_We hebben enige tijd geleden reeds het boek over Ron Wood geplaatst, nu krijgen we het levensverhaal van de nog steeds originele gitarist Keith Richards, een boek dat hij samen met zijn vriend James Fox schreef.
Wie de wandel en handel van deze Rolling Stone volgt sedert zijn beginjaren weet dat de man ontzettend veel geluk heeft gehad wat zijn gezondheid betreft. Met deze levenswijze had ie allang dood moeten zijn maar we wensen het hem niet toe. Uiteraard kan Richards er niet omheen maar zijn drugsperiode beginjaren zeventig, hun toers doorheen de Verenigde Staten, maakte een groot deel van zijn leven uit want we herinneren ons nog goed dat de –voor sommigen, toch- gevaarlijkste rock ‘-n’ roll band ter wereld The Rolling Stones het doodleuk vonden om met een lading drugs in hun auto doorheen de straten van de USA te rijden. Uiteindelijk werden ze opgepakt wat een hysterische bende fans teweeg bracht en uiteindelijk kreeg de hele zaak een hilarische ontknoping waarbij een dronken rechter hier een niet geringe rol speelde. Met deze gegevens zijn we al een eind weg in het lijvige boek dat mooi met leuke foto’s werd opgesmuk. Maar Richards vertelt ook over zijn armoedige opgroei als tiener, de begindagen van zijn band en hoe ze met dat succes omgingen. Een journalist vroeg ooit aan Mick Jagger: “Nu zijn jullie al twee jaar bezig en met succes. Hoelang denk je dit nog te trekken?” Jagger, gelukkig geen helderziende, antwoordde zeer ernstig met “Misschien nog een jaar of twee?”

Ook het leven van de Rolling Stones werd her en der gedomineerd door vrouwen, zo vertelt Keith over zijn escapades met enkele van hen maar ook parlandeert hij de negatieve dingen (helaas horen die bij zijn leven) zoals het droevige verhaal op het Altamont Festival waarbij de Hell’s Angels iemand vermoordden en de wiegendood van zijn zoontje.

_Het boek leest als een rollercoaster, je kan het niet neerleggen want je weet niet meer wanneer Richards spreekt over een Keith die nuchter, dronken of in hogere sferen is. Is hij de ene dag verslaafd aan een nieuwe portie hallucinerende middelen, dan kickt hij de volgende dag weer af om wéér verslaafd te geraken.

Het leven van Keith Richards, en nogmaals, de man heeft een serieuze engelbewaarder, is niet het leven dat jij en ik wensen … zelfs niet indien we dezelfde sterstatus als Richards zouden hebben. Maar we mogen ook niet vergeten hoe de man over hun successen weet uit te wijden, de goede en slechte dagen als lid van ‘s wereld lang bestaande rock ‘-n’ roll band en hoe hij zich toch zeer gevoelig uitlaat over de vroegtijdige dood van zijn collega Brian Jones.

Met zo’n leven kan het niet anders dat je geheugen daar het slachtoffer van wordt en de dingen die hij zich niet goed meer kon herinneren, daarvoor ging hij ten rade bij enkele van zijn vrienden.
Zoals ik reeds zei leest het boek als een sneltrein maar dat hebben we vooral te danken aan de schrijfstijl van James Fox, een Amerikaans journalist (en persoonlijke vriend van Keith) die reeds beginjaren zeventig (toen nog een journalist voor The Sunday Times in Londen) de bewegingen van de Rolling Stones, en in het bijzonder Keith Richards, begon te volgen. Zelfs indien je geen fan bent van de Rolling Stones of Richards solo, moet je dit boek gelezen hebben. Een ware openbaring en misschien ga je na het lezen van dit boek er ook een andere levenstijl op na houden…

Alfons Maes (5)