_Weer zo’n leuk hebbeding is dit boek dat eigenlijk bestaat uit slechts 22 pagina’s maar wat voor pagina’s. Glenn Crouch heeft inderdaad met deze uitgave voor een schat aan informatie, foto’s maar vooral prullaria gezorgd. Iedere pagina is een verrassing want je weet niet wat je nog allemaal gaat tegenkomen. Daarom geef ik enkele voorbeelden. Bij het openen van dit boek krijgen we meteen een replica van de affiche uit 1963 van de ‘Teen Beat Night’ waarop de Rolling Stones de affiche deelden met o.m. The Merseybeats, Dave Berry & The Cruisers, e.a.. Dit was het prille begin van de Stones. Een volgende stop is op pagina 17 waar we nieuwe prullaria vinden van de inkomticketten van hun concerten in de Amstelhal (9/10/1970) en van het 4th National Jazz Festival op 7, 8 en 9 augustus 1964 in Surrey, GB. We vinden daar ook nog een afdruk van een Rolling Stones Backstage & Dressing Room Pass, en een door alle leden gesigneerd ‘Magdalen College Commemoration Bal’ boekje. Van de betreurde Brian Jones vinden we een handgeschreven briefje aan fan Melinda en een souvenirboekje van Star Parade (1963) waarop ook nog Dave Berry, Peter & Gordon, Millie & The Five Embers en hoofdattractie Freddie And The Dreamers speelden. En zo gaat het maar door, allemaal leuke dingen om (voor de meesten onder ons toch) voor de eerste keer te zien.
Maar Crouch weet ook op indrukwekkende manier het verhaal van de Rolling Stones, hun tournees, hun vrouwen, de problemen met de drugs en de gevestigde orde enz. neer te schrijven.
In het boek, buiten de fantastische prullaria krijgen we ook zeer prachtige foto’s van de boys zowel in zwart/wit als in kleur maar de zwart/wit-foto’s geven de beste indruk weer.

_Wanneer je dit boek openslaat en je blijft bij sommige foto’s even stilstaan, zoals bv. op pagina 54 en 55, die over Keith Richards gaan, zie je links een brave lolbroek in zijn tienerjaren terwijl op pagina 55 een doorleefde Richards, en kijk vooral naar de groeven in zijn gelaat, vrolijk staat te lachen. Het leven van de Rolling Stones kan met geen andere band vergeleken worden. Het is een feit: ze zijn nog steeds zeer actief maar nu nog maar met drie originele leden: Mick Jagger, Charlie Watts en Keith Richards. De nu 76-jarige Bill Wyman laat zich nog geregeld opmerken met zijn Rhythm Kings.
Om af te sluiten nog dit: Keith Richards zei ooit: “Mick is de rock, ik ben de roll maar eigenlijk is Charlie de rock EN de roll.” Gezien Watts steeds op goede voet staat bij zowel Jagger als Richards was hij het toch altijd die de interne problemen als een diplomaat wist op te lossen. Maar wat er nu van aan is, ik weet het niet, ik heb ooit op televisie en radio gehoord dat Charlie Watts zijn drumsticks had ingeleverd (of zou inleveren…) bij zijn wapenbroeders maar of dat nu een feit is??? ik weet het niet maar een ding is zeker, hopelijk mag Watts nog lang bij de Rolling Stones blijven want wie gaat anders de nieuwe problemen aanpakken? En hoe ouder Jagger en Richards worden, des te erger zal het probleem worden want wie gaat dan beslissen wie en in welk ouderlingentehuis ze moeten terechtkomen.

Alfons Maes (5)