Ian Phillips: Diana Queen of Motown
Vijftig jaar de koningin van Motown.
Afgelopen januari vierde Diana Ross haar vijftigste verjaardag als “Queen of Motown”. Haar verwezenlijkingen opsommen lijkt wel onbegonnen werk, maar toch citeer ik er een paar: achttien nummer één hitsingles in de US Billboard magazine popcharts, wereldwijd een verkoop van tweehonderd miljoen verkochte singles en albums, zevenentachtig hitsingles en meer dan vijftig hitalbums in de Bitse charts, wat leidde tot “the most charted female vocalist of all time”. Daarnaast stond ze tweemaal in het Guiness Book of Records als “most succesful female vocalist in history” en met telkens “1 hitsingle per jaar, van 1964 met ‘Where Did Our Love Go’ tot 1996 met ‘I’m The One You Love’, enz. enz.
Maar hoe is het allemaal begonnen? Wel, het prille begin van Motown was toen Berry Gordy een lening afsloot van achthonderd dollar… Het nieuwe boek van superfan Ian Phillips gaat daar allemaal dieper op in.
Op het einde van 1958 waren The Primes (Eddie Kendricks, Paul Williams en Kell Osbourne) op zoek naar een lokale zustergroep. Die vonden ze in de dames Florence Ballard, Betty McGlown, Mary Wilson en als vierde lid Diana Ross. Diane werd geboren op 26/3/1944, maar op haar geboorteakte staat Diana, in de Brewster Projects in Detroit. In de zomer van 1960 wonnen de vier dames een amateur talentenjacht en daardoor waagden ze het om te gaan aankloppen bij Motown. Smokey Robinson kreeg ze als eerste te horen toen ze auditie deden met drie songs: Chubby Checker’s ‘The Twist’, Ray Charles’ ‘Night Time Is The Right Time’ en The Drifters’ ‘There Goes My Baby’. Maar Berry Gordy vond ze te jong en stuurde ze terug wandelen. Daarop verlet Betty McGlown de groep en werd ze vervangen door Barbara Martin. Het meidenkwartet versierde een platencontract bij het kleine Lu-Pine label en onder de naam The Primettes gingen ze achtergrondkoortjes zingen bij voornoemde Primes. Zelf hadden ze een handvol rock/R&B tracks opgenomen waarvan ‘Tears of Sorrow op single uitkwam met als b-kant ‘Pretty Baby’. Maar nadat hun contract verstreken was gingen ze terug bij Motown aankloppen. Ze vermoeiden Berry Gordy zo dat hij hun toeliet om handgeklap en achtergrond op te nemen voor artiesten als Marvin Gaye, Mary Wells, Marv Johnson en Mabel John. Maar met de song ‘I Want A Guy’ (geschreven door Freddie Gorman en Brian Holland) lukte het hen toch om een vast contract binnen te slepen.
In 1962 verliet Barbara Martin hen, en de groep werd herleid tot een trio. Berry Gordy stelde toen een naamsverandering voor naar The Supremes, en de tweede single ‘Buttered Popcorn’ kwam uit in juli 1961 maar deed niets. Smokey probeerde het in december met de single ‘Your Heart Belongs To Me’, maar dat werd ook weer niets. Zelfs Berry Gordy kwam voor hen op met de single ‘Let Me Go The Right Way’ maar het mocht niet baten. De in maart 1963 uitgekomen debuutelpee ‘Meet The Supremes’ ging dezelfde weg op…
Ondertussen toerde “The Motor Town Revue” doorheen de USA en de Supremes werden omschreven als de “no-hit Supremes”. Smokey zorgde voor ‘A Breath Taking Guy’ als single, waar tevergeefs. Pas met de Holland-Dozier-Holland track ‘When The Lovelight Starts Shining Through His Eyes’ ging het de goede kant op, en dit was de eerste single die in de UK uitkwam. Het jaar daarop verscheen nog een minder bekende single ‘Run, Run, Run’, en dan was het wachten tot april toen ‘Where Did Our Love Go’ naar de nummer één van de Amerikaanse hitparade stormde. ‘Baby Love’ deed dat nog eens over, zowel in de USA als in de UK, en werd genomineerd voor een Grammy Award. Voortaan werden de songs geschreven en gearrangeerd speciaal met Diana’s stem in gedachten. ‘Come See About Me’ werd nummer drie die de top van de charts haalde en op 27/12/1964 stonden ze in de ‘Ed Sullivan Show’. Later volgde de hitelpee ‘Where Did Our Love Go’. Naar het einde van dat jaar kwam dan de conceptelpee ‘With Love From Us To You’ ofwel ‘A Bit Of Liverpool’ uit, met daarop covers van bekende Engelse hits. Het jaar daarop kwamen er een nieuwe conceptelpees zoals ‘The Supremes Sing Country, Western & Pop’ en ‘We Remember Sam Cooke’. Toen ‘Stop! In The Name Of Love’ in maart 1965 weerklonk, en naar de eerste plaats stormde, kreeg ook dat nummer een Grammy nominatie. Motown werd als vernieuwer in black Music aangeprezen, een rolmodel voor zwart en blank. En het succes ging verder met ‘Back In My Arms Again’ en ‘Nothing But Heartaches’ dat echter op nummer elf bleef steken.
In november gingen de dames optreden in de prestigieuze club Copacabana in New York, gesteund door een big band en dat werd live uitgebracht op de elpee ‘At The Copa’. En tussendoor vonden ze ook nog tijd voor de kerstelpee ‘Merry Christmas’.
Maar door het verminderde succes van ‘Nothing But Heartaches’ kwam er een lichte koersverandering. Met de volgende singles ‘I Hear A Symphony’, ‘My World Is Empty Withut You’, ‘You Can’t Hurry Love’ en ‘Los Is Here And Now You’re Gone’ ging het weer de goede kant uit.
In 1967 waagden ze zich terug aan een conceptelpee ‘The Supremes Sings Rodgers & Hart’ met weerom een big band, waarna ‘The Happening’ in 1968 op de kop van de charts te horen was. Op dit punt van de geschiedenis maakt ik met hen kennis. Ongeveer rond die tijd werd er een naamsverandering doorgevoerd: het werd nu Diana Ross & The Supremes. In juli van 1967 had Florence Ballard het trio verlaten en Cindy Birdsong kwam haar vervangen. ‘Reflections’ werd weerom een hit, maar ‘In And Out Of Love’ klom naar tot nummer negen. Dat was misschien te wijten aan het einde van de samenwerking met Holland-Dozier-Holland die met ‘Forever Came Today’ hun laatste single afleverden.
In dat jaar stonden ze ook op de planken van het Londense Talk of the Town, en ook dat optreden kwam uit op elpee. En de zomer van dat jaar zag hen in een reünie met The Temptations waaruit de single ‘I’m Gonna Make You Love Me’ tot nummer twee doorstootte. Daarna ging het weer wat bergaf en was het wachten op ‘Love Child’ dat op het einde van 1968 de top weer haalde.
Toen ze twee jaar later solo ging kregen songwriters Ashford & Simpson de taak om haar debuutelpee in mekaar te boksen. Daaruit kwam de miljoenenhit ‘Reach Out And Touch (Somebody’s Hand)’. En ‘Ain’t No Mountain High Enough’ werd al heropgenomen versie van Marvin Gaye & Tami Terrell uit 1968 haar tweede nummer één hit in de USA, en een Grammy nominatie volgde. Maar laten we uit latere jaren niet vergeten: ‘Touch Me In The Morning’, de duetelpee ‘Diana & Marvin’ met Marvin Gaye uit 1973, ‘Theme from Mahogany (Do You Know Here You’re Going To) uit 1975, ‘Love Hangover’, de vriendendienst ‘Pops, We Love You’ aan het adres van Berry Gordy’s vader met hulp van Stevie Wonder, Marvin Gaye en Smokey Robinson, de met goudbekroonde elpee ‘The Boss’, de elpee ‘diana’ met Nile Rodgers en Bernard Edwards, waaruit de hits ‘Upside Down’, I’m Coming Out’ en ‘My Old Piano’ kwamen, enz.
Als actrice schitterde ze in films zoals ‘Lady Sings The Blues’ uit 1972, over het leven van Billie Holiday, wat haar een nominatie als “Best Actress” opleverde, maar de Grammy haalde ze niet. Wel, de Franse equivalent ervan.
Ook nog te vermelden zijn de films ‘Mahogany’ uit 1975, ‘The Wiz’ het zwarte sprookjesantwoord op ‘The Wizard of Oz’ uit 1977, de Tv-film ‘Out of Darkness’ uit 1993 en het mooie ‘Double Platinum’ uit 1999, waarin Brandy haar dochter speelt.
Zo zou ik nog uren door kunnen gaan met het opsommen van hun successen, mar eigenlijk is dit een speciaal boek geworden. De auteur is geen professionele schrijver maar erg gepassioneerd over soulmuziek en Motown in het bijzonder. Hij werd op zijn vierde al fan van Diana, en dit is zijn eerste boek. Hij beschrijft uiteraard haar levensloop, maar concentreert zich vooral op haar muziek, en recenseert daarbij al haar singles en elpees/cd’s.
Het boek valt eigenlijk uiteen in vier delen:
het eerste is de periode van The Supremes,
het tweede is haar solocarrière
het derde is haar carrière als actrice
en het laatste zijn de eerbetonen van verschillende collega’s.
Diana is haar carrière verguisd, omdat ze alle aandacht voor zichzelf opeiste en de andere Supremes leden in het donker kwamen te staan. Mary Wilson heeft dat duidelijk beschreven in haar autobiografie ‘Dreamgirls’. Ook waren andere boeken aan dat fenomeen gewijd. Toch wil de auteur van dit boek dat even rechtzetten. Het is dan ook een werk van liefde geworden, dat heel wat inzicht verschaft in het artistieke proces van deze “Queen of Motown”. Het is dan ook met een welverdiend applaus dat ik dit boek gelezen heb. Er zal nooit meer een Diana Ross zijn, en daarom moeten we haar nu vieren!
Patrick Van de Wiele (4 tot 5)
Originele Titel
Uitgeverij: Bank House Books
2010
Hardcover
263 Blz. + aanhangsel
ISBN: 9781904408697
Afgelopen januari vierde Diana Ross haar vijftigste verjaardag als “Queen of Motown”. Haar verwezenlijkingen opsommen lijkt wel onbegonnen werk, maar toch citeer ik er een paar: achttien nummer één hitsingles in de US Billboard magazine popcharts, wereldwijd een verkoop van tweehonderd miljoen verkochte singles en albums, zevenentachtig hitsingles en meer dan vijftig hitalbums in de Bitse charts, wat leidde tot “the most charted female vocalist of all time”. Daarnaast stond ze tweemaal in het Guiness Book of Records als “most succesful female vocalist in history” en met telkens “1 hitsingle per jaar, van 1964 met ‘Where Did Our Love Go’ tot 1996 met ‘I’m The One You Love’, enz. enz.
Maar hoe is het allemaal begonnen? Wel, het prille begin van Motown was toen Berry Gordy een lening afsloot van achthonderd dollar… Het nieuwe boek van superfan Ian Phillips gaat daar allemaal dieper op in.
Op het einde van 1958 waren The Primes (Eddie Kendricks, Paul Williams en Kell Osbourne) op zoek naar een lokale zustergroep. Die vonden ze in de dames Florence Ballard, Betty McGlown, Mary Wilson en als vierde lid Diana Ross. Diane werd geboren op 26/3/1944, maar op haar geboorteakte staat Diana, in de Brewster Projects in Detroit. In de zomer van 1960 wonnen de vier dames een amateur talentenjacht en daardoor waagden ze het om te gaan aankloppen bij Motown. Smokey Robinson kreeg ze als eerste te horen toen ze auditie deden met drie songs: Chubby Checker’s ‘The Twist’, Ray Charles’ ‘Night Time Is The Right Time’ en The Drifters’ ‘There Goes My Baby’. Maar Berry Gordy vond ze te jong en stuurde ze terug wandelen. Daarop verlet Betty McGlown de groep en werd ze vervangen door Barbara Martin. Het meidenkwartet versierde een platencontract bij het kleine Lu-Pine label en onder de naam The Primettes gingen ze achtergrondkoortjes zingen bij voornoemde Primes. Zelf hadden ze een handvol rock/R&B tracks opgenomen waarvan ‘Tears of Sorrow op single uitkwam met als b-kant ‘Pretty Baby’. Maar nadat hun contract verstreken was gingen ze terug bij Motown aankloppen. Ze vermoeiden Berry Gordy zo dat hij hun toeliet om handgeklap en achtergrond op te nemen voor artiesten als Marvin Gaye, Mary Wells, Marv Johnson en Mabel John. Maar met de song ‘I Want A Guy’ (geschreven door Freddie Gorman en Brian Holland) lukte het hen toch om een vast contract binnen te slepen.
In 1962 verliet Barbara Martin hen, en de groep werd herleid tot een trio. Berry Gordy stelde toen een naamsverandering voor naar The Supremes, en de tweede single ‘Buttered Popcorn’ kwam uit in juli 1961 maar deed niets. Smokey probeerde het in december met de single ‘Your Heart Belongs To Me’, maar dat werd ook weer niets. Zelfs Berry Gordy kwam voor hen op met de single ‘Let Me Go The Right Way’ maar het mocht niet baten. De in maart 1963 uitgekomen debuutelpee ‘Meet The Supremes’ ging dezelfde weg op…
Ondertussen toerde “The Motor Town Revue” doorheen de USA en de Supremes werden omschreven als de “no-hit Supremes”. Smokey zorgde voor ‘A Breath Taking Guy’ als single, waar tevergeefs. Pas met de Holland-Dozier-Holland track ‘When The Lovelight Starts Shining Through His Eyes’ ging het de goede kant op, en dit was de eerste single die in de UK uitkwam. Het jaar daarop verscheen nog een minder bekende single ‘Run, Run, Run’, en dan was het wachten tot april toen ‘Where Did Our Love Go’ naar de nummer één van de Amerikaanse hitparade stormde. ‘Baby Love’ deed dat nog eens over, zowel in de USA als in de UK, en werd genomineerd voor een Grammy Award. Voortaan werden de songs geschreven en gearrangeerd speciaal met Diana’s stem in gedachten. ‘Come See About Me’ werd nummer drie die de top van de charts haalde en op 27/12/1964 stonden ze in de ‘Ed Sullivan Show’. Later volgde de hitelpee ‘Where Did Our Love Go’. Naar het einde van dat jaar kwam dan de conceptelpee ‘With Love From Us To You’ ofwel ‘A Bit Of Liverpool’ uit, met daarop covers van bekende Engelse hits. Het jaar daarop kwamen er een nieuwe conceptelpees zoals ‘The Supremes Sing Country, Western & Pop’ en ‘We Remember Sam Cooke’. Toen ‘Stop! In The Name Of Love’ in maart 1965 weerklonk, en naar de eerste plaats stormde, kreeg ook dat nummer een Grammy nominatie. Motown werd als vernieuwer in black Music aangeprezen, een rolmodel voor zwart en blank. En het succes ging verder met ‘Back In My Arms Again’ en ‘Nothing But Heartaches’ dat echter op nummer elf bleef steken.
In november gingen de dames optreden in de prestigieuze club Copacabana in New York, gesteund door een big band en dat werd live uitgebracht op de elpee ‘At The Copa’. En tussendoor vonden ze ook nog tijd voor de kerstelpee ‘Merry Christmas’.
Maar door het verminderde succes van ‘Nothing But Heartaches’ kwam er een lichte koersverandering. Met de volgende singles ‘I Hear A Symphony’, ‘My World Is Empty Withut You’, ‘You Can’t Hurry Love’ en ‘Los Is Here And Now You’re Gone’ ging het weer de goede kant uit.
In 1967 waagden ze zich terug aan een conceptelpee ‘The Supremes Sings Rodgers & Hart’ met weerom een big band, waarna ‘The Happening’ in 1968 op de kop van de charts te horen was. Op dit punt van de geschiedenis maakt ik met hen kennis. Ongeveer rond die tijd werd er een naamsverandering doorgevoerd: het werd nu Diana Ross & The Supremes. In juli van 1967 had Florence Ballard het trio verlaten en Cindy Birdsong kwam haar vervangen. ‘Reflections’ werd weerom een hit, maar ‘In And Out Of Love’ klom naar tot nummer negen. Dat was misschien te wijten aan het einde van de samenwerking met Holland-Dozier-Holland die met ‘Forever Came Today’ hun laatste single afleverden.
In dat jaar stonden ze ook op de planken van het Londense Talk of the Town, en ook dat optreden kwam uit op elpee. En de zomer van dat jaar zag hen in een reünie met The Temptations waaruit de single ‘I’m Gonna Make You Love Me’ tot nummer twee doorstootte. Daarna ging het weer wat bergaf en was het wachten op ‘Love Child’ dat op het einde van 1968 de top weer haalde.
Toen ze twee jaar later solo ging kregen songwriters Ashford & Simpson de taak om haar debuutelpee in mekaar te boksen. Daaruit kwam de miljoenenhit ‘Reach Out And Touch (Somebody’s Hand)’. En ‘Ain’t No Mountain High Enough’ werd al heropgenomen versie van Marvin Gaye & Tami Terrell uit 1968 haar tweede nummer één hit in de USA, en een Grammy nominatie volgde. Maar laten we uit latere jaren niet vergeten: ‘Touch Me In The Morning’, de duetelpee ‘Diana & Marvin’ met Marvin Gaye uit 1973, ‘Theme from Mahogany (Do You Know Here You’re Going To) uit 1975, ‘Love Hangover’, de vriendendienst ‘Pops, We Love You’ aan het adres van Berry Gordy’s vader met hulp van Stevie Wonder, Marvin Gaye en Smokey Robinson, de met goudbekroonde elpee ‘The Boss’, de elpee ‘diana’ met Nile Rodgers en Bernard Edwards, waaruit de hits ‘Upside Down’, I’m Coming Out’ en ‘My Old Piano’ kwamen, enz.
Als actrice schitterde ze in films zoals ‘Lady Sings The Blues’ uit 1972, over het leven van Billie Holiday, wat haar een nominatie als “Best Actress” opleverde, maar de Grammy haalde ze niet. Wel, de Franse equivalent ervan.
Ook nog te vermelden zijn de films ‘Mahogany’ uit 1975, ‘The Wiz’ het zwarte sprookjesantwoord op ‘The Wizard of Oz’ uit 1977, de Tv-film ‘Out of Darkness’ uit 1993 en het mooie ‘Double Platinum’ uit 1999, waarin Brandy haar dochter speelt.
Zo zou ik nog uren door kunnen gaan met het opsommen van hun successen, mar eigenlijk is dit een speciaal boek geworden. De auteur is geen professionele schrijver maar erg gepassioneerd over soulmuziek en Motown in het bijzonder. Hij werd op zijn vierde al fan van Diana, en dit is zijn eerste boek. Hij beschrijft uiteraard haar levensloop, maar concentreert zich vooral op haar muziek, en recenseert daarbij al haar singles en elpees/cd’s.
Het boek valt eigenlijk uiteen in vier delen:
het eerste is de periode van The Supremes,
het tweede is haar solocarrière
het derde is haar carrière als actrice
en het laatste zijn de eerbetonen van verschillende collega’s.
Diana is haar carrière verguisd, omdat ze alle aandacht voor zichzelf opeiste en de andere Supremes leden in het donker kwamen te staan. Mary Wilson heeft dat duidelijk beschreven in haar autobiografie ‘Dreamgirls’. Ook waren andere boeken aan dat fenomeen gewijd. Toch wil de auteur van dit boek dat even rechtzetten. Het is dan ook een werk van liefde geworden, dat heel wat inzicht verschaft in het artistieke proces van deze “Queen of Motown”. Het is dan ook met een welverdiend applaus dat ik dit boek gelezen heb. Er zal nooit meer een Diana Ross zijn, en daarom moeten we haar nu vieren!
Patrick Van de Wiele (4 tot 5)
Originele Titel
Uitgeverij: Bank House Books
2010
Hardcover
263 Blz. + aanhangsel
ISBN: 9781904408697
