uit elkaar te gaan?

Jazeker, de goesting was ook wat weg. We bleven terplaatste dobberen, we stonden op het punt om een cd te registreren maar dat vond de platenfirma dan niet zinvol. Dus dit viel ook al in duigen en daarom zijn wij in alle vriendschap uit elkaar gegaan.

• Op jullie nieuwste release ‘Sunday Kids’ serveer je zeer melodieus Amerikaans klinkende gitaarpop. Wie zijn je voornaamste invloeden?

Eigenlijk is het album doorspekt met diverse muziekstijlen. Ik luisterde thuis veel naar country, het was mijn vader (Luc) die mij introduceerde in die verschillende muziekvormen. Hij is muzikant bij Dizzy Fingers en Irish Coffee. Ik ben dus opgegroeid met country, countryrock om nadien dan de meerstemmige muziek te ontdekken zoals Americana en Californische pop. The Beatles, America, Neil Young, Crosby, Stills, Nash & Young…

• Toch wel het betere gitaarwerk.

Eigenlijk steengoede muziek, met een vette knipoog naar de akoestische sound. Al is het wel niet de bedoeling om een pak Beatles covers te gaan produceren.

• De cd werd ingeblikt met John Parrisch als producer. Wat voor iemand is John eigenlijk en hoe kon je zo iemand overhalen om achter de knopen plaats te nemen?

God ja, hoe gaat dat. Via e-mail hadden wij geregeld contact en vroeg ik simpelweg op een gegeven moment of hij onze nieuwe plaat wou produceren of eventueel mixen. En eigenlijk werd er heel lang over gepraat via het internet, over mijn muzikale interesses en hoe ik het project wou aanpakken. En uiteindelijk ontmoeten wij elkaar een eerste keer in Brussel, toen John op tournee was met PJ Harvey. Hij woont namelijk in Bristol, maar na ons persoonlijk gesprek hapte hij toe. We hebben de cd dan zelf thuis opgenomen maar volledig afgewerkt en gemixt in Engeland. John vond vooral zijn gading in deze mixes en heeft verschillende dingen toegevoegd of weggelaten, keuzes gemaakt en sommige nummers wat bijgeknipt en wat geplakt.

• John Parrisch heeft het zeker niet uit financieel oogmerk gedaan. Ik kan mij inbeelden dat hij ook zo maar niet de eerste de beste binnenhaalt?

Oh neen, zeker en vast niet. Parissch krijgt ook enorm veel aanvragen en normaal doet hij zulke dingen niet. John was in de eerste plaats zeer tevreden met onze sound, voor sommige artiesten maakt hij al eens graag een uitzondering en natuurlijk komt de muziek op de eerste plaats. Blijkbaar klikte het meteen tussen ons, al was ik wel heel zenuwachtig voor dat gesprek. Maar ik denk dat John onze muziek wel goed vindt, hij is een heel joviale en emabele kerel.

• Ook krijg je vocale hulp van Ken Springfellow, van The Posies. Hoe kwam jij hiermee in contact?

Dat is eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Ik ken Springfellow toch ook al een poosje, al verliepen onze eerste contacten ook wel via het net. Toen we met onze vorige band een album gingen regisseren, ging Ken eigenlijk de release producen. Maar alles viel plots in het water, maar toch zijn wij contact blijven houden. Plots vroeg ik Ken of hij zijn stem aan een song wilde verlenen.

• Werkte je met overdubs?

Ja, Ken is niet in onze homestudio geweest. Hij heeft het inderdaad achteraf bij hem thuis in Parijs ingezongen. Zo gaat dat eigenlijk tegenwoordig.

• Live spelen jullie soms ook in duo, waarom?

Ja, dat is dan deels akoestisch, met mijn vader Luc die elektrische gitaar speelt en ik dan de akoestische gitaar hanteer met wat keyboard en de vocals verzorgd. In duo is het wat intiemer en meer gericht naar de essentie van de songs. Terwijl bij Zender 5 of 6 artiesten het podium bevolken. Je bent dan ook vlugger een rockband met baslijnen, slagwerk en de samenzang. In duo zing ik dus alleen met invulling van ondermeer pa’s pedalsteel gitaar. Het is soms ook heel moeilijk om in heel kleine locaties een volledige band neer te poten. Financieel knijpt het schoentje er dikwijls dan ook nog eens.

• Geraak je financieel uit de kosten met deze release?

Met een cd is dat in België uiteraard heel moeilijk, wij mogen al blij zijn als we geen verlies maken.

• Munich Records staat in voor de distributie het album. Knap voor een Vlaams bandje, niet?

Ik ben uitermate tevreden dat Munich ons onderdak biedt. Ik heb vroeger nog in platenzaken gewerkt en alles wat in die periode op Munich verscheen klonkt wel degelijk goed. Zij waren eigenlijk de enigen die echt in ons geloofden en geïnteresseerd waren. Bij ons debuutalbum ‘Acid Avenue’ hadden wij heel wat gesprekken gevoerd met andere labels, maar telkens kregen wij hetzelfde verhaal te horen. “Wij vinden jullie muziek wel goed, maar toch pas je niet in onze structuur” of was het nodige budget niet voorhanden. En bij Munich waren zij onmiddellijk geïnteresseerd, al duurde het toch ook een tijdje voor ik ze kon overtuigen. Maar dat hoort blijkbaar bij de strategie van een platenmaatschappij. Maar voorlopig voelen wij ons er redelijk safe.

• Jullie carrière gaat pijlsnel de hoogte in. Heel wat media-aandacht in de schrijvende pers, airplay in binnen- en buitenland, interviews zoals onlangs op FM Brussel. Knap?

Ja, dat mag altijd meer. Het is een deel van mijn beroep, ik ben muzikant en geluidstechnicus. Ik probeer dan ook alle aspecten van de muziek mijn beroep te maken, verder doe ik ook nog producties, opnames…Wij zijn tevreden, al zou een echte hit scoren wel fantastisch zijn. Maar dan wel zonder commerciële toegevingen te doen. Met onze eigen muziek iets bereiken is een zeer belangrijk aspect. Wij zijn trouwens nog steeds een soort tussengroep, niet echt klein meer, maar ook niet supergroot. Hebben inderdaad heel wat airplay, voorlopig twee albums maar tenslotte nog niet die groep die enorm veel optredens op zijn agenda heeft prijken. Radio1 draait ons voorlopig veel en het is de bedoeling om op termijn verder te ontbolsteren en groter te worden zonder te gaan zweven. Al moet de ambitie steeds aanwezig zijn, al is die er wel degelijk en het verschil tussen ambitie en een dikke nek te hebben. Met de voetjes op de grond blijven, een belangrijk gegeven.

• Vanwaar komt de naam Zender?

Het kind moet een naam hebben en eigenlijk ben ik steeds geïnteresseerd geweest in radio maken, uitzenden en al wat er komt bij kijken. Als kind speelde ik vaak radio dj, en was gefascineerd door de streek en de Dender. En door de samenloop van omstandigheden is de keuze dus op Zender gevallen.

• Op je nieuwste telg klinken sommige songs nogal persoonlijk. Anderen zijn dan weer autobiografisch of sterk thema gebonden tracks. Een bewuste keuze?

Als songwriter tracht ik mijn teksten te doen klinken, de lyrics moeten een betekenis hebben. Gevoelens, liefde, haat, pijn… iedereen maakt het wel eens mee. Er zijn nummers bij die persoonlijk en gevoelig liggen, al gaan deze niet perse over mezelf. Meestal gaat een echt goede song over de luisteraars. Het is vandaag 30 jaar dat John Lennon is overleden, wel als ik luister naar Lennon’s teksten kunnen die evengoed over mezelf gaan. Ik speel vanavond als afsluiter een cover ‘All My Love’ van John Lennon, wel in dit nummer herken ik mezelf en dat gevoel tracht ik ook in mijn eigen songs te leggen. Het mag tenslotte ook niet te autobiografisch worden, de mensen moeten er zichzelf in herkennen. En dat vind ik toch wel een belangrijk gegeven.

• Vind jij zelf niet dat het trouwens makkelijker is om een tekst in het Engels neer te pennen, dan in onze Nederlands voertaal?

Wel, ik heb nog in het Nederlands gezongen en ik vind deze stelling toch wel een foutief gegeven. Je hebt waarschijnlijk veel bands die in het Engels zingen maar al vlug vervallen deze in veel rijmelarij, zoals ‘I love you’ of ‘I want you’….
Ik werk dan ook keihard aan mijn teksten. Het is belangrijk dat ze een inhoud herbergen, dat zij muzikaal correct zijn en dat het geheel goed klinkt. Al vlugger wordt er soms wel eens een grammatische fout ontdekt, wij zijn tenslotte Vlamingen die in het Engels zingen. Wat niet wegneemt dat ik steeds tracht iets te bedoelen met de teksten. Deze cd is dan ook een echt verhaal van begin tot het einde. Het is meer omgaan met de wereld en ik probeer de fans een uur lang in deze sfeer onder te dompelen. Zoals in boeken of films, maar niet zo simpel, eigenlijk meer een sfeerzetting.

• Ik hoorde onlangs dat Bill Withers tijdens zijn dagdagelijkse job een songtekst in het hoofd had. Hij zong dan de godganse dag het refrein, om het zo niet te vergeten. Het is blijkbaar moeilijk als je zoiets niet onmiddellijk op papier kunt zetten?

Dat is een correct. Sommige teksten vloeien eruit en andere zijn het resultaat van hard werken. Ik heb ook steeds pen en papier op zak. Dat zijn dan echt de stukken die je verzameld hebt gedurende de afgelopen dagen of zelfs weken. Soms is het wat puzzelen in de periode dat je aan een song werkt. Trouwens, luister eens naar de teksten van Eels, waar ik trouwens grote fan van ben. Die zijn zo simpel en eenvoudig én met de gepaste melodie. Maar er is een hemelsgroot verschil tussen eenvoud en simpel. De meeste mensen zeggen vaak ‘simpel’ maar de juiste woordkeuze zonder veel blabla, dat is de kunst.

• Je bouwde ook je eigen homestudio. Toch niet evident op zo’n jonge leeftijd?

Jonge leeftijd? Hoe oud denk je dat ik ben? 33… ok 32. Dat is door de jaren heen gegroeid. Ik was wat verwend omdat mijn vader ook muzikant is, er kwamen dan geregeld heel wat muzikanten over de vloer en er waren ook steeds instrumenten in de buurt. En zo is het eigenlijk begonnen, met een klein opnametoestel. Tot de kelder uitpuilde, gaande van 2 tot 3 toestellen, 4 of 5 micro’s en de ruimte al snel te klein bleek. Wij verhuisden dan alles naar het tuinhuis, om daar al vrij vlug wat bij te bouwen en dat stopt gewoonweg niet. Maar ik dus ook niet, zodat ik plots €10.000 zou hebben om vliegensvlug een studio te installeren. Zover is het nog bijlange niet.

• Thijs, Uw collega’s verwachten je op het podium, dus ik denk dat het hoogtijd is voor jullie soundcheck. Uit naam van Keys and Chords, zou ik je bijzonder willen danken voor je kostbare tijd die jij met ons hebt willen delen.

Graag gedaan, het genoegen is ook aan mijn zijde, Bedankt.

Met bijzondere dank aan Alex Vanhee voor de prachtige foto's. Alle foto's © Alex Vanhee - meer info: www.alexvanhee.be