Originele pianomuziek, met elementen uit folk, New Age, klassiek en jazz.

Vorig jaar recenseerde ik de zesde solopiano cd van deze onafhankelijke muzikant, die al meer dan twintig jaar bedrijvig is. Tevens is hij een hevig zeiler, natuurliefhebber en natuurfotograaf, en de invloed van het water klinkt door in zijn muziek. Hij combineert elementen uit folk, New Age, klassiek en jazz, en het resultaat is een meditatieve muziek. Eind vorig jaar bracht hij zijn kerstcd ‘O Christmas Tree: Solo Piano’ opnieuw uit en verdiende daarmee een nominatie als kerstcd van het jaar. Zijn vorige cd ‘Presents of Angels’ klom op tot de hoogste posities van de charts. De muziek op deze nieuwe cd is opnieuw dromerig, sfeervol, eenvoudig en werkt ontspannend en meditatief. Het zijn allemaal originele tracks, waarbij je de sfeerbeelden van de natuur zo kan voorstellen. Christopher zelf woont op Hawaï waar de natuur uiteraard prachtig is. ‘A Melody in My Heart’ klinkt al als een innerlijke expressie, en deze muziek beluister je dan ook best wanneer je in je eentje wil ontspannen. De titeltrack vervolgt in dezelfde stijl, terwijl je verder glijdt over het kalme, warme water. Christopher zelf denkt dat zijn muziek een eigentijdse vorm is van de klassieke pianostukken van Debussy en Satie.

Patrick Van de Wiele (3 ½)

Label: Eigen Beheer
Nr.: 695677029029
Distr.: www.cdbaby.com
Meer info: www.cdbaby.com/cd/ChristopherBoscole
Website: www.christopherboscole.com

Ik weet niet of dit een trend wordt voor de komende zomer maar ik word tegenwoordig zo dikwijls geconfronteerd met een soort lichtvoetige vorm van jazz en lounge dat het geen toeval meer kan zijn.

Eerst stopte iemand mij een verzamelaar met Summer Jazz in de handen, waarop heerlijke nummers prijken van onder meer The Brandnew Heavies, Spyro Gyra, Kenny G en nog vele anderen. Vervolgens werd ik deze week nogal gecharmeerd door de jazzy stijl van Jerry Topinka (zie elders) en nu krijgen we zelfs jazz op klompen van Cook Daniel.
Cook Daniel is de artiestennaam van de Nederlandse muzikant-muziekproducer Kees Koek. Cook Daniel is tevens de eigenaar van het productiebedrijf CJK Music en ‘Dangle Grooves’ is de eerste cd onder zijn naam. Met ‘Dangle Grooves’ bedoelt Cook Daniel relaxt bewegen op de tonen van muziek, zonder daarom de neiging te hebben om voluit te gaan dansen, met andere woorden lounge muziek.
‘Dangle Grooves’ heeft mij trouwens in de aangename zin verrast. Hier en daar klinkt het wel wat te gepolijst maar meestal wordt er een zwoele zuiderse sfeer neergezet. De stem van Alma Nieto is hier niet vreemd aan. Ze zingt op vier tracks, namelijk de sfeervolle opener ‘Push My Love’, het op trompet (van Fred van Straten), Spaanse gitaar en synths drijvende‘Corazon De Mi Vida’, de swingende bossa-nova ‘Tu Besos’ en de uitermate sensuele afsluiter ‘First Love (Primer Amor), waarin je de ruisende branding van de zee hoort.
Mijn persoonlijke favoriet ‘Lost’ is ook al zo’n dromerige zomerse track met ingehouden maar net daarom puik gitaarwerk van Marcel Fisser. Het doet mij inderdaad een beetje denken aan Jerry Topinka. Daar tegenover is ‘Feel’ niet min of niet meer een dance tune. Hier mag Dorien Teeuwisse haar zangtalent demonstreren.
De zuiderse sfeer op ‘Dangle Grooves’ wordt in niet geringe mate geschapen door het percussiewerk van Eddy Conard. Cook Daniel zelf speelt bas en we vinden hem ook achter de keyboards en drums terug.
De ideale plaat om op een zuiders eiland onder een palmboom te beluisteren. Wel opletten dat er geen kokosnoot op je hoofd valt.

Ivan Van Belleghem (4)

Label: CJK Musicproductions
Nr.: CJK6270002
Distr;/ www.nashmusicservice.nl
Promotie: www.nashmusicservice.com
Meer info: www.crooze.fm
Website: www.cookdaniel.com

Het zevende solo pianoalbum van deze muzikant.

De muziek op deze cd reikt naar je hart en spreekt ermee. Het is een nostalgische kijk op de wonderbaarlijke herinneringen die we allemaal meedragen, collectief en individueel. Met opener ‘In The Afternoon’ reflecteert de artiest naar een namiddag die hij spendeerde met een vriend, samen thee drinkend. ‘The Garden’ is ritmischer en zal wel op de tuin slaan. ‘Before The Canvas’ is de herinnering aan een kunstenaar die zijn werk bekijkt en dan verder werkt, tevens een metafoor voor het leven. ‘Rapture’ vat de essentie van spiritueel verbonden te zijn met de wereld. ‘Laid Back’ is dan weer wat de titel zegt, ontspannend en herinnerend met hints naar het werk van Satie en Gershwin. Met ‘October Bright Blue’ wordt één van de bekende herfstdagen uit het Noordoosten van de USA gevierd, wanneer de lucht blauw is, de lucht kraakt en de bladeren goud kleuren. ‘Low Tide’ refereert naar Craig’s thuisbasis, Princetown, MA. Met het tij gaan en keren ook de overpeinzingen. ‘Summer Twilight’ is het schemerduister van de zomer. De golvende bloemen van de Amerikaanse prairie stonden als inspiratiebron voor ‘Prairie Flowers’. En de titeltrack sluit af in een culminatie van deze muzikale reis. Ideaal voor liefhebbers van pianomuziek, maar ook om lekker bij te ontspannen.

Patrick Van de Wiele (3)

Label: Heart Earth MusicNr.: HEM093537
Distr.: www.cdbaby.com
Meer info: www.cdbaby.com/cd/urquhart8
Website: www.CraigUrquhart.com

Van een echt verzamelalbum kan hier alvast geen sprake zijn.

Onlangs bespraken wij op onze site Coco Montoya’s nieuwste album ‘I Want It All Back’ op Ruf Records. Van begaafd drummer bij Albert Collins tot supergitarist bij John Mayall’s Bluesbreakers bleek voor Coco een kleine stap. Deze veelzijdigheid siert althans deze linkshandige gitaarvirtuoos. Nu komt Blind Pig Records op de proppen met twaalf geselecteerde tracks uit eerder verschenen albums op ditzelfde label. Vijf tracks prijken uit ‘Just Let Go’ (1985), vier songs zijn van ‘Gotta Mind To Travel’ uit ‘95 en amper twee tracks uit ‘Ya Think I’d Know Better’ (’96). Deze midden jaren-90 nummers behoren wel degelijk tot het beste materiaal wat Coco op het “Blinde Varkentje” heeft geregistreerd. Naast Montoya’s soulvol stembereik is hij ook nog eens een volleerd melodieus gitarist. De variatie van soul, gospel, funk en diepe bluessongs maakt van dit verzamelobject een leuk hebbeding. De release opent uiterst sterk met ‘Fear No Angels’ om te vervolgen met een slijper van formaat, het gepassioneerde ‘Am I Losing You’. Soulvol wordt het voornamelijk op ‘Sending Me Angels’ en ‘Just Let Go’, maar het duet met Ernie Cate op ‘Give It To A Good Man’ steekt deze allen naar de kroon. ‘Seven Disires’ heeft de nodige dosis funk en swingt dat het een lieve lust is. Smeulende bluestracks zijn uiteraard ‘You Don’t Love Me’ en ‘You’d Think I’d Know Better By Now’ waar Lee Roy Parnell de slide gitaar solo voor zijn rekening mag nemen.

Al bij al toch een mooie ontdekking voor leken in dit genre van muziek. Al denken wij persoonlijk dat het aanschaffen van bovenvermelde drie albums beter kan worden bemachtigd in de mid-price rekken.
Coco Montoya’s uiteenspattende kunsten, kunnen live alvast worden bewonderd op 7 mei 2010 in Zaal De Korenbloem te Zingem.

Philip Verhaege (4½)

Label: Blind Pig Records
Nr.: BPCD 8010
Distr.: www.blindpigrecords.com
Meer Info: www.myspace.com/cocomontoya
Website: www.cocomontoya.com

De wonderen zijn de wereld niet uit. Diegenen die mij een beetje kennen weten dat ik nogal huiverig sta tegenover heavy metal aangelegenheden. Maar ik herhaal, de wonderen zijn de wereld niet uit.

Inderdaad, want de mensen van Cooper hebben een cd uitgebracht die mij enigszins opnieuw met het genre kan verzoenen. Ik had het nooit durven denken.
Akkoord, soms zijn er die krijsende stemmetjes, die mijn inziens eigen zijn aan het genre. Hier en daar werd de gitaar aangesloten op de elektrische fruitperser zoals in ‘Black Sheep’ en in ‘Bad Intentions’ en neemt er een Duracel konijn achter de drumkit plaats. Er zijn in ieder geval genoeg goede momenten voorhanden om van een uitstekende plaat te kunnen gewagen.
Zo’n goed moment is bijvoorbeeld ‘Find A Way’, een prachtsong die vol verrassingen zit. Hetzelfde kan gezegd worden van ‘Old Man’, een origineel en gevarieerd klinkende track.
Het uitstekende ‘I Wanna Know’ wordt ingeleid door een vette gitaarsound, maar algauw neemt de sensuele stem van gastvocalist Jamie Dart de shift over.
Het hoesje vermeldt dat nergens gebruik werd gemaakt van samples en dat enkel echte instrumenten ter hand werden genomen door echte muzikanten. A la bonne heure!!.
De jongens werkten zich gedurende twee jaar een bult aan ‘Magic Rocks’ en enig respect is hier toch wel aan de orde.
Het collectief Cooper komt uit Toronto, Ontario, Canada en is inderdaad uit meer dan degelijke vakmensen samengesteld zoals Gordon Edwards (zang), Anthony Ristovski (gitaar), Brad Stella (bas), Derek Giverson (keyboards) en Paul Cooper (piano en drums). Paul Cooper leerde immers de stiel aan het Royal Conservatory Of Music And Percussion en dat kan van ondertekende niet worden gezegd. Als belangrijkste invloeden vermelden ze Led Zeppelin, Aerosmith en Pink Floyd en dit is op ‘Magic Rocks’ duidelijk en in de goede zin waar te nemen.
En zoals ik al zei, de wonderen zijn de wereld niet uit…

Ivan Van Belleghem (3 ½)

Label: L-E-B
Nr.: N-Z-N
Promotie: www.hemifran.com
Meer info: www.cdbaby.com/coopermusicca
Website/ www.coopermusic.ca

Memorabele filmmuziek.

Het gebeurt wel vaker dat een soundtrack van een film hoge ogen gooit. Meestal gaat het om oudere opnamen die afgestoft worden. Die vind je overigens ook op ‘Crazy Heart’ terug. Buck Owens, The Louvin Brothers, Waylon Jennings, Townes Van Zandt, bluesman Lightnin’ Hopkins en recenter werk van zangeres Sam Philips vormen op zich al een fraai lijstje. Opmerkelijker is dat Jeff Bridges met het hoofdpersonage Bad Blake niet enkel een puike prestatie neerzet maar ook daadwerkelijk achter de microfoon stond tijdens de opnamen. Of het nu een simpele akoestische liefdesverklaring als ‘Hold On You’, of een twangende saloonrocker als ‘Somebody Else’ betreft. De getalenteerde acteur weet telkens bijzonder geloofwaardige vertolkingen te brengen die geenszins verbleken tussen de songs van eerder vernoemde gerenommeerde artiesten die vermengd worden met het originele materiaal. Het script is gebaseerd op een boek van songwriter Hank Thompson maar het gelijkaardige levensverhaal van Stephen Bruton vormt een niet te onderschatten rol. Bruton overleed vorig jaar in mei kort na het afwerken van dit project en leverde in samenwerking met producer T-Bone Burnett het meeste songwerk aan. De jonge songwriter Ryan Bingham componeerde samen met Burnett het filmthema ‘The Weary Kind’ evenals het door Colin Farrell gezongen ‘Gone, Gone, Gone’ een eersteklas honkytonker met gitarist Buddy Miller en Greg Leisz aan de pedalsteel. In ‘Fallin & Flyin’ horen we Farrell overigens in een weergaloos duet met Bridges. ‘Live Forever’ van Billy Joe Shaver en zoon Eddy krijgt hier een doorleefde spokenword behandeling van acteur Robert Duvall en de tearjerker ‘Brand New Angel’ die Bridges vervolgens neerzet klinkt uiterst authentiek. Als je deze recensie leest is er wellicht al beslist met hoeveel Oscars ‘Crazy Heart’ aan de haal gaat op de uitreiking in Hollywood. Maar zelfs als er geen gouden beeldje, wat me hoogst onwaarschijnlijk lijkt, naar de makers of de muziek van ‘Crazy Heart’ gaat kan het met deze ronduit schitterende soundtrack niet meer stuk.

Cis Van Looy (4)

Label: New West
Nr.: NW 6181
Distr.: www.sonicrendezvous.com
Meer info: www.newwestrecords.com

Opmerkelijk dat uitgerekend een stel twintigers van gemengde Afro-Amerikaanse origine komt aandraven met een akoestisch stringbandrepertoire dat teruggaat naar een ver verleden.

Deze door hitsig snarenwerk van banjo en fiddle aangedreven muziekstijl beleefde zijn hoogtepunt in de vooroorlogse jaren. De zogenaamde stringband stijl vond zijn oorsprong bij de immigranten uit Oost Europa die in de Appalachen een nieuw bestaan opbouwden. In de eerste helft van de vorige eeuw waren er in de Zuidelijke Staten ook door zwarte muzikanten bevolkte stringbands zoals Tennessee Chocolate Drops. De drie jonge muzikanten die sinds 2005 de snaren bundelen ontleenden hun naam aan deze voorgangers maar assimileerden vooral de Piedmont stijl uit North-Carolina in hun eigen solowerk. Rhiannon Giddens (banjo, fiddle) en Justin Robinson (fiddle) groeiden op in de streek en zochten en vonden samen met de uit Arizona afkomstige Dom Flemmons inspiratie bij fiddlerfenomeen Joe Thompson. Carolina Chocolate Drops werd oorspronkelijk opgestart als eerbetoon aan deze muzikant maar het trio ontwikkelde een eigen geluid met traditioneel materiaal op langspelers als ‘Sankofa Strings presents Colored Aristocracy’ en ‘Donna Got A Ramblin’ Mind’. Banjo, fiddler, gitaar, kazoo en jugs worden ondersteund met lepel- en andere percussietoestanden. De combinatie van jeugdig enthousiasme en vakmanschap dat respect voor de traditie uitademt leidt in 2008 tot het uiterst geslaagde ‘Heritage’. Vorig presenteerde het getalenteerde trio een liveregistratie van het concert met de 90-jarige Joe Thompson op het Merle Fest. Banjoman Bob Carlin en percussionist Sule Greg Wilson stonden eveneens op het podium. De tamboerijn van Wilson is ook in enkele nummers van ‘Genuine Negro Jig‘ te horen zoals het van Papa Charlie Jackson geleende ‘Your Baby Ain’t Sweet Like Mine’. Justin’s zang wordt ondersteund door achtergrondzang van Rhiannon, die eveneens de kazoo hanteert. Vingervlugge fingerpicking instrumentals springen haasje over met prachtige vertolkingen van oud en meer recent werk. Beurtelings schitterende zang Robins en Flemons, maar het is vooral Rhiannon die de aandacht opeist in uiteenlopende genres. ‘Why Don’t You Do Right?’, de sensuele jazzy slijper, die Kansas Joe McCoy in de jaren dertig componeerde herinneren we ons vooral van Peggy Lee en van de uitvoering in ‘Who Framed Roger Rabbit’. De sobere akoestische uitvoering die we hier voorgeschoteld krijgen leunt meer aan bij de minder bekende versie van Lil’ Green en wordt door de oorspronkelijke line-up van ‘Sankofa Strings’ uitgevoerd met Sule Greg Wilsons’ ‘leg-percussie’. Wie na het instrumentloze ‘Reynadine’ nog twijfelt aan de vocale kwaliteiten raden we dringend een bezoek aan een oorarts aan. Zelfs ‘Hit Em Up Style’, de wat banale R&B hit van Blu Cantrell wordt hier grandioos opgewaardeerd in een broeierige Chocolate Drop behandeling. Dit alles gebeurde onder supervisie van rootskenner Joe Henry, die eerder voortreffelijk werk met iconen als Solomon Burke, Bettye LaVette en Allen Toussaint maar ook Rodney Crowell afleverde.
Geheel terecht overigens dat ook de jongere generatie ondersteuning krijgt. Caroline Chocolate Drops graven met flamboyante jazzgetinte bluegrass in het verleden. Dit gebeurt met een archeologische nauwkeurigheid, zonder in belegen academische toestanden te verzanden. Chapeau.

Cis Van Looy (4)

Label: Nonesuch Records
Nr.: 7559-79839-8
Distr. Warner Music
Meer info: www.nonesuch.com
Website: www.carolinachocolatedrops.com

Het leven van Gould wordt voornamelijk bepaald door muziek.

Als jeugdige tiener van veertien, leerde Chris gitaar spelen en vrijwel hierop ontwikkelde hij het talent van een songwriter. Al vlug werd hij leider van het schoolorkest en met een paar vrienden coverden ze grote songs van ondermeer Donovan, Don McLean en John Denver. Experimenteren met symfonische rockbands leverde uiteindelijk niet het gewenste succes op en na een eerste single verhuist Chris zowaar naar Japan. Daar werkte hij voor de grootste fabrikant van muziekinstrumenten. Als voorbode van het album ‘The Extra Mile’ voorziet Christopher ons van een eerste single ‘Fly To The Moon’. Muzikaal werkt hij, net als bij zijn eerste release ’Sheen Excellence’, opnieuw met het Belgische kruim van hedendaagse muzikanten en kon hij Werner Pensaert strikken voor het mixen van de cd. Christopher Gould’s toonvast stemgeluid dito heerlijke harmonieën vormen met Dany Caen op backing vocals, voor het perfecte evenwicht in de song. Het steeds terugkerende refrein zorgt aanstonds voor de herkenbaarheid die deze single kenmerkt.
De single ‘Fly To The Moon’ hoort duidelijk thuis in de hoogst regionen van de UltraTop.

Philip Verhaege (3)

Label: XLNt Communication
Nr.: XL20100115
Distr.: www.xlnt.com
Promotie: griet@atthecrossroads.be
Website: www.christopher-gould.com

In de late jaren zeventig hanteerde Coco Montoya nog de drumsticks bij Albert Collins.

Het volgende decennium speelde hij zich als gitarist in de kijker bij John Mayall en trad met zijn gestileerde snarenescapades op ‘A Sense Of Place’ in de voetsporen van Clapton, Mick Taylor en Peter Green. Montoya bereikte nooit de bekendheid van die illustere Bluesbreakers maar vanuit zijn thuisbasis in Zuid Californië zette hij met de hulp van zijn voormalige werkgevers Mayall en Collins en Debbie Davies zijn eerste stappen op het solopad. Ook de opvolgers van ‘Gotta Mind To Travel’ wordt de rockende blues geschraagd door expressieve voordracht en gespierde massieve snarenspel van de linkshandige gitarist. Montoya werd ook in Europa een veelgevraagd artiest in het clubcircuit en de festivals. Hij maakte de overstap naar Alligator. Voor het prestigieuze label uit Chicago werkte hij intens samen met producer Jim Gaines en schoon zoals de voltallige line-up van Little Feat maakte de muzikale dient uit op ‘Dirty Deal’ zijn derde en tevens finale werkstuk voor Alligator. Die meer gesofisticeerde soulblues georiënteerde benadering wordt verder gezet op ‘I want It All Back’. Op het debuut voor Ruf weet Montoya zich weerom voortreffelijk omringd. Producers Keb’ Mo’ en Jeff Paris zijn de creatieve spilfiguren in de begeleidingsband, die door de ritmetandem, opgebouwd met klassebakken als Reggie McBride en Stephen Ferrone wordt ondersteund. Er is uiteraard het grandioze melodieuze gitaarwerk maar de nadruk ligt vooral op de verzorgde zangpartijen. We treffen gladde R&B aan, ‘Forever’ en ‘The One Who Really Loves You’ worden hier geenzins mismeesterd maar we prefereren toch de versies van Motowniconen The Marvelettes en Mary Wells. Bijzonder leuk is het met een snuifje Latin gelardeerde doowop ‘Hey Senorita’ (The Penguins). Bij een eerste beluistering springt ‘Fannie Mae’ er meteen uit. De klassieker van Buster Brown krijgt door de pianoriedels van Honey Alexander maar vooral door de harpuithalen van Rod Piazza toch een afwijkend klankkleur. Er wordt verdienstelijke afgesloten met Jackson Browne’s ‘Somebody’s Baby’. Het woord verdienstelijk zonder meer is ook van toepassing op het geheel.

Cis Van Looy (3½)

Label: Ruf Records
Nr.: 1153
Distr.: Munich Records
Meer info: www.rufrecords.com
Website: www.cocomontoya.com  

Cassis B. Stoudt zag het levenslicht in een klein dorpje ergens in het Duitse Zwarte Woud, maar trok op prille leeftijd naar New York. Ze werd gecharmeerd door de folk- en singer-songwriters uit Greenwich Village.

Cassis werkte naar het schijnt zeven jaar aan haar cd ‘Analog Love’. Dat kan best zijn, maar  ik vind het eerlijk gezegd een ongelijke cd. De plaat vraagt meer dan één luisterbeurt om enigszins een beetje in het gehoor te blijven hangen en dan nog… Songs zoals ‘River’, ‘Roses Aren’t Red’, ‘Honing Hearts’ en ‘Open The Blinds Of One Haert’ zouden gemakkelijk bij de apotheek ten bate van patiënten met hardnekkige slaapproblemen over de toonbank kunnen gaan.
Daar staat gelukkig ook enig moois tegenover. ‘Be There’ is een mooi en breekbaar liedje en ‘Kiss Me, I’m Such A Mess’ krijgt een lekker tegendraads jazzy ritme mee.
Verder doet ook de onvolprezen gitarist Chris Spedding op twee tracks mee… spijtig genoeg slechts op twee. Het ook al jazzy ‘I’ll Sue You’ wordt door Spedding van een lekker vlotte en soepele gitaarsolo voorzien.
Om de cd af te ronden begeeft mooie Cassis zich aan een cover van ’96 Tears’. Dit lijkt mij toch wel en gewaagde onderneming, want het onverwoestbare origineel van ‘Question Mark (oftewel Rudy Martinez) And The Mysterians’ is haast niet te evenaren. Ook hier snelt Chris Spedding te hulp met een twang van een gitaarsolo, zoals alleen hij dat kan.
We gaan ‘Cassis & The Sympathies’ nu niet meteen tot de galeien veroordelen, maar volgende keer zal ze ons beter van haar kunnen moeten overtuigen.

Ivan Van Belleghem (2½)

Label: L-E-B
Nr.: N-Z-N
Distr.: www.filmmusicvision.com
Meer info: www.myspace.com/cassisandthesymphaties
Website: www.cassisvision.com

Stilistische bluesgrass.

Sid Griffin heeft een muzikale voorgeschiedenis bij The Long Ryders waarmee de uit Kentucky afkomstige muzikant furore maakt in de countryrockscène van Los Angeles met schitterende langspelers als ‘Native Sons’ en ‘State Of Our Union’ Eind jaren tachtig verkast Griffin naar Londen en vindt daar de geschikte muzikanten om The Coal Porters op te zetten. De benadering die het Anglo-Amerikaanse gezelschap aankleeft ligt onmiskenbaar in het verlengde van The Long Ryders. Authentiek klinkende countryrock wordt in een meer verfijnde vorm gepresenteerd op ‘The Land Of Hope and Crosby’ en ’Los London’. Griffin wordt ondertussen als de archivaris van het genre beschouwd met zijn journalistieke werk in Britse muziektijdschriften. Boekwerken als ‘Million Dollar Bash’ over Dylan in de jaren zestig en ‘A Musical Biografie’ over zijn idool Gram Parsons bevestigen zij reputatie. Overigens ventileert Griffin zijn fascinatie voor ‘The Grievous Angel’ in een muzikaal eerbetoon. Chris Hillman, die zowel met Parsons in The Flying Burrito Brothers en naast Roger Mc Guinn in The Byrds een niet te onderschatten rol vervult, wordt in 2001 door The Coal Porters eveneens met een gelijkaardig concert vereerd. Recentere werkstukken van The Coal Porters evolueren onmiskenbaar naar een akoestische, meer stilistische bluegrassgetinte benadering. Het drumloze combo werkt zich met banjo , mandoline en andere reguliere snaarinstrumenten afwisselend door songs van Griffin en Neil Herd. We onthouden vooral het door een bezwerende gospelpreek ingeleide ‘No More Chains’ en het dromerige ‘Permanent Twilight’. De fiddle van Carly Frey, die ook heldere harmoniezangen debiteert, kleurt de bluegrasscover van Neil Youngs ‘Hurricane’. ‘Moonlight Midnight’ is van Peter Rowan die zijn mooie song in duet met Carly brengt. In ‘Roadkill Breakdown’ wordt banjoman Dick Smith door mandolinevirtuoos Tim O’ Brien geflankeerd. ‘Durango is ongetwijfeld één van de sterkste werkstukken van The Coalporters en blijft genietbaar voor minder puristisch ingestelde liefhebbers. Bij herhaaldelijke beluistering betrap ik mezelf toch op enige heimwee naar het meer eclectische werk uit de beginperiode van The Coal Porters.

Cis Van Looy (3½)

Label: Prima Records
Nr.: SID 023
Distr: www.emusic.com/label/prima-records-Ltd  
Meer info: www.sidgriffin.com