DETAIL ALBUM
 
Track:

1. Gods Of Neglect
2. Save Yourself
3. The Flower Of Life
4. Pinnacle
5. No Way Out
6. Blind World
7. Time Will Tell
8. The Silhouette
9. After The Sun Sets
10. Detached

Platenlabel
Long Branch Records
 
Distributie
SPV
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Florian Kreutzfeldt (SPV)
 
Website Artiest
Ghost Iris

Deense progressive metalcore/djent band Ghost Iris was in 2016 één van de meest gestreamde bands. Ook gelden ze als rijzende sterren in de tech djent scene en brengen ze met ‘Blind World’ een opvolger uit voor hun debut ‘Anecdotes Of Science And Soul’.
Al van bij de eerste noten wordt je overspoeld door golven van tech-metal en progressieve metalcore genialiteit. 'Gods Of Neglect' is als het ware een deur die met bruut geweld wordt ingestampt. Bulderende vocals als magistrale tempowisselingen in het gitaar en drumwerk. Djent van de bovenste plank. Diezelfde brute kracht raast verder door op 'Save Yourself' met hogere cleane vocals die worden afgewisseld met de brute grunts en screams. Het instrumentale geweld voelt soms erg druk aan met de vele verschillende geluiden en klanken die op je worden afgevuurd. Van korte solo's weer naar breakdowns en opnieuw naar een riff en weer terug, progressieve metalcore als een tornado rond je oren. Geen kans dat deze storm gaat liggen bij deze Denen, geen genade op 'The Flower Of Life'. Progressieve metalcore werd aan m'n collectie toegevoegd door bands als Periphery, Napoleon en My Aim en dit blijft maar uitbreiden, zeker met zulke getalenteerde bands. Meer cleans op 'Pinnacle' maar met dezelfde flitsende gitaartonen en op kracht gehouden door de grunts. De snelheid wordt dan terug opgevoerd voor 'No Way Out' dat heerlijk drukkend door de speakers knalt. Als je niet te vinden bent voor Djent of progressieve metalcore laat dan deze band links liggen want dan zal je ze haten, ben je wel fan van dit genre dan moet deze in je platencollectie worden toegevoegd. Titeltrack 'Blind World' is met z'n amper twee minuten, de kortste van dit album. Gesproken tekst en begeleidende melodie die abrubt worden afgebroken door een helse grunt halverwege waarna schitterende gitaarnoten deze track naar z'n einde voeren. Na dit korte rustgevende intermezzo gaat de band er terug volop tegenaan in z'n kenmerkende stijl. Cleans, grunts, dreunende drums en de heen en weer slingerende gitaartonen. 'Time Will Tell', en de tijd zal duidelijk maken dat we deze band zeker op festivalpodia nog gaan tegenkomen. Nummers als 'The Silhouette' en 'After The Sun Sets' laten horen wat deze band allemaal in huis heeft vooraleer dit geweldige album wordt afgesloten met het al even geweldige 'Detached'. Zeker en vast dik de moeite waard deze Ghost Iris.
 
Peter Smet (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Heavy Fire
2. When the Night Comes In
3. Dancing with the Wrong Girl
4. Who Rides the Tiger
5. Cold War Love
6. Testify or Say Goodbye
7. Thinking About You Could Get Me Killed
8. True Blue Kid
9. Ticket to Rise
10. Letting Go of Me 

Platenlabel
Nuclear Blast
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
niet gekend
 
Promo-agent
Markus Wosgien (Nuclear Blast)
 
Website Artiest
Black Star Riders
Facebook

 

In de muziekwereld zijn er zo van die namen die luiden als klokken. The Beatles, uiteraard, en ook The Rolling Stones, Deep Purple, Led Zeppelin, ... om er maar enkele te noemen. Thin Lizzy is ook zo'n naam die zonder twijfel in dat rijtje thuishoort. De invloed die Phil Lynnott en zijn kompanen tot zelfs heden nog uitoefen(d)en op de wereld van de heavy rock is van onschatbare waarde. Thin Lizzy gooide in 1983 de handdoek in de ring en na Lynnott's overlijden in 1986 leek de band enkel nog maar als voer voor de geschiedenisboeken te zullen dienen. Totdat in 1996 de overblijvende leden vonden dat het verhaal van TL nog niet helemaal uitverteld was en sindsdien in variërende line-ups terug begonnen te touren. Zo kwam ook in 2010  ene Ricky Warwick (toenmalig frontman van The Almighty) bij de band. Met Warwick hadden de heren terug een frontman in de gelederen die de capaciteiten had om in Lynnott's voetsporen te treden en zich met verve van deze taak kweet. Daardoor begon de band ook te denken aan het uitbrengen van nieuw materiaal. Al snel bleek echter dat de naam van Thin Lizzy weliswaar vele deuren opent in de business maar tegelijkertijd ook torenhoge verwachtingen met zich meebrengt. Nieuw materiaal zou sowieso vergeleken worden met de albums uit de glorieperiode en dat is misschien op voorhand al een verloren zaak. Daarom kozen de heren ervoor om het nieuwe werk uit te brengen onder een andere naam en die naam werd Black Star Riders. En dat bleek een gouden zet te zijn. Zo kon men immers de muziek in een nieuw, modern jasje gieten en toch het gekende Thin Lizzy geluid trouw blijven. Na het debuut 'All Hell Breaks Loose' uit 2012 volgde in 2015 'The Killer Instinct' en is er nu dus album nummer drie 'Heavy Fire'. In de moderne muziekwereld is dat al een hoog werktempo te noemen. Van enige luiheid kunnen we de heren Scott Gorham, Ricky Warwick en co dus niet beschuldigen. BST laat vooral horen dat het anno 2017 nog steeds mogelijk is om harde(re) rockmuziek te maken die toch geweldig swingt en ook dansbaar is. De titeltrack is tevens het openingsnummer en komt binnen met een kanjer van een riff, geweldige hooks en een joekel van een meezingbaar refrein. Oh ja, misschien was ik dat nog vergeten te melden, Ricky Warwick is niet enkel een beestige zanger maar schrijft ook machtige teksten. Als je je album opent met de zin "Look over there on the cover of that magazine / A bleach blonde beauty doing that bikini atoll thing / Avert your eyes with lies and distractions / Got a pistol in your pocket gonna shake some action" dan heb je de aandacht van je publiek wel meteen mee natuurlijk. 'When The Nigt Comes In' werd als eerste single uitgebracht en in een rechtvaardige wereld zou dit een regelrechte nummer één hit moeten zijn en plat gespeeld worden op Radio 1, 2, Stubru, classic 21 en alles daartussen. Dit is zo catchy dat je het de volgende zes maanden niet meer uit je hoofd krijgt. Een swingende beat en een heerlijk jaren zeventig vrouwelijk black soul achtergrondkoortje zijn slechts enkele van de ingrediënten die daarvoor verantwoordelijk zijn. "Give me absolutely absolution from all this trouble, disarray and confusion" zingt Warwick als ware hij een gospel kerkleider die zijn parochianen oproept om zich over te geven aan al hun zonden. Op 'Dancing With The Wrong Girl' komt de geest van Thin Lizzy zich een eerste maal stevig in het feestgewoel mengen. Een stevige melodie en dito drumwerk maken van dit nummer ook een blijvertje. De stevigste riff van het album hoort bij 'Who Rides The Tiger'.  "All you need is Jesus and a '44 / A contradition in faith and a sprung dancefloor ... If you won't take my silver than you must take my lead" luiden de lyrics hier. I say, Amen to that, Brother! En probeer je voeten maar eens stil te houden op zo'n machtig nummer! En zo blijven we hangen in die lekkere mix van eigentijdse zang en gitaren, overgoten met die heerlijke jaren zeventig saus. In 'Testify Or Say Goodbye' zit er ook nog een geweldige begeleidende orgelpartij.  En een stomende bas zorgt ervoor dat 'Thinking About You Could Get Me Killed' zich vol lood door je aderen pompt. Wat rustiger gaat het er aan toe in 'Cool Blue Kid' waarin Warwick klaagt "It's too late, too late to reconcile my faith" en even verder "Only Hank Williams understands my loneliness". Niet alleen de uwe broeder! Black Star Riders hebben nu toch wel volledig bewezen dat ze, ondanks de nog steeds bestaande Thin Lizzy link, hun eigen pagina in de muziekgeschiedenisboeken hebben gekregen en die nu ook langzaam maar zeker aan het volschrijven zijn.
 
Ricky Warwick                   Zang
Scott Gorham                   Gitaar
Damon Johnson               Gitaar
Robbie Crane                     Bas
Jimmy DeGrasso               Drums
 
Jan Guisset (4)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. Autopista
2. Feel So High
3. Bar Whisky Bar
4. Cabaret 11 AM
5. Caceria
6. 24
7. Down
8. Dr. Brujo
9. Desertor
10. Intravenus
11. Ira
12. Ritual
13. Viernes Oscuro
14. Voltios

Platenlabel
Cleopatra Records
 
Distributie
Niet Gekend
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Cleopatra Records
 
Website Artiest
Lujuria

Lujuria is een Spaanse Hardrock/Heavy Metalband opgericht in 1991.
Van een band die toch al een tijdje meedraaien en al een hele discografie hebben bijeengewerkt had ik toch iets meer verwacht. Dit album stelde me teleur. Ik kende de band niet en begon dus met een open geest aan de review. Het begon nochtans vrij positief met ronkend motorgeluid passend bij opener 'Autopista' maar daarna slaat het over in schreeuwerige hardrock. Het geeft me nogal een onsamenhangend gevoel en als de vocals invallen betert het er helemaal niet op. Ik kan de connectie met de band en de muziek niet vatten. Ligt het aan de taal? Spaans blijkt niet echt aan te slaan voor me als hardrock taal. Natuurlijk is niet alles te wijten aan de taal, er zijn namelijk genoeg bands waar Spaans of Portugees wel goed in klinken. Kijk maar naar Ill Nino, Sepultura en Soulfly om er enkele te noemen. Helaas is die klik hier ver zoek en dat ligt grotendeels aan de muziek zelf. Geen enkel nummer op dit album kan de nodige emotie bij me losweken en dat is spijtig. Er zit gewoon te weinig punch in de tracks om me te overtuigen deze band een kans te geven. Veelal heb ik zin om de nummers zo snel mogelijk te skippen. Neen dit is absoluut geen blijver.
 
Peter Smet (2)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Kylie
2. Green Machine
3. Give Me 250ml
4. The Hollingsworth Session
5. Space Cadet
6. Gardenia
7. El Rodeo
8. Argleben II
9. Court Order

Platenlabel
Napalm Records
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Pias/Rough Trade
 
Promo-agent
 
 
Website Artiest
John Garcia

Mag ik u iets bekennen ? Ik ben verzot op stonerrock. Neen, werkelijk! Stoner is voor mij het perfecte huwelijk tussen grunge, psychedelische (of acid) rock en jaren zeventig oermetal.  Die liefde tussen mij en dit genre ontstond in 1994 toen ik bij een vriend thuis voor de eerste keer het album ‘Welcome To Sky Valley’ van Kyuss hoorde. Vanaf de eerste noten was ik fan voor het leven. Na het uiteenvallen van Kyuss kenden Josh Homme en Nick Oliveri groot commercieel succes met Queens Of The Stone Age maar ook de andere twee ex-Kyuss leden, John Garcia en Brant Bjork bleven zeer actief in de muziek. Ik ben ieder van hen en het stoner genre an sich steeds van dichtbij en met veel liefde blijven volgen. En nu mag ik dus het nieuwe album van John Garcia voor u bespreken. Joepie! Maar, ‘The Coyote Who Spoke In Tongues’ is geen stonerrock. Of eigenlijk toch wel maar dan niet zoals we het kennen (hmm, sounds familiar, “It’s stonerrock Jim but not as we know it”). Wat is TCWSIT (u dacht toch niet dat ik die titel hier nog zevenendertig keer voluit ga typen?) dan wel hoor ik u denken? Wel, nuchter bekeken is het zelfs geen volledig nieuw solo album van John Garcia, neen, het gaat hier om een akoestisch album waarin Garcia ons weliswaar vier nieuwe song voorlegt: ‘Kylie’, ‘Give Me 250ML’, ‘The Hollingworth Session’ en ‘Court Order’ maar verder ook vier Kyuss songs in een akoestisch jasje heeft gestopt: ‘Green Machine’, ‘Space Cadet’, ‘Gardenia’, ‘El Rodeo’ en tot slot ook nog ‘Argleben’ uit zijn eerste solo album ‘John Garcia’ uit 2014 herwerkt en het hier de weinig originele titel ‘Argleben II’ heeft meegegeven.  Op die manier bekeken zouden we de bespreking hier al kunnen afsluiten. TCWSIT is echter veel meer dan gewoon een stel akoestische songs. Stel u het volgende voor. Een mooie, warme zomeravond.  Ergens op een veld zit u rond het kampvuur met die vrienden die u al meer dan twintig jaar kent.  Het zijn uw maten, vriendinnen, uw posse, enfin, u begrijpt het wel.  Het kampvuur knettert lekker. Sommigen zijn hun tentjes al ingedoken maar de meesten zitten nog gezellig rond het vuur. Er gaan flessen wijn rond en voor de liefhebbers ook een toetervormige sigaret die vreemd ruikt. Er zijn verschillende gitaren in het gezelschap maar eindelijk komt er ook een gitaar in de handen van die ene gast (of griet, maakt niet uit) die er ook ècht op kan spelen.  En die leidt ons allemaal samen de nacht in. Op ‘Kylie’ en ‘Green Machine’ gaan we al onmiddellijk collectief uit ons dak. Iedereen zingt uit volle borst mee en dat dansen rond het vuur ziet er inderdaad belachelijk uit maar wie geeft er om. ‘Give Me 250Ml’, wel, … dat is de maateenheid van een pintje dus we zetten ons neer en laten onze gitarist(e) al het werk doen. ‘The Hollingworth Session’ schreeuwt eigenlijk om elektrisch gespeeld te worden maar hey, we zitten in het midden van een wei, dus wat kunnen we doen. Iedereen doet mee dan maar.  En dat ook op de volgende liedjes blijven volhouden!  Op ‘El Rodeo’ geeft ieder tokkelaar het beste van zichzelf en het zal achteraf in ieders memorie het hoogtepunt van onze avond blijven.  Ondertussen vallen bij de meesten de ogen haast toe. Onze gitaristen zitten wat voor zich uit te tokkelen en halen er met ‘Argleben II’ zo’n nummer uit dat kan ontstaan wanneer muzikanten naar elkaar kijken en haast intuïtief aanvoelen wat het volgende akkoord moet zijn. Het kampvuur is nu haast volledig uit en niemand vindt nog de fut om er een nieuwe blok hout op te gooien. ‘Court Order’ is daardoor het perfecte slaaplied.  Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik kruip mijn slaapzak in. ‘k Zie jullie morgen met al dan niet bijhorende katachtige. Slaapwel!
 
Jan Guisset (4.5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. The Darkest Hour
2. A New Dawn
3. Supremacy
4. Awake
5. Rupture
6. The Promised Wasteland
7. Hysteria
8. Endgame
9. Disclosure
10. Nocturnal
11. Stand Ablaze  

Platenlabel
Hysteria Music
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
niet gekend
 
Promo-agent
Mark Van Dooren (Hysteria Music)
 
Website Artiest
Scenario II
Facebook

Female Fronted Metal: onze Noorderburen lijken er wel een patent op te hebben genomen. Het uit Eindhoven afkomstige Scenario II heeft zelfs drie dames in de gelederen, Myrthe van Beest (zang), Liza Hoek (bas) en Simone Van Straten (gitaar). Samen met de drie heren, Bas De Kruyff (zang), Mark Van Doren (gitaar) en Bas Van Den Boom (drums) maken ze melodische death metal en is dit ‘A New Dawn’ hun tweede CD na ‘Uniforms of Death’ uit 2009. Of misschien moeten we dit ook als een soort van debuut beschouwen aangezien Van Doren het enige bandlid is dat ook al op dat album van de partij was. Onze vrienden proberen ook een symfonische toets in hun nummers aan te brengen die doet vermoeden dat er duidelijk (op)gekeken werd naar Epica en Mayan. In tegenstelling tot wat haar naam zou kunnen doen vermoeden klinkt de stem van Myrthe niet bepaald indrukwekkend. Ik heb de dame in kwestie natuurlijk nog nooit live mogen aanschouwen dus misschien vergis ik mij hier wel maar op dit album klinkt haar stem wat weggeborgen in de mix en werd steevast voorzien van galm, echo en andere effecten. Op de momenten dat ze er dan wel goed doorkomt moest ik vaak denken aan Sandra, u weet wel, die jaren ’80 zangeres van het irritante ‘Maria Magdalena’ en later bij Enigma. Wij worden er dus niet meteen van ondersteboven geblazen, als u begrijpt wat ik bedoel.  Dan gaat er van de grunts van Bas heel wat meer dreiging en duisterheid uit en slaagt hij er in om de meeste nummers toch nog recht te houden. Tot de betere nummers op het album reken ik ‘Awake’ dat je met een sterke riff om de oren slaagt, ‘Endgame’ en de In Flames cover ‘Stand Ablaze’. Het hele album op zich klinkt niet echt slecht maar kent ook geen uitschieters. ‘A New Dawn’ is dus eerder een niche album voor die hard fans van het genre.
 
Myrthe van Beest: Zang
Bas de Kruyff: Zang 
Mark van Doren: Gitaar 
Simone van Straten: Gitaar
Liza "Aphrodite" Hoek: Bas
Bas van den Boom: Drums         
                 
Jan Guisset (3)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. You Asked For It
2. Shinjuku Masterlord
3. Smokey
4. Natural Born Killer
5. Flag Of The Beast
6. Ice Man Confessions
7. Russian Hotel Aftermath
8. Call Me Nihib
9. Major Key Alert
10. Turtle In A Hare
11. Torch
12. Derelict
13. Gucci Prison

Platenlabel
Sharptone Records
 
Distributie
Nuclear Blast
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Sharptone Records
 
Website Artiest
Emmure

Emmure is een Amerikaanse metal/deathcore band opgericht in 2003. Zanger Frankie Palmeri is het enige overgebleven originele lid nadat in 2015 alle overige bandleden uit de groep stapten. Frankie Palmeri zet z'n band Emmure verder en brengt met nieuwe bandleden de nieuwe langspeler ‘Look At Yourself’ uit.  Deze nieuwste zou wel eens het hardste werk tot nu toe zijn, Palmeri lucht z'n hart op z'n gekende manier. Het album opent met een heftige intro 'You Asked For It' waarna 'Shinjuku Masterlord' in al z'n hevigheid door de speakers knalt. Snoeiharde metalcore met een lekkere vleug deathcore en hoorbare invloeden van Palmeri's favourite bands. De nieuwe muzikanten doen hun taak met verve, de laaggetunede gitaren van Joshua Travis snijden als een mes door de metal boter terwijl de diepe bastonen van Phil Locket mijn subwoofer van 'n surround systeem in mijn living tot het uiterste drijven samen met het fenomenale drumwerk van Josh “Baby J” Miller. 'Smockey' is de meest recente video van de band die op ons werd losgelaten. Een Slipknot-achtige intro waarbij ik twijfel of het gitaren zijn of samples zet dit nummer waarna het kort achter een gesproken zin tot ontploffing wordt gebracht. Dit “spoken-word” komt vaker terug. En een ware explosie is dit nummer, deathcore screams en grunts zoals ik en velen onder jullie ze graag hebben. Neem daar bij het fantastische instrumentale werk en je hebt een ware bom van een track, helaas wat kort. Diezelfde agressieve sfeer wordt verder gezet in 'Natural Born Killer' een ware gesel voor mijn luidsprekers en m'n trommelvliezen. Deze muziek hoort gewoon met het volume op max door de speakers gejaagd te worden. De crossover elementen in deze track, zoals de rap, zit perfect op z'n plek. “You are the motherfucking antichrist”, wanneer een nummer zo begint weet je al zeker dat je geen ballad aan je oren krijgt. Diepe deathmetal grunts en screams, samples, crossover hip-hop/rap, dit is bijna een perfecte mix tussen het beste van nu-metal met metalcore en deathcore. Na de eerste blik op de sobere cover met de bandnaam niet in hun logovorm had ik een beetje schrik dat ze ook, in navolging van andere deathcore/metalcore bands een compleet andere weg gingen inslaan. Niks van aan dus op het geweldige 'Flag Of The Beast' dat uitpuilt van genialiteit. Grote woorden maar dik verdiend. Ze blijven de vette tracks op ons afvuren, 'Ice Man Confessions' is de volgende in de rij. Limp Bizkit op steroïden met een serieuze geut deathcore, damn dat knalt!  Meer zwaar grunt en screamwerk op 'Russian Hotel Aftermath', bijgestaan door opnieuw fantastisch gitaar -bas -en drumwerk. Breakdowns worden lustig in het rond gegooid in dit circlepit festijn. De hevigheid wordt op een constant hoog niveau gehouden, geen tijd om te rusten, geen genade in deze moshpit anthems. 'Call Me Nihib' is een korte, hevige track zonder rem. Deze trein blijft doorrazen, geen haltes, direct van start tot finish. 'Major Kill Alert' lijkt op een intro door z'n duur van 1min 20 maar niks is minder waar, dit is een volwaardig nummer met de typische, kenmerkende ,hoorbare invloeden. Ik was al fan van het geluid van Emmure, dit album heeft dit enkel maar versterkt. Nummers als 'Turtle In A Hare', een totaal andere kijk op de haas “en” de schildpad, en 'Torch' staan als een huis al wordt wel het dak er ongetwijfeld afgeblazen. Eindigen doet dit meesterwerk met het korte 'Derilict' dat perfect dienst kan doen als intro voor effectieve afsluiter 'Gucci Prison'. Nog eens alles losgooien, alles moet eruit. Schreeuw, brul en geniet!
 
Peter Smet (5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:
 

1. Overthrown
2. Rise Up
3. Cast Aside
4. Second Sight
5. Bombs Away
6. Scapegoat Warrior
7. Spin Doctor
8. The Seventh Day
9. Photonic

Platenlabel
niet gekend
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Graviton Music Services
 
Promo-agent
Menno Kappe (Graviton Music Services)
 
Website Artiest
Downcast Collision
Facebook

Vanuit Nederland kwam ons dit fijne plaatje aangewaaid. Downcast Collision was voor ons echter nog een totaal onbekende naam.  De bijgesloten bio spreekt over identiteiten uit een andere dimensie en tijd die per ongeluk in dit universum zijn beland.  Interessant maar dat helpt ons nog geen meter vooruit natuurlijk. Gelukkig bestaan er dankzij het wereldwijde web in deze tijden geen echte geheimen meer en na een beetje googelen kwam er al wat meer duidelijkheid.  Het betreft hier dus drie heren en één dame die met ‘Rise Up’ aan hun debuut toe zijn. Downcast Collision brengt ons rechttoe, recht aan, in-your-face melodic deathmetal. De vocalen (alsook het baswerk) worden verzorgd door Monica die haar stem mooi laat afwisselen tussen rauwe grunts en cleane zang. Het mooiste voorbeeld hiervan vindt u op ‘Bombs Away’, naar mijn bescheiden mening ook het beste nummer van de plaat. Niet alleen dus omdat de zang zo afwisselend is maar de song in z’n geheel gaat van rustig tot enorm agressief.  Luisteraars met een heel goede geluidsinstallatie moeten trouwens die intro eens loeihard door hun boxen jagen, dat is echt gieren gewoon! Soit, we wijken af. Ook op de rest van dit album klinkt het gitaarwerk van de heren Maas en van der Woord heel gevarieerd. Dan weer puur deathmetal, dan weer wat metalcore, dan weer iets meer thrash. Dit resulteert in nog meer fraai songs zoals ‘Cast Aside’, het titelnummer ‘Rise Up’,  The Seventh Day’ en ‘Overthrown’. Al bij al is dit een zeer sterk debuutalbum vol met toegankelijke death /thrash metal waarmee de dame en heren een meer dan indrukwekkend visitekaartje afleveren.
 
Monica “Demonica” Janssen Bas, Zang
Geoffrey Maas,  Gitaar
Casper van der Woord,  Gitaar
Peter Van Toren,  Drums
 
Jan Guisset (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Intro
2. The Fall Of Leaden Skies
3. The Edge Of Insanity
4. Open Their Gates
5. Corrosion Of Souls
6. Interlude
7. Towards Humanity
8. The Carnage
9. Face Our Destiny
10. Till The Last Drop
11. Carry On
12. A Morbid Vision
13. The Path Of Sorrow (feat. Tomas Lindberg/AT THE GATES) 

Platenlabel
Century Media
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Distributie
Sony Entertainment
 
Promo-agent
Wilko Reijnders (Century Media)
 
Website Artiest
Deserted Fear
Facebook

De Duitse deathmetalband Deserted Fear ontstond in 2007. Hun twee eerste platen ‘My Empire’ (2012) en ‘Kingdom of Worms’ (2014) verschenen via het Duitse label FDA Rekotz. Voor hun nieuwste studiowerk tekenden ze echter bij Century Media en dat is natuurlijk een reuzestap vooruit .’Dead Shores Rising’ opent relatief kalm met een bombastische, orkestrale, dramatische en zelfs wat beangstigende ‘Intro’. Ook het zesde nummer ‘Interlude’is één van de schaarse rustpunten in het geweld dat overal elders losbarst van het begin tot het einde. De gitaren van Manuel en Fabian dragen de muziek op een spervuur van harde riffs maar leveren tegelijk ook prachtige melodieuze, groovy stukjes af. Het woeste drumwerk van Simon brengt en houdt het tempo op een ongelooflijk niveau. En dan moet Manuel zijn keel nog openzetten. Met zijn ruwe, schorre keelklanken klinkt hij als een wrede heerser die zijn troepen aanvoert. Tijd om te ademen krijg je verder niet meer. Naast de twee eerder vermelde ‘breaks’, krijg je een death metal geluidsmuur over je heen, waarin je, door de perfect gebalanceerde mix, de juiste productie en het gehaaide samenspel toch alles mooi kunt onderscheiden. Ook de zwart-witte hoes past perfect in het plaatje. De ‘Special Edition Digipack’ bevat twee bonus nummers. ‘A Morbid Vision’ is een voortzetting van de rest van het album en tijdens ‘The Path Of Sorrow’, krijg je Tomas Lindberg van At The Gates te horen als gastmuzikant. Een schijfje dat bol staat van de clichés, maar zo goed gebracht dat je er geen moment bij stilstaat. Old school death metal die je doet denken aan groepen zoals Death, Asphyx en Bolt Thrower kon niet ongemerkt voorbijgaan en dat had Century Media gelukkig ook vlug in de gaten. A perfect match!!

Line-up
Manuel Glatter: zang, gitaar
Fabian Hildebrandt: gitaar
Simon Mengs: drums 
 
Danny Focke (4)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Winter 
2. Mind Conception   
3. A Void to Avoid   
4. Coming Thick and Fast   
5. Heavy Thoughts
6. Never Satisfied
7. Money Talks
8. Cradle to the Grave
9. Love at War
10. Victim of Changes
11. Mind Conception (Demo)  

Platenlabel
Gonzo Multimedia
 
Labelnummer
HST425CD
 
Distributie
niet gekend
 
Promo-agent
 
Website Artiest
Al Atkins

Al Atkins… de naam deed ergens heel ver vanachter in mijn hoofd een klein receptiebelletje rinkelen maar ik moest er echter  mijn OOR pop-encyclopedie bij halen om de naam te kunnen plaatsen. Al Atkins was de oorspronkelijke zanger van Judas Priest (van 1969 tot 1973) maar moest de band noodgedwongen verlaten om zich met familiale verplichtingen bezig te houden.  Hij werd vervangen door Rob Halford en hoe het Judas Priest daarna verging is een alom gekend verhaal. Toch heeft de muziek Al Atkins nooit volledig kunnen loslaten en vanaf de jaren negentig begon Atkins dus opnieuw aan een carrière onder zijn eigen naam. Op de eerste Priest platen is zijn inbreng her en der trouwens ook nog merkbaar. Met deze ‘Reloaded’ grasduint Atkins door zijn eigen veertigjarige muziekcarrière en heeft een aantal hoogtepunten daaruit in een nieuw jasje gestoken. Hij kreeg hierbij hulp van onder meer zijn oude JP maatje Ian Hill op bas en kon tevens rekenen op gastbijdragen van Ralf Scheepers (Primal Fear), John McCoy (nog bassist geweest bij Ian Gillan) en Tsuyoshi Ikedo (Unveil Raze) op gitaar om maar enkele namen te noemen.
Laat ik maar gelijk mijn twee grootste punten van kritiek afschieten, dan hebben we die toch al gehad. Ten eerste die spuuglelijke hoes! Die doet meer denken aan een derderangs thrash/death metal band dan aan de oerdegelijke classic seventies hardrock die er op het schijfje binnenin staat. Ten tweede, de drums. Het lijkt wel of die met slechts één microfoon werden opgenomen en dat die microfoon dan nog op de hi-hat werd vastgeklemd of zo. En dat is echt wel zonde, want de drummer van dienst weet echt wel weg met zijn trommels. Atkins blaast in Oktober van dit jaar zeventig kaarsjes uit en we mogen dus wel voorzichtig stellen dat zijn stem haar beste jaren heeft gehad. Net als bij generatiegenoten zoals bv Ian Gillan blijkt het halen van de hoge noten geen vanzelfsprekende opgave meer. Dit is hier echter geen beperking voor onze vriend. Ik bedoel, om in een nummer als ‘A Void To Avoid’ zo gepokt en gemazeld te klinken helpt het natuurlijk wel wanneer je effectief gepokt en gemazeld bent door het leven. Prachtig gitaarwerk op dit nummer overigens. En op de remake van zijn eigen ‘Victim Of Changes’ laat Atkins er toch nog een paar hoge screams uit waar menig jeugdige vocalist van nu stikjaloers op zou zijn.
‘Reloaded’ is best een puike plaat te noemen met tien songs (het elfde nummer is een demo uit de originele Judas Priest jaren van ‘Mind Conception’) die stuk voor stuk onder de noemer Degelijke Classic Hard Rock vallen. Zeker een aanrader voor liefhebbers van de eerste platen van Judas Priest , Deep Purple en Rainbow.
 
Jan Guisset (3,5)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. Scum
2. D(e)ad
3. No One As Master No One As Slave
4. Roses
5. Digital Love
6. Six Six Six
7. The Golden Shot
8. Heavy Rain
9. Find What You Love And Kill It
10. In Pieces
11. The Flood

Platenlabel
Century Media
 
Distributie
Sony Entertainment
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Wilko Reynders (Century Media)
 
Website Artiest
Vitja

Vitja is een Duitse metalband uit Keulen wiens naam Russisch is voor Viktor dat dan weer kan vertaald worden naar winnaar in het Nederlands. Vitja bracht hun debut ‘Echoes’ uit in 2013 dat laaiend enthousiast werd onthaald door de pers. Ook opvolger, de EP ‘Your Kingdom’ kon op de nodige bijval rekenen en werd omschreven als progressief, memorabel en enthousiast door fans. De band kwam zo in korte tijd aan de top van de Duitse djent movement. Als je echter tegen zanger David Beule hun muziek omschrijft als djent lacht hij eens vreemd en houd zijn muziek enkel op metal-rock en niets meer. Blijkbaar heeft hij ook genoeg van die talrijke en nutteloze benamingen en subgenres. Hun nieuwste, en tevens de eerste die ik van deze band te horen krijg, ‘Digital love’ zal opnieuw monden doen openvallen. Al van bij de energetische opener 'Scum' wordt ik tegen de leuning van m'n zetel gedrukt terwijl ik eigenlijk zou moeten rechtstaan en rondspringen. Dat frontman David Beule deze band omschrijft als metal-rock doet de band toch veel tekort, deze band is zoveel meer . Zijn hese screams bulderen geweldig door dit nummer dat me doet denken aan Shadow Moses van Bring Me The Horizon. Het digitale, elektronische geluid past geweldig in dit nummer. 'D(e)ad',  is alweer een voltreffer met z'n aangrijpende lyrics en z'n poppy maar heavy refrein. De gitaar en bas klinken geweldig brutaal zonder echt te overdrijven in dit nummer. Mario Metzler bespeelt een 6-string bas terwijl gitarist Vladimir Dontschenko een 8-string gitaar tot z'n uitersten drijft. Beide instrumenten klinken alweer fenomenaal op het melodieuze 'No One As Master No One As A Slave' zonder ook maar iets van hun bulderende sound kwijt te geraken. Van de funky, groovy clean vocals tot de geweldige screams dit nummer blijft beroeren tot de laatste noot. Kolossale, meeslepend gitaargeweld van Vladimir op 'Roses', noot per noot bijgestaan door de beukende drums van Daniel Pampuch. Dit lijkt alweer een album te worden dat een glimlach op m'n aangezicht laat verschijnen van begin tot eind. Mijn lievelingtrack is zonder enige twijfel deze als een razende te keer gaande 'Digital Love' waar elk bandlid z'n ziel blootgeeft. Niet voor niks de titeltrack van dit monsterlijk goede album. De beukende drums, de dreunende bas en scheurende gitaren doen m'n hart in overdrive gaan. Volgend doel zal zijn om deze band live te gaan bewonderen want dit wil ik live meemaken. 'Six Six Sick' brengt ons gast-vocals van Matthias Tarnath (Nasty), die een geweldige bijdrage leveren aan dit sowieso al schitterende nummer. Ik begin stilaan te begrijpen waarom frontman David Beule deze band enkel wil omschrijven als metal-rock, deze band past niet zomaar in een hokje als djent of metalcore. Deze band is zoveel meer, zoveel verschillende stijlen en elementen die in een geweldige cocktail worden gegoten. Van Djent en metalcore, tot rock en deathcore. Klepper na klepper knalt hier door de speakers, 'The Golden Shot' is inderdaad een gouden schot in de roos. 'Heavy Rain' valt op je neer als een bulderende melodische regenbui waar geen paraplu is tegen opgewassen. Niks ergs want van zo'n geweldige nummers wordt ik graag kleddernat. Ruisende elektronische deuntjes openen 'Find What You Love And Kill It' waarna het nummer in de gekende en kenmerkende stijl verdergaat. Nog meer fenomenaal elektronische werk op 'In Pieces', ik hou wel van deze samples in de nummers, kom je wel vaker tegen bij progressievere bands. Geweldig hoe de emotie uit elke noot lijkt te spatten. Verdomme, we zijn alweer toegekomen aan de afsluitende track. Het is een cliché maar elk geweldig album lijkt veel te kort. Afsluiten doet de band dit album met een hoogtepunt. Mijn tweede lievelingsnummer op deze plaat, alweer één van de hardere die we te horen krijgen. Ik ben fan van die geweldige hese grunts en screams, de emotionele cleane vocals en natuurlijk die beukende en dreunende gitaar, bas en drums. Vitja een band waar we hopelijk nog veel van gaan horen, absolute top.
 
Peter Smet (5)