DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Holy Fever
2. Shave 'Em Dry
3. Sound of the Summer
4. Where Monsters Lead
5. Daddy Grace
6. Two Tonne Testimony
7. They Cut We Bleed
8. The Fear
9. We Know About Cha
10. Blues Uzi (Reprisal) 

Platenlabel
Bronzerat Records
 
Labelnummer
LC 25335
 
Distributie
V2 Records
 
Promo-agent
Aces High Promotion (Ron Van Hal)
 
Website Artiest
Miraculous Mule
Facebook

Miraculous Mule werd geboren in London (UK) en is met dit ‘Two Tonne Testimony’ aan hun derde langspeler toe na ‘Deep Fried’ (2013) en ‘Blues Uzi’ (2014). De eerlijkheid gebiedt mij echter (eigenlijk is dat toch nogal een vuile trut hé, die waarheid, dat gebiedt en gebiedt maar, maar eens iets terug geven, nou nou nou …) u mee te geven dat ik nog nooit van deze band had gehoord en dat ‘Two Tonne Testimony’ dus mijn eerste kennismaking met hen was. En qua eerste indruk kan dit behoorlijk tellen. Miraculous Mule brengt een heerlijke mix van stijlen waarvan blues het hoofdbestanddeel is.  Daar worden dan allerlei sauzen overheen gegoten zoals rockabilly, psychedelic rock, soul, … Zo’n teveel aan sauzen leidt vaak tot een kleurloze, vies smakende brij maar in het geval van Miraculous Mule zijn alle ingrediënten zo perfect gedoseerd dat het geheel zeer vlotjes naar binnen glijdt en absoluut naar meer smaakt.  Dit is ook muziek waar je je tijd voor moet nemen en meerdere luisterbeurten na elkaar moet gunnen waarbij de diverse lagen zich één voor één bloot geven. Zelf nemen de heren ook hun tijd. Opener ‘Holy Fever’ start als zo’n oude, betrouwbare dieselmotor, traag maar zeker, middels een leuk basloopje waarna drums en gitaar rustig invallen om pas na één minuut twintig de versnelling in z’n eerste te zetten en het gaspedaal in te trappen. Opgepast! Laat ook die koppeling voorzichtig omhoog komen zodat we niet beginnen te horten en stoten. Ik hoor hierin en ook in ‘Shave ‘Em Dry’ de blues zich vermengen met stoner en soul en ik zou het durven vergelijken met de groove van bijvoorbeeld een Triggerfinger. Met ‘Sound of the Summer’ komen er wat meer indiepop invloeden à la recente Arctic Monkeys bovendrijven. De gelijkenis tussen Martin J Sheeny’s stem en die van Alex Turner is daar zeker mee één van de oorzaken van.  Miraculous Mule klinkt echter allerminst ‘typisch Brits’. ‘Where Monsters Lead’ maakt dan weer plaats voor een groovende gitaarriff en rollende drums. Op het titelnummer ‘Two Tonne Testimony’ gaat de band lekker los in een geweldig rockabilly ritme waarop het bijna onmogelijk is de voeten stil te houden. De plaat eindigt met ‘Blues Uzi (reprise)’.  Door het gebrek aan kennis van eerder Miraculous Mule werk kan ik u niet zeggen in welke mate deze versie zich verhoudt tot het originele nummer. Wat ik wel weet van deze versie is dat het een geweldig goed nummer is, gebaseerd op een slome met distortion gevulde gitaar. Blues als het equivalent van een Uzi, het zou de problemen mijns inziens beter oplossen dan het echte wapen en ik zou in elk geval niet bang zijn voor een ‘drive by’ shooting in dat geval. Meer zelfs, ik sta in het midden van de straat te wachten.  Shoot ‘em up, bóóy!
 
Jan Guisset (3.5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:
 

1. Oh Deer God
2. Caffeine and Hatred
3. Heresy and Venom
4. Ride to the Realm of Coitus
5. Blue Tina
6. Baron Greenback Blues
7. Germanium Buzz  

Platenlabel
UMC Recordings
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
niet gekend
 
Promo-agent
Tom Brumpton (Polymath PR)
 
Website Artiest
Widows

Het uit het Notthingham (UK) afkomstige Widows werd in 2008 opgericht door Ad (zang, samples), Kidda (gitaar), Ze Big (drums) en Evan Christodoulou (bas). Met zulke lekkere namen op je identiteitskaart (ja, d'uh ... dat weet ik ook wel) ga je natuurlijk geen dansbare bubbelgumpop maken. Neen, deze heren spelen lekker losse, heerlijke stoner rock met in hun meest recente werk meer dan een flirt met sludge en doom. Op het gebied van releases zijn de heren nog niet zo heel erg actief gebleken. Na een EP 'Raise The Monolith' (2010) en een eerste langspeler 'Death Valley Duchess' uit 2012 is dit 'Oh Deer God' hun derde wapenfeit. Christodoulou werd onderweg nog vervangen door R.J. Chisholm. Op dit album verdiepen de mannen van Widows zich nog meer in hun stoner/sludge geluid. Wanneer je niet beter zou weten zou je haast denken dat Widows niet uit het natte, grijze Nottingham komt maar dat hun repetitiehok zich ergens in een swamp in de buurt van New Orleans bevindt. U kan het zich wel voorstellen, zo'n paalhut in een mangrove, enkel bereikbaar met van die platte motorbootjes waar de heren ongestoord hun geweldig luide sound kunnen ontwikkelen, enkel maar een koppel alligators en hier en daar een verdwaalde copperhead slang verjagend. En stevig, dat mag je het geluid van Widows zeker noemen, amai nog niet! Hun songs zijn stuk voor stuk gebouwd op bluesy, rokerige gitaarriffs en indrukwekkend, inventief drumwerk. De rauwe, schreeuwerige zangstijl van Ad zal voor sommigen pijn doen aan de oren, anderen (waartoe ik zelf behoor) vinden deze zangstijl een minstens even belangrijk aspect van hun sound. Pronkstuk van het album is 'Ride to the Realm of Coitus', een zeven minuten durende desert/space trip. Met zes lappen stevige, prachtige stoner rock en een kleiner lapje ('Caffeine and Hatred'), al minstens even krachtig en prachtig als z'n grote broers klokt dit album af op net iets minder dan een half uur. In de huidige muziekwereld is dat kort te noemen maar het voordeel is dan weer dat je dit beestje lekker lang op continuous repeat kan laten draaien zonder dat het snel begint te vervelen. En ook dat is al een prestatie op zich.
 
Jan Guisset (3.5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Drone strike
2. Surrounded (by death)

Platenlabel
Nuclear Blast
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Florian Milz (Nuclear Blast)
 
Website Artiest
Memoriam

Na de dood van Martin Kearns, de drummer van Bolt thrower, werden de activiteiten van de band (voorlopig) stopgezet. Dit gaf zanger Karl Willets de kans om verder te gaan met een nieuw project. Samen met Scott Fairfax (gitaar), Frank Healy (basgitaar, Benediction bassist) en Andrew Whale (voormalig Bolt Thrower drummer) besloten ze om verder te gaan. Oorspronkelijk brachten ze enkel covers maar de drang om nieuwe nummers te schrijven bracht Memoriam al snel bij de release van hun eerste EP, ‘The Hellfire Demos’ (2016). Hoewel de EP maar twee nummers bevat weet de band toch hun kunde en ervaring te tonen in een stijl die zeer nauw samenhangt met de stijl van Bolt Thrower. ‘Drone Strike’ heeft een iet wat melancholische sfeer dit maakt het nummer zeer interessant zeker met de aanvulling van Karl geeft het een aangenaam, sterk lied. Het tweede nummer, ‘Surrounded (by death)’, is steviger en sneller waarbij de band zich laat gaan in het death-genre aangevuld met distortion. De EP geeft een duidelijk beeld van wat we nog kunnen verwachten van Memoriam.
 
Jonas Delien (3.5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Vituperio
2. Homunculus
3. Sociopatia
4. Regretudo
5. Tossine
6. Villa Triste
7. Allamut 2112
8. Nero Inferno Italiano
9. Lucifer in the sky with diamonds

Platenlabel
Minotauro records
 
Labelnummer
M 2016-9
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Niet Vermelden
 
Chronic Hangover

De band Chronic Hangover is in 2013 opgericht door Mattia (gitaar) en Salvo (drums) ze werden aangevuld door rutto (bas) en Jacopo (zang). In 2014 stonden ze dan al voor de eerste keer op het podium dankzij Misantropus, een band die het rolmodel voor Chronic Hangover vormde. Sindsdien heeft de band al gespeeld op in alle Stoner/doom zalen/bijeenkomsten die te vinden zijn in Rome. Ondertussen is de line-up in de band wat veranderd, Charlo heeft de drums over genomen en ook Mattia is vervangen, dit door Zorro.  Met Nero Inferno Italiano brengt de relatief jonge band een heel sterk album. Ze geven de fans een plaat vol stoner en doomnummers die ze zonder moeite aanvullen met invloeden uit blues en rock. Al vanaf het eerste nummer, ‘vituperio’ nemen ze je mee op een muzikaal avontuur. Homunculus is een kort maar krachtig nummer dat de kant van classic rock opgaat, ‘sociopatia’ heeft dan weer heel wat weg van blues. De afsluiter tot slot, ‘Lucifer in the sky with diamonds’, heeft een vibe die uitgaat van het stoner genre, niet verbazingwekkend gezien dit nummer gelinkt is met het bekende Lucy in the sky with diamonds van The Beatles.
 
Jonas Delien (3)

DETAIL ALBUM
 
Tracklist:

1.  Civil War
2.  The Ski Mask Way
3.  This Is Why We Ride
4.  All Love Is Lost
5.  Raining Blood/Postmortem
6.  God, Please Believe Me
7.  Walk With Me...
8.  Here I Go Again
9.  No Lives Matter
10.  Bloodlust
11.  Black Hoodie

Platenlabel
Century Media Records
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Sony Music Entertainement
 
Promo-agent
-
 
Website Artiest
Body Count

Ik neem u graag even mee naar 1990-1991. Ondergetekende was toen zo’n jaar of zeventien en volop zoekende naar z’n eigen muzikale identiteit.  Mijn ziel was toen al verloren aan de Gehoornde (Slayer’s ‘Reign In Blood’ was de boosdoener die het contract persoonlijk onder mijn neus schoof en mij hielp het te ondertekenen) maar zoals ook nu nog steeds, stond ik toen ook open voor andere alternatieve genres. Zo kende ik ook een langdurige flirt met hip hop. En wie was in die tijd de ongekroonde koning van de gangsta rap? Juist, Ice-T.  Zo hoorde ik dus op zijn album ‘O.G. Original Gangster’ voor het eerst ‘Body Count’, op dat moment gewoon nog maar één song waarin Ice over thrash/punk/hardcore gitaargeweld heen rapte. Remember, kiddo’s, dit was het stenen tijdperk, zonder facebook, twitter, internet zelfs, dus niemand wist op voorhand dat dit nummer slechts een voorbode was van het nieuwe project van Ice-T, de band Body Count. Toen in 1992 dan het debuutalbum ‘Body Count’ uitkwam was dat toch wel een beetje een bommetje.  Rapmetal was toen nog relatief nieuw en nu metal was gelukkig nog enkele jaren van ons verwijderd, dus wat BC toen deed was nog echt vernieuwend.  En hoe we allemaal vrolijk mee stonden te brullen van “Muthefucka” hier en “Cop Killa” daar! Dat laatste nummer zorgde destijds voor een enorme controverse in de VS met als resultaat dat het nummer uiteindelijk van de plaat werd gehaald en er een nieuwe versie uitkwam (in die tijd was je ook nog ècht cool wanneer je de originele albumversie nog in huis had weten te halen, u mag drie keer raden welk exemplaar er in mijn platenkast staat … jawel) en Ice-T kort daarop brak met zijn platenmaatschappij.  In 1994 verscheen de opvolger ‘Born Dead’ en in 1997 ‘Violent Demise: Last Days’.  Die laatste heb ik denk ik, na de aankoop, twee, max drie keer gespeeld en ligt sindsdien een dikke laag stof te vergaren in een vergeten hoek van mijn platenkast. We werden immers allemaal wat ouder en wijzer. Hoe tof het ook is om af en toe nog eens “Muthafucka!” te roepen, de problemen die de zwarten en lagere klassen in de VS ondervinden zullen zeker en vast reëel zijn maar daar gaan wij van hieruit toch niet veel aan kunnen veranderen.  Ice-T zelf werd buurman van en vriendjes mèt David ‘Knightrider en Babewatcher’ Hasselhoff en ging zelf acteren in de succesvolle TV serie Special Victims Unit.  Maar kijk, Amerika en de wereld in het algemeen blijven steevast richting afgrond schuifelen dus anno 2014 riep de heer T zijn BC maatjes terug bijeen om het ietwat tegenvallende ‘Manslaughter’ uit te brengen.  En nu is er dus ‘Bloodlust’, een veel  beter album dan z’n voorganger en het album dat het dichtst bij het debuutalbum ligt. U mag van de muziek van BC vinden wat u wilt maar noem het aub geen grap, want dat is het zeker niet. Ice en z’n maatjes krijgen ook veel respect van hun collega’s in de business. Megadeth frontman Dave Mustaine verzorgt op het openingsnummer ‘Civil War’ de openingstoespraak en geeft midden het nummer een kanjer van een gitaarsolo ten berge. Amerika in burgeroorlog, overdreven denkt U? Wanneer u naar de argumenten van Ice-T luistert blijkt het heus niet zover gezocht te zijn. Max Cavalera brult dan weer vrolijk mee op ‘All Love Is Lost’, nog zo’n nummer dat ons laat geloven dat het einde wel zeer nabij is. Er staan ook weer een aantal Gangta-Story-Style nummers op het album, zoals ‘The Ski Mask Way’ en ‘This Is Why We Ride’ en in het voor de rest flauwe ‘Here I Go Again’ kruipt hij in de huid van een psychopaat. In de intro van het vijfde nummer vertelt Ice zelf waarom hij destijds Body Count oprichtte (bottom line: het was om zijn maatje Ernie C gitaar te kunnen laten spelen, zo zie je maar wat een lieve jongen Ice-T eigenlijk wel is) en haalt hij hun voorbeelden aan (die niet als een verrassing komen): Black Sabbath, Suicidal en Slayer om vervolgens in een cover van ‘Raining In Blood’ lost te barsten. Voor u, onder het uitgillen van “Heiligschennis’” weg loopt, dit is echt zo slecht nog niet en blijft dicht bij het origineel. Ernie C is trouwens een zeer goede gitarist. Zijn spel wordt soms een beetje achter in de mix geplaatst waardoor zijn spel zich perfect strengelt rond de raps van Ice-T. De rode draad op dit album gaat erover dat Ice-T zich er heel goed van bewust is dat geweld niet kan opgelost worden met nog meer geweld maar dat hij het niet kan helpen dat hij soms wel zin heeft in wat bloedwraak (‘Bloodlust’ dus) en hij verontschuldigd zich er haast voor.  Die houding valt wel in het afsluitende ‘Black Hoodie’, tevens absoluut het meest intense nummer van de plaat. Ice is het allemaal beu, trekt zijn zwarte hoodie aan gaat de straat op om af te rekenen met al diegenen die hem, zijn geliefden en de zwarte gemeenschap in het algemeen, pijn doet of onderdrukt of … Body Count is met ‘Bloodlust’ volledig terug in de muziekbusiness en schopt het blanke deel van de VS weer een geweten.  Graspop 2017, hou jullie maar al vast!
 
Jan Guisset (3.5)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Behind The Smoke
2. Martian Sea
3. Fifty Miles From The North Pole
4. El Niño
5. Other Side Of The Wall
6. Anything But Love
7. Inca Terra
8. In Another Life
9. In The Skeleton Gallery
10. West To East
11. The Gift

Platenlabel
InsideOut
 
Labelnummer
Promo-CD
 
Distributie
Niet Gekend
 
Promo-agent
Frank Van Liempd (Petting Zoo)
 
Website Artiest
Steve Hackett
Facebook

Het is bijna niet te geloven maar ‘The Night Siren’ is het vijfentwintigste solo-album van de gewezen gitarist van Genesis. Hij blijft trouw aan zijn progressieve rockroots en beschrijft het zelf als muziek waarbij hij geen regels hoeft te volgen. Het thema focust vooral op de vrede. Daarvoor gebruikt hij wereldmuziek en muziek van over de ganse wereld. De muzikanten komen van overal en de opnames gebeurden op heel veel verschillende locaties. Er werd ook veel via internet gewerkt. Zo wilde hij bewijzen dat er kon gecommuniceerd worden met een universele taal, de muziek. Een internationaal allegaartje werkte mee aan het album. Zo zijn er onder andere de IJslandse drummer Gunnlaugur Briem, de Israëlische zanger Kobi Farhi (Orphaned Land), de Arabische zangeres Mira Awad, tarspeler Malik Mansurov van Azerbeidjan, de Hongaarse trompettist Ferenc Kovacs en zijn dochter Sara op Didgeridoo. Dat maakt het natuurlijk gemakkelijker om de nummers een Internationale variatie mee te geven. Het briljante nummer ‘Behind The Smoke’ opent het album al meteen met een diepgaande tekst. Een schitterend nummer dat gaat over vluchtelingen uit landen die verscheurd zijn door oorlogen. En ook wereldleiders die hun eigenbelang en dat van hun land verkiezen boven de wereldvrede worden niet gespaard. Kortom; de harde actualiteit waar Steve tot nu toe altijd afbleef. ‘Martian Sea’ krijgt met de sitar, fluiten en omgekeerde gitaaropnames een Oosterse klank, waarbij drummer Nick D’Virgilio even zijn kunde mag bewijzen. Didgeridoo klanken, trompetten en een koor met orkest moeten aantonen dat Steve zich ‘Fifty Miles From The North Pole’ bevond toen hij IJsland bezocht. ‘El Nino’ is een instrumentale track met ambities voor een filmsoundtrack of zoals Steve het zelf omschrijft als een film voor het oor. ‘Anything But Love’ gaat de Flamenco toer op. Waarna de wereldreis verder gezet wordt naar Peru zoals de titel ‘Inca Terra’ al verraadt. Troy Donockley (Nightwish) mag een Iers folk sfeertje toevoegen in ‘In Another Life’. Met ‘In The Skeleton Gallery’ keert Steve nog eens terug naar de progressieve rock. ‘West To East’ is nog een oproep voor wereldvrede en ‘The Gift’ is een mooie gitaar afsluiter. Na vijfentwintig albums hoor je natuurlijk af en toe verwijzingen naar zijn vroeger werk, maar dit multi-culturele schijfje is één van de meest gevarieerde van zijn uitgebreide discografie. Dit is één van die albums dat niet te beschrijven is met woorden maar dat je moet gehoord hebben. Het staat voor mij zeker in de top 5 van zijn werk.
 
Danny Focke (4,5)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. War Is Killing Us All
2. Cursed
3. Weight Of The World
4. Daemons
5. A Way Out
6. Defiance
7. Psycho
8. Never Say Never
9. Doomed
10. Burn
11. Halfway
12. Become
13. Strangers

Platenlabel
Another Century
 
Distributie
Sony Music Entertainement
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Wilko Reynders (Century Media)
 
Website Artiest
Righteous Vendetta

Righteous Vendetta, een metalcore band uit het Amerikaanse Wyoming komt met een opvolger voor hun EP 'Defiance' uit 2014.  Hun nieuwe langspeler heet 'Cursed' en werd op de wereld losgelaten op 17 maart. Ik had al van de band gehoord door vrienden op facebook en was dan ook enthousiast dat ik deze kon reviewen. Direct uitpakken en de luisteraar inpakken met opener 'War Is Killing Us All'. Een track die qua titel helaas perfect past in onze huidige leefwereld. De dynamische sound met hier en daar wat elektronische deuntjes weten deze track een geweldige flow mee te geven. Verder gaan op dit elan doen ze met titeltrack 'Cursed'. Metalcore van een hoog niveau dat veel liefhebbers van het genre zal kunnen bekoren. Breakdowns, cleans, harde vocals, beukende drums, snijdende gitaren en opnieuw de weerkerende samples. Iets meer commercieel klinkt 'Weight Of The World', een radiovriendelijke klepper. Ik verbaasd me een beetje dat we deze track nog niet hebben horen passeren op Studio Brussel, die toch een draagvlak zijn voor zulke muziek. Terug naar het hevige werk met entertainende, feestopwekkende vocals op 'Daemons'. Waarna het de beurt is aan het soft beginnende 'A Way Out', waarna het nummer toch wat toeneemt aan hardheid om het zo maar te noemen. Het is geen knalhard nummer maar desalniettemin en leuke, pakkende track. Deze band weet als geen andere hun muziek een bijna radiovriendelijke en heel toegankelijk sound te geven zonder te gaan voor commercieel geluid. Want ze blijven bij momenten de gitaren en keel duchtig openzetten zoals we kunnen horen op 'Defiance'. De feestschijven blijven elkaar opvolgen op deze plaat. 'Psycho' is meer een track om op te dansen dan op te moshen, maar dat mag ook wel eens nietwaar. 'Never Say Never' wordt ingezet door een geweldige intro waarna het nummer de melodische kant van de band extra benadrukt. Het is niet de snoeiharde metalcore die ik al vaker heb gereviewed en waar ik grote fan van ben, maar deze band kan ook genieten van m'n volle aandacht. Het is anders en dat is aangenaam. Volgende track 'Doomed' is met z'n gillende gitaren terug wat harder met een geweldige brul voor de breakdown halverwege deze dynamische song. De cleane vocals blijven je meesleuren in het feestje dat ze hier hebben gestart. Dat feestje nadert zijn einde met deze 'Burn' waar meer van de ondertussen al kenmerkende elementen inzitten. Entertainende vocals met een harde toets die worden bijgestaan door de andere dynamisch meevolgende instrumenten. Met 'Halfway' en 'Become' zijn we bijna toegekomen aan de laatste track, en het einde van dit leuke album. Afsluiten doen we met het akoestisch beginnende 'Strangers' waarna we even worden overstelpt met elektrische gitaarnoten. Het nummer gaat dan verder de wat classic rock toer op en doet me op die manier wat denken aan 'Moving On' van Asking Alexandria. Dit was een leuk album maar zonder echte kleppers.
 
Peter Smet (3,5)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. Hydra
2. Heads Will Hang
3. Black Mammoth
4. Terraform
5. Iron Moon
6. When The Bulbs Burn Out
7. Too Late
8. Empty Still
9. Spiral

Platenlabel
Long Branch Records
 
Distributie
SPV
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Florian Kreutzfeldt
 
Website Artiest
Fit For An Autopsy

Fit For An Autopsy is een Amerikaanse deathcore band uit New Jersey en brengen hun vierde langspeler uit 'The Great Collapse'. Van bij de eerste tonen van 'Hydra' krijg ik direct een glimlach op m'n gezicht. Schurende grunts die bijna a capella klinken door het volume en het ontbreken van instrumenten buiten de drums. Pas na een tijdje krijgen we de drie gitaristen te horen en gaat het nummer compleet los. Het valt me wel op dat de vocals veel luider klinken dan de instrumenten, misschien de bedoeling om het bovengenoemde effect te creëren. Variatie troef bij deze band want op het volgende nummer vliegen de gitaren je bijna letterlijk om de oren. De grunts blijven de constante factor bij deze deathcore band maar op 'Heads Will Hang' horen we in het refrein semi-cleans. Semi-cleans omdat ze nog steeds worden geschreeuwd, kan het moeilijk anders omschrijven. Voor meer zuivere cleans moet je wachten tot het tussenstuk. Waarna de grunts en breakdowns het nummer naar z'n einde voeren. Werken met drie gitaristen geeft deze band soms een enorm progressieve klank door de verschillende gitaarklanken die door elkaar weven. Luister maar naar de intro van 'Black Mammoth'. Ik ben enorm gecharmeerd door de verschillende stijlen die deze band in een doorgaans saai en eentonig subgenre weten te krijgen. Zonder ver af te dwalen van de deathcore roots weten ze toch elk nummer een andere punch te geven. Nummers als 'Terraform' en 'Iron Moon' zetten dit zeker in de verf. Ook de perfecte samenhang tussen de gitaristen, bas en drums geeft deze band een geweldige sound. 'When The Bulbs Burn Out' is een verrassende track, met z'n rustige begeleiding en spoken words om me dan plots uit mijn zetel doen springen van hett verschieten als de grunts en instrumenten losbarsten. Na deze verrassende track is het opnieuw typisch Fit For An Autopsy dat we te horen krijgen op 'Too late'. Knallende, schurende grunts, gierende en bonkende gitaren allen perfect begeleidt door pompende bass -en drumklanken. Met 'Empty Still' zoekt de band weer de limieten op van het genre met een rustig maar bij momenten toch nog steeds hevig nummer. Ze komen er perfect mee weg want ze doen dit op een verbijsterende manier. Afsluiten doet de band met knaller 'Spiral', weer een band dat ik met stip kan noteren en zeker ga blijven volgen.
 
Peter Smet (4,5)

DETAIL ALBUM
 
Track:

1. Khaos Overture
2. Yesterday Is Dead And Gone
3. War Eternal
4. Ravenous
5. Stolen Life
6. My Apocalypse
7. You Will Know My Name
8. Bloodstained Cross
9. Under Black Flags
10. As The Pages Burn
11. Dead Eyes See No Future
12. Avalanche
13. No Gods No Masters
14. We Will Rise
15. Nemesis
16. Fields Of Desolation

Platenlabel
Century Media
 
Distributie
Sony Entertainment
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Promo-Agent
Wilko Reynders (Century Media)
 
Website Artiest
Arch Enemy

Arch Enemy is al lang geen vreemde meer in metalland. Deze melodische death metalband heeft zoveel fans over de hele wereld dat hen veruit de populairste band in het genre maakt. Mede dankzij de bijzonder aantrekkelijke frontvrouw. Eerst Angela Gossow en sinds enkele jaren Alissa White-Gluz. Met deze As The Stages Burn pakt de band enorm uit, het is niet hun eerste live cd/dvd die ze op de fans loslaten. We kregen eerder al 'Burning Japan Live 1999', 'Live Apocalypse 2006', uit 2008 'Tyrants Of The Rising Sun, Live In Japan' en de eerste me Alissa als frontvrouw 'War Eternal Tour: Tokyo Sacrifice. Hoe populair de band ook is in Japan, waar ze een heldenstatus genieten, de shows verdwijnen in het niks met wat ze hier verwezenlijken. Hun grootste podiumproductie ooit live opgenomen op hét metalfestival Wacken Open Air. Ik ben echter geen grote fan van live-CD's omdat het geluid dikwijls te wensen overlaat of de foutjes van de muzikanten direct worden afgestraft. Live zit je in de sfeer, in de emotie van een live performance met hier en daar wel een pintje teveel. Als er dan eens een valse noot klinkt zit je zo in je roes om je favoriete band live te aanschouwen dat dit er helemaal niet toe doet op dat moment. Op een live CD thuis in de zetel valt dit echter wel op waardoor bij mij persoonlijk een live album al eens tegenslaat. Om deze reden ben ik dan ook voorstander van live dvd's, daar zie je de band bezig en wordt je automatisch meegesleurd in de sfeer van de performance alsof je er zelf bij was. De DVD review van deze performance vind je terug op de site in de DVD sectie. Deze live-CD heeft me aangenaam verrast, komt dit door de uitstekende productie en geweldige geluidskwaliteit of door de fantastisch strakke performance van de band zelf ? Al bij opener, de interlude 'Khaos Overture' wordt je meegesleurd in het feestje dat de band hield op Wacken Open Air 2016. De show start pas echt met 'Yesterday Is Dead And Gone' waar je de fans hoort meezingen met de gitaarnoten en Alissa ze meermaals aanspoort tot Oh Oh Oh's. Ik ga niet elk nummer afzonderlijk bespreken daarvoor verwijs ik jullie graag naar de dvd review. Ik wil enkel nog kwijt dat deze cd een aanrader is voor momenten waar je geen televisie beschikbaar hebt en toch wil genieten van een uitzonderlijke straffe performance.
 
Peter Smet (4)