DETAIL ALBUM

Tracks:

1. 'Till the Bitter End
2. Repentance
3. Signs of Fire
4. Shadow Falls
5. The Lantern
6. Believe in Forever
7. Midnight Eternal
8. When Love and Faith Collide
9. Like an Eternity
10. Silence
11. Pilgrim and the Last Voyage
12. First Time Thrill

Platenlabel
Inner Wound Recordings

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
Sonic Rendezvous

Promo-agent
Inner Wound Recordings

Website Artiest
Midnight Eternal

‘Midnight Eternal’ is het debuut album van de gelijknamige, Amerikaanse symphonic metal band Midnight Eternal. De groep werd opgericht in 2014 en bestaat uit Raine Hilai (zang), Richard Fisher (gitaar), Greg Manning (bas), Boris Zaks (keyboards) en Dan Prestup (drums). Al Vanaf opener, ‘Till the bitter end’ wordt duidelijk gemaakt wat voor muziek Midnight Eternal speelt. Namelijk symfonische metal in het straatje van Nightwish. Je zou je kunnen afvragen Of Midnight Eternal nog iets kan toevoegen in een genre dat al overvol zit, en waar er vaak maar weinig verschil is tussen de verschillende bands. In het female fronted symfonische metal genre moet men al muziek van hoge kwaliteit maken om op te vallen tussen de andere bands, anders verzuipen ze in de lange lijst van middelmatige bandjes. Hoewel de muziek van Midnight Eternal alles behalve origineel is (dit is hen echt al honderden, zo niet, duizenden keren voor gedaan), lijken ze toch over de nodige kwaliteiten te beschikken. Het feit dat ze een oogverblindende, vaak schaars geklede, zangeres hebben helpt hier zeker aan mee. Hilai beschikt, naast een mooi lichaam, echter ook over een prachtige stem. Veelal hoog, soms laag, soms dromerig, soms opgewekt, soms poppy, maar altijd vol overtuiging. Wel moet opgemerkt worden dat haar afgenepen stemgeluid, vooral in de hogere regionen, op den duur op de zenuwen kan gaan werken. Maar dat is een love it or hate it situatie. Vanwege de kleding van de band zal Midnight Eternal waarschijnlijk in het gothic genre geplaatst worden. Met gothic heeft dit echter weinig van doen. Dit leunt namelijk veel meer aan bij folk/power metal. De muziek is vaak zeer vrolijk en opgewekt, maar kent niet echt veel afwisseling. Hierdoor wordt het soms moeilijk om de aandacht er de hele tijd bij te houden. Gitarist Richard Fisher weet de nummers meestal wel op te leuken met een paar zeer mooie solo’s, wat ook niet altijd gebruikelijk is in dit genre. In meerdere nummers worden een paar interessante gitaar/keyboard duels uitgevochten waarbij Fisher en Zaks het beste van zichzelf geven. Daarnaast zingen en brullen Fisher en Manning af en toe een paar lijnen mee. Alles tezamen maakt dit een meer dan behoorlijk debuut album. Hier en daar kent het zijn zwakke momenten, en weten niet alle nummers te overtuigen. Maar dit mag de pret niet drukken. Als je als band met zo’n debuut op de proppen kan komen, mag je best wel trots zijn op jezelf.

Hans Goossenaerts (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Calyx
2. Oracles Of War
3. Balearic Blue
4. Celestial Spheres
5. Nocturne
6. Pareidolia
7. Crown Of Ashes

Platenlabel
Inside Out Music

Labelnummer
Promo-CD

Distributie
Inside Out Music

Website artiest
Messenger

Op 22 april bracht de Britse band Messenger zijn nieuwe album uit, met als titel ‘Threnodies’. De band speelt prog rock die geïnspireerd is door de bands uit de jaren ‘70. Hierbij zijn het vooral de invloeden van Pink Floyd en Wishbone Ash die de boventoon voeren. Al hoor ik er ook hier en daar een beetje Black Sabbath, Rush en Deep Purple in, en af en toe zelfs een Iron Maiden-achtige melodie. De nummers hebben een stevige rock drive, maar kennen ook de nodige rustige momenten. Hierbij doet de muziek regelmatig denken aan het latere werk van Opeth, met name ten tijde van ‘Pale Communion’. Verder speelt Messenger op ‘Threnodies’ volop met invloeden uit jazz en blues en weten hiermee vaak lang uitgesponnen nummers te maken, die ondanks hun lengte toch interessant genoeg blijven. Uitschieters op het album zijn zonder twijfel ‘Oracles Of War’ en ‘Celestial Spheres’. Al moeten de andere nummers niet onderdoen qua niveau. Met ‘Threnodies’ mag Messenger zich bij het clubje van Wolfmother en Rival Sons voegen. Namelijk jonge bands die succes oogsten met rock die zo uit de jaren ‘70 zou kunnen komen. Met zeven nummers en een totale lengte duur van zesenveertig minuten duurt het album net lang genoeg. Over het algemeen is dit een zeer aangename release, die de fans van 70’s prog rock zeker zal kunnen bekoren. De tijd zal het moeten uitwijzen, maar ik denk dat Messenger het nog ver kan schoppen als ze albums als deze blijven uitbrengen.

Hans Goossenaerts (3½)

DETAIL ALBUM

Tracks:
Disc One: Nightheat

1. Don't Stop Believing
2. Ready For Love
3. Wall Of Silence
4. Nobody Loves You The Way I Do
5. Far From Home
6. Eleanor Rigby
7. Don't Look Back
8. Waiting For The Heartache
9. When A Man Loves A Woman
10. Any Day Now
11. Clearwater Highway

Bonus Tracks:

1. Sympathy
2. Come Back To Me

Disc Two: One Over The Eight

1. Walking In The Shadow Of The Blues
2. Eleanor Rigby
3. Ain't No Sunshine
4. Can't Get Enough
5. Better By You Better Than Me
6. Stone Cold
7. Every Little Bit Hurts
8. Angel
9. Harlem Shuffle
10. Soldier Of Love

Bonus Track:

1. River Of Dreams

Platenlabel
JLB Media

Labelnummer
JLBM001CD

Distributie
Cherry Red Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
John Lawton

Gunhill was een band uit de jaren ’90 waarin we o.m. John Lawton (ex-Uriah Heep), Chris Jones (drums), Brian Bennett (gitaar) en Neil Kavanagh (bass) terugvonden. Ze maakten in 1995 ‘One Over The Eight’ en in 1997 volgde het even sterke album ‘Nightheat’ en als je hier nog een vinylexemplaar van vindt in uitstekende kwaliteit, dan mag je jezelf als gelukkige vinder beschouwen. Maar gelukkig is voor sommige onder ons de zoektocht over want we krijgen nu de beide langspelers, inclusief enkele bonustraks, aangeboden op digitale drager.
Wat meteen opviel, als je het albums niet kent, is dat ze bol staan met covers maar nu trekken velen ons ons een scheve neus omdat het woord ‘covers’ valt. Inderdaad, veel covers maar wel in zeer aanvaardbare uitvoering.
Als opener krijgen we een origineel nummer, nl. ‘Don’t Stop Believing’ waarbij met de intro mijn gedachten teruggingen naar de Moody Blues’ ‘On The Threshold Of A Dream’ maar snel gaan we een swingende richting uit. Een betere versie dan die van Bad Company gaan we nooit vinden van ‘Ready For Love’ maar Gunhill deed zijn best. Zelf de Fab Fours ontmoeten we nu met ‘Eleanor Rigby’ dat ook terug te vinden was op ‘One Over The Eight’. Van Melissa Etheridge werd ‘Like The Way I Do’ van onder het stof gehaald en Gunhill koos voor een extentie van de titel en dit werd dus ‘Nobody Loves You The Way I Do’, leuke versie maar wat te oppervlakkig gehouden. Het gitaaruitstapje van gitaarridder Brian Bennett maakt veel goed.
Nog andere leuke covers waren zonder meer het door Percy Sledge vereeuwigde ‘When A Man Loves A Woman’ en het van Jimmy Barnes/Desmond Childs geleende ‘Waiting For The Heartache’, terug te vinden op zijn ‘Freight Train’.
Dat Lawton nog steeds veel leuke herinneringen heeft aan zijn periode bij Uriah Heep, maakt hij duidelijk met twee fantastische covers. De twee bonustracks zijn dus herhalingen uit de glansperiode van Heep, nl. ‘Sympathy’ (uit ‘Firefly’) en ‘Come Back To Me’ (uit ‘Fallen Angels’) dat opent met knappe gitaarlicks van Bennett. Dat ‘Nightheat’ een knap album is, oordeel zelf maar, staat als een paal boven water. Gewoonweg schitterend…
Dat mag ook gezegd worden van ‘One Over The Eight’, het tweede album hier in deze nieuwe release, want meteen worden we overrompeld met de Whitesnake klassieker ‘Walking In The Shadow Of The Blues’.
Op deze langspeler heeft Brian Bennett plaats gemaakt voor Riki Robyns en zijn gitaarspel klinkt overigens helemaal anders dan dat van zijn voorganger. Dit klinkt meer penetranter en gaat reeds een échte metalrichting uit. Ook Chris Jones werd vervangen door Lloyd Coates en Mike Raxworthy kwam de band versterken op de keyboards. Bill Whithers schreef ooit het wondermooie ‘Ain’t No Sunshine’ en Gunhill maakt er nu een nog meer intimistische versie van.
Ook hier plaats voor enkele originele nummers. ‘Can’t Get Enough’, en niet te verwarren met het Bad Company-nummer, krijgt de eer als eerste original maar verzinkt zowat in de mooie covers die we tot hiertoe al gehoord hebben. Vreemd, neen niet echt, als je het werk van de veel te vroeg overleden Joe Cocker er op naslaat. Zelfs ‘Angel’ van hun hand kan het hoofd niet boven water houden maar weet zich wel te beredderen door de leuke close harmony vocalen.
Van Rainbow werd ‘Stone Cold’ geleend maar ook het nummer waarmee de Spencer Davis groep (onder de honderden anderen die dat ooit coverden) zich een beetje op de muzikale wereldkaart plaatste, ‘Every Little Bit Hurts’ kreeg een plaatsje op dit album. Zeer knappe versie en meteen een van de betere die ik gehoord heb. Zelfs van Spooky Tooth’s ‘Better By You, Better Than Me’ horen we een aangename versie maar ook dit origineel Tooth-nummer werd al door velen gecoverd maar helaas komen ze nooit dicht in de buurt van het origineel. Je kent het nog wel ongetwijfeld, ‘Harlem Shuffle’ van Bob en Earl, het dansnummer bij uitstek en dat ook de Stones op hun ‘Dirty Work’ plaatsten is een echt een versie om je te laten gaan in alle vormen. Kennelijk hadden de heren er erg veel in zin om dit te doen.
De bonustrack is ‘River Of Dreams’, geschreven door Richard Wagner, Dave White en Graham Hulme maar dat door Uriah Heep op plaat werd gezet. Om af te sluiten krijgen we dus deze prachtige ‘River Of Dreams’.
Gunhill was een sterke band maar blijkbaar klonk het meredeel van hun covers meer overtuigender dat hun eigen werk. Het waren vooral de echt melodieuze lijnen die de band een bepaald karakter meegeven en natuurlijk ook de wondermooie stem van Lawton. In 2013 verscheen nog zijn album ‘My Kind Of Lovin’’ met o.m. Simon Phillips (Toto) aan de drums.

Alfons Maes (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. First Day
2. Numbers
3. Towerblock
4. Signs
5. Lights Out
6. Heartstrings
7. Closer To The Sun
8. The Raging Against The Dying Of The Light Blues In 7/8
9. Nice Day For It…
10. Hypoventilate
11. Last Day

Platenlabel
Inside Out Music

Labelnummer
IOMSECD 450

Distributie
Inside Out Music

Website Artiest
Frost*

​Frost* is een Britse progressieve rockgroep rond producer Jem Godfrey, bekend van zijn betrokkenheid bij hitwonders als Atomic Kitten en Ronan Keating. Het was dan ook een verrassing toen de groep in 2006 het debuutalbum ‘Milliontown’ uitbracht, samen met bekende namen uit de progwereld, John Mitchell en Jon Jowitt, kregen we zeer toegankelijke neoprog voorgeschoteld. De echte progfans hebben wellicht nog steeds vragen rond de geloofwaardigheid in het wereldje, maar net de symbiose van prog met pop en rock maakt deze groep zo vernieuwend. Na ‘Experiments in mass appeal’ (2008) was het lang wachten op de opvolger, die is er uiteindelijk gekomen met deze ‘Falling satellites’. En ook nu weer wordt het genre opnieuw geherdefinieerd, dit album zal zeker nieuwe impulsen geven, alle krediet overigens ook aan John Mitchell, die toch als één van de vooraanstaande muzikanten binnen de neoprog mag worden beschouwd. Met Kino en It Bites was hij al nieuwe wegen ingeslagen in vergelijking met Arena, maar nu zet hij weer een nieuwe stap.
Godfrey blijft natuurlijk de spilfiguur en verrast ook nu weer met zijn diversiteit aan stijlen, de luisteraar wordt dan ook aangeraden om heel aandachtig te zijn, want er gebeurt heel veel op dit schijfje. Na een ambient intro met vervormde stemmen komt het up-tempo en catchy ‘Numbers’, de keyboards zijn hier prominent aanwezig naast de harmonieuze vocalen. ‘Towerblock’ is een eerste grote verrassing, na een kalme Peter Gabriel-achtige intro breekt de hel los in een portie elektronische dubstep, laat je echter niet afschrikken want dit is echt wel top, zeker wanneer zang en keyboards terug overnemen en Godfrey ons laat genieten van prachtige synthesizer-solo’s en een getormenteerd slot. ‘Signs’ start vrij rustig, nou ja rustig, met de betere neoprog om halfweg dan over te gaan in heavy riffs zowel op gitaar als keyboards, Porcupine Tree en zelfs Muse zijn niet veraf. De zang op het album is ook weer van een erg hoog niveau, zoals trouwens ook in de ballad ‘Lights out’ met gastzangeres Tori Beaumont. Alhoewel het hier niet echt gaat om een conceptalbum staat ‘existentialisme’ en in het bijzonder de nietigheid van de mens centraal , een thema dat vaak binnen de progressieve rock als kapstok wordt gebruikt. De laatste zes nummers zijn dan wel afzonderlijk op het album te vinden maar vormen wel een suite, nl. ‘Sunlight’. ‘Heartstrings’ was reeds terug te vinden op de dvd ‘Rockfield files’ (2013), heavy keyboards geven dit erg toegankelijk nummer de nodige dynamiek als intro voor nog een highlight op het album. ‘Closer To The Sun’ heeft dezelfde sfeer en schitterende zang als ‘Too Close to The Sun’ van Alan Parsons Project, een heel poppy aanloop met etherische synthesizerloops slaat over in een prachtige gitaarsolo van virtuoos Joe Satriani, gevolgd door al even schitterend werk op keyboards van Jem himself. Wanneer dit nummer wat ingekort en bewerkt wordt, dan zit er mogelijk zelfs airplay op de reguliere radiozenders aan te komen, of is dit wishful thinking? ‘Raging Against The Dying Of The Light – Blues in 7/8’ komt alvast een stuk steviger uit de hoek en met kanjers als Nathan King (Level 42) op bas en Craig Blundell (Steven Wilson) op drums is dit weer genieten geblazen, je kan hier gerust van een supergroep spreken. Het zo goed als instrumentale ‘Nice Day For It’ ligt wat in het vaarwater van groepen als Spock’s Beard en Transatlantic en refereert tevens aan Tony Banks, alle muzikanten krijgen hier de kans om te schitteren, wederom een hoogtepunt. De toetsen en elektronica in ‘Hypoventilate’ komen als een pletwals over je heen om uit te monden in het kalme ‘Last Day’, het ultieme rustpunt in het album. 
Zoveel is duidelijk, met ‘Falling satellites’ heeft Frost* een juweeltje geproduceerd, de samenwerking tussen Godfrey en Mitchell was nooit beter, deze muziek laat het beste verhopen voor de toekomst van de progressieve rock en moet het spookbeeld van de dinosaurussen van de prog voorgoed verdrijven. Een absolute aanrader!

Claude Bosschem (5)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Livin’ Hard
2. Where The Music Takes Me
3. No Sleep ‘Til Sturgis
4. Leave Your Leather On
5. Grindstone
6. The Long White Line
7. New Horizon
8. Hands On The Wheel
9. Last Man Alive
10. Take Up Serpeents
11. Give It Time
12. Free Man

Platenlabel
Blue Rose Records

Labelnummer
BLU DP0682

Distributie
Sonic Rendezvous

Promo-agent
Klanderman Promotie

Website Artiest
Cold Truth

De band Cold Truth is een viertal heavy metal boys uit Nashville, Tennessee. In 2003 hielden ze terecht fier hun debuutalbum boven de doopvont. Vijf jaar later hadden ze een meer dan bescheiden knaller met de release ‘Do Whatcha Do’. De bandleden zijn sinds hun ontstaan onveranderd gebleven. Dus vinden we nog steeds  Kurt Menck (lead & Rhythm gitaar), Abe White (bas), Matt Green (drums) en zanger/gitarist Thane Shearon in de line-up. De twaalf nummers werden geregistreerd en geproduceerd door Michael St. Leon in de Switchyard Studios in hun thuisstad Nashville. Het album opent met de geweldige riffs van ‘Livin’ Hard’, ‘Where The Music Takes Me’ en de nieuwe biker song ‘No Sleep ‘Til Sturgis’. Een ander hoogtepunt is het meer toegankelijke ‘Leave Your Leather On’. De gedempte titeltrack is de voorloper voor de heavy ballade ‘The Long White Line’. Van een ander kaliber zijn de Texaanse rockers ‘New Horizon’ en de ZZ Top beïnvloedde ‘Hands On The Wheel’. Na het rustig voortkabbelende ‘Last Man Alive’ komt de actieve Southern rocker ‘Take Up Serpents’ de revue voorbij snorren. Voor de song ‘Give It Time’ werd de hulp ingeroepen van Bekka Bramlett op backing vocals. En voor het afsluitende ‘Free Man’ was Chris Carmichael, samen met de strijker arrangementen, verantwoordelijk. 

Philip Verhaege (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Back From The Dead
2. Frozen Before Impact
3. Undying Mortality
4. Servant Of Fear
5. Slave Of Time
6. Whoremonger
7. Cross The Line
8. What Doesn’t Kill Me Makes Me Stronger
9. Ambush
10. Word
11. Sanity From The Insane
12. Red Alert

Platenlabel
Steamhammer

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
SPV

Website Artiest
Assassin

Assassin is een Duitse band uit Düsseldorf opgericht onder de naam Satanica in 1982, In 1985 namen ze de naam Assassins in gebruik. De band ontbond in 1989 en kwam terug bijeen in 2002. Na het vertrek van zanger en oprichter Robert Gonnella in 2014 was er lange tijd onzekerheid over de toekomst maar met de inbreng van nieuwe zanger Ingo  ?Crowzak` Bajonczak stelt Assassins z’n talrijke fans gerust.
Het nieuwe album start ijzersterk met opener ‘Back From The Dead’. Het is een sterke speed-thrash track die direct de invloed van Ingo laat merken. ‘Frozen Before Impact’ start met een scheurende gitaarriff en heerlijk beukende drums en zet impuls verder doorheen de track. Ook de derde track op dit album laat ons genieten van de lekker snelle gitaarriff die zo typerend zijn in dit genre. ‘Undying Mortality’ is genieten gedurende de hele duurtijd van de song, mede dankzij de topprestatie van de nieuwe aanwinst. Waarbij de band op het vorige album nog de commentaar kreeg om teveel naar hardcore te nijgen, lijkt er hiervan nu totaal geen sprake. Thrash pur sang, ook op ‘Servant Of Fear’ dat opent met een rustige intro maar dan losbarst in een heerlijke headbanger. ‘Slave of Time’ moet het weer hebben van z’n schitterend gitaarspel, de dreunende drums, de baspartijen en de bulderende zang om de track in onze gehoorgang te drammen. Waarbij ‘Whoremonger’ kan genieten van een intro waar de gitaar op de voorgrond staat is deze bij ‘Cross The Line’ weggelegd bij de drums, zo is iedereen in de band weer tevreden. ‘What Doesn’t Kill Me Makes Me Stronger’ heeft als intro gekozen voor een deel van de speech van Cyrus uit de film The Warriors om daarna over te gaan in ritmische gitaren, afgelost door het heviger gitaargeweld. Weer een toptrack gonst door onze trommelvliezen met ‘Ambush’ waar ook de baspartij z’n rol duidelijk weet af te dwingen. ‘Word’ heeft geen intro nodig en grijpt je onmiddellijk bij de keel, zonder twijfel, zonder genade. ‘Sanity From The Insane’ en ‘Red Alert’ zijn de laatste twee tracks van het album, nog eens alles geven ! Dit is een schitterend thrash album dat er zeker voor zal zorgen dat de fan base van Assassins nog wordt uitgebreid. Ze hebben er al zeker fan bij.

Peter Smet (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Spotlight Kid
2. Love's No Friend
3. I Surrender
4. Man On The Silver Mountain
5. Catch The Rainbow
6. Can't Happen Here
7. Lost In Hollywood
8. Difficult To Cure
9. Long Live Rock'n'Roll
10. Smoke On The Water

Platenlabel
Purple Pyramid Records

Labelnummer
CLO 0047

Distributie
Cleopatra Records

Promo-agent
Glass Onyon

Website Artiest
Rainbow

Als je de live albums van Rainbow tijdens de laatste 10 jaar telt, kom je aan meer dan 10. Kan een show van 35 jaar geleden dan nog iemand boeien? Het voordeel van dit live album is dat het één van de weinige is met Joe Lynn Turner. De meeste uitgegeven shows zijn met Graham Bonnet of Ronnie James Dio (R.I.P). Ook Don Airey vertoefde niet heel lang bij de groep en Bobby Rondinelli had pas Cozy Powell vervangen. 
Het geluid is heel goed voor een show van 35 jaar geleden. De instrumenten zitten goed in de mix en zijn apart heel goed hoorbaar, waarbij Richie Blackmore’s vooral uit de linkerbox scheurt.
‘Spotlight Kid’ is een prima opener, waar je al onmiddellijk prachtige duels tussen Richie en Don Airey aangeboden krijgt.
‘I Surrender’ opent met een klavecimbel stukje van Don Airey en daarna valt Richie meesterlijk in. Turner bewijst dat hij heel goed bij stem is en boort de kritieken van de pers dat hij de groep te Amerikaans laat klinken, meteen de grond in.
Het bekende ‘Man On The Silver Mountain’ blijft een prachtsong, hoewel Turner natuurlijk geen Dio is, maar hij doet het uitstekend.
Daarna kan je 14 minuten genieten van ‘Catch The Rainbow’. De eerste helft is de bekende ballad en daarna krijg je een aaneenschakeling van solo’s en heviger stukken. Food for progrock fans?
De hoofdrol in ‘Lost In Hollywood’ is initieel weggelegd voor Don Airey met een klassiek klinkende intro, maar Blackmore neemt over met een gitaarsolo met meer feedback dan muziek, maar dat was in die tijd nog ‘in’.
‘Ode An Die Freude’ van Beethoven opent ‘Difficult To Cure’ dat geïnspireerd is op de negende symfonie van dezelfde meester en volledig instrumentaal blijft met op het einde nog een drumsolo van Rondinelli.
Na een spetterend ‘Long Live Rock’n’Roll’ begint Blackmore even met ‘Lazy’ en daarna ook nog een stukje van ‘Woman From Tokyo’ om uiteindelijk ‘Smoke On The Water’ te spelen. Dit klinkt als de echte Purple vooral met Blackmore en Glover en Don Airey die klinkt als Jon Lord. 
Als je nog geen live albums hebt van Rainbow dan is dit één van de betere, vooral als je een show wilt met Joe Lynn Turner. Een beetje jammer dat de bindteksten tussen de nummers weggelaten zijn om alles op één CD te krijgen maar voor de rest krijg je een prachtige show die uitstekend gemixt is. 

​Danny Focke (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:
CD 1

1. Kingdom Of The Fearless (The Destruction Of Troy)
2. Blaze Of Victory (The Watchman's Song)
3. Through The Ring Of Fire
4. Prelude In A Minor (The Voyage Home)
5. Death Darkly Closed Their Eyes (The Messenger's Song)
6. In Triumph Or Tragedy
7. Return Of The King
8. Flames Of The Black Star (The Arrows Of Herakles)
9. Narcissus
10. And Hecate Smiled
11. A Song Of Prophecy
12. Child Of Desolation
13. G Minor Invention (Descent Into Death's Twilight Kingdom)
14. Day Of Wrath
15. Great Sword Of Flame
16. The Gift Of Tantalos
17. Iphigenia In Hades
18. The Fire God
19. Garden Of Lamentation
20. Agony And Shame
21. Gate Of Kings
22. Via Sacra

CD 2

1. Wings Of Vengeance
2. Hymn To The Gods Of Night
3. Fire Of Ecstasy
4. The Oracle Of Apollo
5. The Voice As Weapon
6. Moira
7. Nemesis (Instrumental)
8. The Wine Of Violence
9. A Token Of My Hatred
10. Summoning The Powers

CD 3

1. Flames Of Thy Power (From Blood They Rise)
2. Arms Of Mercury
3. By The Gods
4. Areopagos
5. The Judgement Of The Son
6. Hammer The Winds
7. Guilt Or Innocence
8. The Fields Of Asphodel
9. When The Legends Die
10. Anemone (Withered Hopes...Forsaken)
11. The Waters Of Acheron
12. Fantasy And Fugue In D Minor (The Death Of Orestes)
13. Resurrection Day (The Finale)
14. Gate Of Kings (Acoustic Version)
15. Agamemnon’s Last Hour
16. Great Sword Of Flame (Alternate Version)
17. Prometheus The Fallen One (Re-Mix)
18. Flames Of Thy Power (From Blood They Rise) (Alternate Mix)
19. Wings Of Vengeance (Alternate Mix)

Platenlabel
Napalm Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
SPV

Website Artiest
Virgin Steele

Virgin Steele is een Amerikaanse heavy metal band die is opgericht in 1981 door gitarist Jack Starr. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘Barbaric Romantic Metal’ met veel kenmerken van symfonische en klassieke muziek.
Hoe begin je in godsnaam aan een review van een 3 CD meesterwerk bestaande uit 51 nummers.
Al vanaf de eerste noten merk je direct dat dit niet zomaar een heavy metal album is.  Je wordt direct meegesleurd in het epische verhaal dat de band wenst te vertellen. Bombastische intro's, geweldige metalzang passend bij het genre en gigantische gitaarsolo's. Elk nummer apart gaan bespreken is onbegonnen werk maar ik kan jullie verzekeren, elk nummer loont de moeite. Waarom maken de hedendaagse bands zo geen albums meer? Albums met een langdurig verhaal, opeenvolgend doorheen de nummers. Er zijn zeker bands die dit ook kunnen verwezenlijken en de metalwereld terug verbazen. Neem zeker ook de tijd om de lyrics door te nemen want dan pas ben je echt mee met het hele verhaal. Ongelofelijk soms hoe goed de muziek soms bij een bepaald verhaal hoort, bij een bepaald nummer,  het hele album beluisterd als een soundtrack. Het album beluisterd vlot door de hevige nummers, de afwisseling met trager werk en instrumentale meesterwerken. De reviews over de oorspronkelijke release zeggen genoeg en ook deze re-release zal voor nieuwe fans zorgen want zoals ik eerder zei, er worden te weinig zulke albums op ons losgelaten. Zet jullie neer in een comfortabele zetel, hoofdtelefoon op, lyrics bij de hand en geniet van het episch avontuur dat Virgin Steele jullie voorschotelt net zoals ik heb gedaan.
The House of Atreus Act I & II re-release kwam uit op 20 mei via Napalm Records

Peter Smet (4)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. The Dawn Of A New Age
2. Forhekset
3. Mother North
4. Du Som Hater Gud
5. Immortality Passion
6. Nemesis Divina
7. Transcendental Requiem Of Slaves

Platenlabel
Napalm Records

Labelnummer
Promo-cd

Distributie
PIAS/Rough Trade

Website Artiest
Satyricon

Satyricon is een black metal band uit Noorwegen met Satyr als zanger en Frost op de drums.
Om het 20-jarig bestaan van Nemesis Divina te vieren bracht Satyricon een geremasterde versie van dit album uit. Ik vind dit zeer uniek omdat dit album dateert uit de jaren ’90 waar de black metalscene echt ontstond in Noorwegen. Dit album heeft daar een grote invloed op gehad. Nemesis Divina is het album dat Satyricon op de kaart heeft gezet met één van hun bekendste hits ‘Mother North’. Dit album is echt een klassieker. Ik vind het echt tof om nog eens oude black metal zien terug te komen.
“This is Armageddon” zo start Satyr zijn album gevolgd door de drumsound van Frost die wederom nog maar eens bewijst waarom hij één van de beste black metal drummers is. Ze vallen dan ook meteen met de deur in huis. Van begin tot het eind is dit een zeer krachtig album. Chaotisch maar alles vormt één perfect geheel. Dit is één van de beste CD’s die Satyricon heeft uit gebracht en zeker de moeite waard om eens te luisteren.

Silke Goethals (4½)

DETAIL ALBUM

Tracks:

1. Affronting The Gods
2. Legion
3. The Path Of The Wolf
4. Fire And Brimstone
5. Dawn Of Mayhem
6. Rebellion
7. Crush The Cross
8. Anarchy (The Hell’s Decrees Manifesto)

Platenlabel
Hammerheart Records 

Labelnummer
Promo CD

Distributie
Niet Gekend

Website Artiest
Rebaelliun

Deze band bestaat uit Lohy Fabiano (zang/bas), Ronaldo Lima (gitaar), Fabiano Penna (gitaar) en Sandro Moreira (drummer). In 1998 hebben deze mannen een band gestart met maar één droom: Death Metal maken en spelen in Europa. Na een breuk in de band door persoonlijke problemen en vele discussies is Rebaelliun helemaal terug met hun nieuwste album ‘The Hell’s Decrees’, hun derde album.
Ik vind dit een zeer indrukwekkend album. Het is brutaal en krachtig met indrukwekkende solo’s. Het album duurt een goed half uur maar het geeft je in die tijd een enorme adrenaline kick. De zanger zijn stem is zeer ruw wat de songs veel leuker maakt om te luisteren. De gitarist zorgt voor geweldige en snelle riffs, wat het album catchy maakt en de drummer is meedogenloos. Een perfecte combinatie om een goed Death Metal album te creëren. Ik hoop nog meer van deze jongens te mogen horen. Deze CD is een echte aanrader als u naar Death Metal luistert.

Silke Goethals (4)