Enkele weken geleden verscheen ‘Chanson – een gezongen geschiedenis van Frankrijk’. Zo dolt Serge Gainsbourg met de Marseillaise, belandt Vanessa Paradis in de Eerste Wereldoorlog en opent de betreurde Claude François het merkwaardigste discobal allertijden.
Via dit boek toont Bart Van Loo zijn voorliefde voor het Franse lied. Helaas zat bij ons exemplaar niet de bijbehorende cd en kunnen we ons alleen maar oriënteren op het boek zelf.
Dat het Franse chanson wel eens een beetje bij de echte muziekliefhebbers op een lager niveau staat dan bv. de Angelsaksische muziek is niet helemaal correct want Van Loo toont hier aan dat de laatstgenoemde niet losstaat van het Franse chanson. Daarom verwijst hij, net als velen anderen reeds, naar het feit dat Frank Sinatra zich voor zijn ‘My Way’ volledig inspireerde op de Claude François song ‘Comme ‘d’Habitude’. En dat Elvis ooit een cover van Gilbert Becaud, ‘Je t’Appartiens’, zong is reeds lang een bedwongen feit. Uiteraard ontbreken andere grote Franse chansonniers als Piaf, Hallyday, Bel en Brassens niet op het appél.
Helaas konden we dus niets van de songs zelf horen gezien de cd hier ontbrak maar het boek zelf geeft ons een voortreffelijk overzicht van hoe sterk het Franse chanson wel eigenlijk is want de dag van vandaag zullen er niet al te veel muziekliefhebbers rondlopen die het Franse chanson hoog in hun vaandel een wam hart toedragen en dat is wel een spijtige zaak. Een andere spijtige zaak in het boek is het ontbreken van wat leuke foto’s.
Indien jij de Franse cultuur en muziekindustrie een beetje volgt, dan biedt dit boek je een ware schat aan informatie aan.
Alfons Maes (3)
Via dit boek toont Bart Van Loo zijn voorliefde voor het Franse lied. Helaas zat bij ons exemplaar niet de bijbehorende cd en kunnen we ons alleen maar oriënteren op het boek zelf.
Dat het Franse chanson wel eens een beetje bij de echte muziekliefhebbers op een lager niveau staat dan bv. de Angelsaksische muziek is niet helemaal correct want Van Loo toont hier aan dat de laatstgenoemde niet losstaat van het Franse chanson. Daarom verwijst hij, net als velen anderen reeds, naar het feit dat Frank Sinatra zich voor zijn ‘My Way’ volledig inspireerde op de Claude François song ‘Comme ‘d’Habitude’. En dat Elvis ooit een cover van Gilbert Becaud, ‘Je t’Appartiens’, zong is reeds lang een bedwongen feit. Uiteraard ontbreken andere grote Franse chansonniers als Piaf, Hallyday, Bel en Brassens niet op het appél.
Helaas konden we dus niets van de songs zelf horen gezien de cd hier ontbrak maar het boek zelf geeft ons een voortreffelijk overzicht van hoe sterk het Franse chanson wel eigenlijk is want de dag van vandaag zullen er niet al te veel muziekliefhebbers rondlopen die het Franse chanson hoog in hun vaandel een wam hart toedragen en dat is wel een spijtige zaak. Een andere spijtige zaak in het boek is het ontbreken van wat leuke foto’s.
Indien jij de Franse cultuur en muziekindustrie een beetje volgt, dan biedt dit boek je een ware schat aan informatie aan.
Alfons Maes (3)
