Na een succesvolle dronken jamsessie in een pub te Londen, hebben enkele muzikanten de band Dirty Thrills tot leven laten komen. Na in 2015 een promo allbum en vorig jaar een akoestische EP uit te brengen, doen ze dit jaar verder met hun debuutalbum 'Heavy Living'. Deze plaat serveert je een pittige portie heavy blues rock en brengt je terug naar de Britse jaren zeventig waar blues rock in donkere pubs gespeeld werd. 'Heavy living' opent met 'I'll Be With You' waarbij de distortion op de baslijn goed te horen is om het struise effect van de bleus rock te vormen. Verder kan je het klassieke orgel horen die een mooie harmonie vormt met de zang. Deze stopt direct met 'Go Slow' waarbij de ruwere kant van de bleusrock meer aan bod komt. Zware gitaar riffs, trage drum en de zang laten je traagjes met je hoofd meeschudden. 'No Resolve' laat de fuzzy gitaren door je stereoketen blazen waardoor ik even mijn luchtgitaar moest nemen. Deze mix van bleusrock zet zich verder in 'Heavy Living' en heeft niet veel slechte punten om over te praten. Met volle enthousiasme, respect en passie voor het genre reïnterpreteren Dirty Thrills krachtige bleusrock voor de nieuwe genereatie.
 
Kim De Geeter (4)

Dave Lombardo heeft al heel wat projecten onder zijn naam staan en het ziet er niet naar uit dat hij ermee zal stoppen. Deze keer creeërde hij samen met Mike Patton (Faith No More, Tomahawk) de band Dead Cross. Mike en Dave hadden al eerder met Fantomas samengewerkt waar ze ook al een meer avantgarde stijl van metal speelden. Justin Pearson (The Locust, Retox) en Michael Crain (Retox, Festival of Dead Deer) vullen de band verder aan. Dead Cross is in grote lijnen te omschrijven als een hardcore punk band. Hoewel Retox gitarist hier aanwezig is wordt het veelal met een hoek af gespeeld. Bij 'Seizure And Desist', 'Idiopathic', 'Obedience School' en 'Shillelagh' ligt het crustpunk gehalte hier hoog. Met 'Gag Reflex' laat Dave nog altijd van zijn vertrouwde Bay Area Thrash kant horen. Mike haalt op ‘Dead Cross’ echter ook alles uit de kan qua stemgeluid. Van gekrijs alsof schuurpapier door zijn stembanden schuurt tot mooie zuivere klanken. 'Gag Slave' is hier een perfect voorbeeld van. Merkwaardig is de cover ‘Bela Lugosi’s Dead’ van Bauhaus die normaal negen minuten duurt en dat Dead Cross er met eigen interpretatie er twee minuten van gemaakt heeft. Na al dat kabaal is een rustige pauze wel aangenaam. Tenslotte zijn Mike en Dave ook niet meer van de jongste generatie. 'Church of the Motherfuckers' klinkt dan meer industrial minded maar wordt dan op een zachtere manier afgesloten. Mike Patton vertelde al eerder in een intervieuw dat deze plaat pure fun is en dit kan je ook horen. De bedoeling van Dead Cross is dan ook om een eerbetoon te brengen aan de gouden jaren tachtig waar hardcore en punk een grote invloed hadden. Denk maar aan Dead Kennedys, The Acüssed, D.R.I. etc... Deze plaat mag er zeker zijn en smaakt naar meer. Ze mogen zeker nog meer eerbetonen brengen in de volgende jaren met Dead Cross!
 
Jason Proot (4)

Korpiklaani is geen vreemde als het om live optredens gaat. De band is gekend om zijn geweldige folklorist getinte heavy metal dat voor een unieke live ervaring zorgt. Er is geen enkele andere band die de unieke sfeer van een Korpiklaani optreden kan nadoen. Er is namelijk iets bijzonders aan een Korpiklaani optreden. Het publiek is anders. Moshpits en crowdsurfers zijn er zelden, maar het plezier is er nog steeds, zelfs voor diegenen die zich graag uitleven in de pit. Uit een Korpiklaani optreden kom je altijd tevreden en (meestal) dronken buiten. Nu is de vraag; Kan deze sfeer overgedragen worden via CD of DVD? Het is namelijk een van de grotere argumenten om Korpiklaani live mee te maken. Het antwoord hierop is nee. Ondanks het feit dat je na de muziek meestal een applaus hoort en lead zanger Jonne het publiek toespreekt ga je niet het gevoel hebben dat je tussen het live publiek staat. Er zijn dan ook bitter weinig bands die dit gevoel kunnen nabootsen. Maar laat je zeker niet afschrikken! Live at Masters of Rock is een plaat voor de fans! Het is een statement over het succes dat de band in al de jaren van hun bestaan heeft vergaart. Buiten de standaardnummers zoals ‘Vodka’, ‘Happy Little Boozer’ en ‘Lempo’ die elk optreden van Korpiklaani graag speelt zijn er enkele minder bekende nummers op dit album die met evenveel passie en liefde worden gespeeld. ‘Kantaiso’, ‘Pilli on pajusta tehty’ en ‘Viima’ zijn redelijk obscure nummers, maar dit houdt Korpiklaani niet tegen om met evenveel gevoel voor sfeer en gevoel te delen met het publiek. Live klinken ze zelfs heel goed. Er zijn geen valse tonen of hoorbare vergissingen, wat aantoont hoe professioneel en ernstig ze hun leuke, feestelijke muziek nemen. Er mag ook niet vergeten worden hoeveel nummers er zijn op dit album! Wel achtendertig tracks verdeelt over twee shows: hun performance uit 2016 en een bonus CD met een registratie uit 2014! Dit is het grootste album dat Korpiklaani heeft uitgebracht. Korpiklaani: ‘Live at Masters of Rock’ is perfect voor grote fans van de band. Het kan bezien worden als een voorproefje van wat je mag verwachten van een Korpiklaani concert en is perfect als een medley van wat de band te bieden heeft. Laat de ‘happy little boozer’ in je spreken en mis dit album zeker niet!
 
Dylan Sleebus (4)

Dit is het nieuwste album van het Zweedse Kaipa. Het is al de dertiende uitgave van de groep en de achtste van de vernieuwde formatie uit 2000. De vorige twee waren in het Zweeds, ‘Sattyg’ en ‘Vittjar’ en waren meer folkgericht dan deze nieuwe plaat. Ondanks alle mooie gitaarpassages, de schitterende vrouwenstem en de lange ingewikkelde nummers die typisch zijn voor Kaipa, is dit nieuwe werk toch minder verslavend. Aan de lengte van de songs ligt het zeker niet, want met slechts vijf composities duurt het schijfje 59 minuten. De teksten zijn geïnspireerd op de prachtige landschappen rond Uppsala. Noorse en Keltische folk lijken te versmelten in deze muziek en je verwacht ieder moment een doedelzak te horen. Hans Lundin is het enige oorspronkelijke lid, maar ook gitarist Per Nilsson en drummer Morgan Ågren zijn al lang geen onbekenden meer. En dan is er natuurlijk nog Jonas Reingold van The Flower Kings en Karmakanic en nog een pak meer. Patrik Lundström ken je dan weer als zanger van Karmakanic en Ritual. Maar het Kaipa geluid wordt nog meer gekenmerkt door de prachtige en herkenbare stem van Aleena Gibson. Ondanks de romantische happy sfeer die steeds rond de nummers hangt, zijn ze toch heel ingewikkeld en is de technische kwaliteit van muziek en muzikanten zeer hoog. ‘On The Edge Of New Horizons’ duurt zeventien minuten en staat bol van progressieve, jazzy, sfeervolle, complexe ‘Queen’ momenten. Kaipa blijft boeien, maar het vaatje waaruit ze nu al acht albums en 15 jaar tappen raakt stilaan uitgeput en een nieuwe koers zou wel eens goed doen voor volgende releases. Maar voorlopig blijft een aankoop voor de verzameling interessant.

​Line-Up:
Hans Lundin: zang, keyboards
Per Nilsson: gitaar
Morgan Ågren: drums
Jonas Reingold: bass
Patrik Lundström: zang
Aleena Gibson: zang
Elin Rubinsztein: viool
 
Danny Focke (3 ½)

In 2009 vormden Michael Kiske en Dennis Ward de band Unisonic. Kiske speelde alsook bij Avantasia en Helloween. Dennis Ward speelde als bassist bij Pink Cream 69. Alsook sloten gitarist Mandy Meyer, drummer Kosta Zafiriou van Krokus en Kai Hanssen van Gamma Ray en Helloween zich aan. Daarmee brachten ze in 2012 hun eerste EP 'Ignition' uit, gevolgd door hun debuut 'Unisonic'. Direct mochten deze heren dan ook een storm van enthousiaste fans ontvangen. Twee jaar later releasde Unisonic terug een EP genaamd 'For the Kingdom' en hun tweede full album 'Light of Dawn' werd eveneens goed ontvangen door de fans. Ze deden dan ook een wereldtour met enkele memorabele optredens. Daarna volgde het project Hanssen & friends waar Michael de oprichter van was en Kai ook wat nummers mee live speelde. Zo gingen Hanssen & Friends een live opname doen op het Wacken festival genaamd 'Thank you Wacken'. Eveneens stond dat zelfde jaar Unisonic op de affiche. Zo werd dan besloten, als iedereen dan toch aanwezig was, om ook een live album uit te brengen met Unisonic. Het kon natuurlijk dan ook niet makkelijker voor beide bands om dan op hetzelfde podium te spelen en dan ook nog eens vlak na elkaar . Met opener 'For the Kingdom' gevolgd door 'Exceptional' van hun debuut 'Light of Dawn' starten deze heren vol energie en zo te horen hebben ze er duidelijk zin in. Met 'Your Time has Come' spelen Michael en Mandy een perfect dubbele solo aangevuld met het dubbele bas ritme van Kosta en Dennis. Michael zijn stem klinkt dan ook in topvorm. Zelfs bij de tragere 'When the Deed is Done' en 'Star Rider' klinken deze nummers zeer aangenaam. Ook worden we getrakteerd met twee Helloween covers. 'A Little Time' wordt hier perfect uitgevoerd en we krijgen zelfs een medley van 'Victims of Changes' hierin voorgeschoteld van Judas Priest. Als tweede Helloween cover worden we getrakteerd op 'March of Time'. Als aflsuiter krijgen we ‘Unisonic’ die deze heren in mooie uptempo afsluiten. Ik kan zelf geen betere setlist dan deze voorstellen. 'Unisonic' is voor mij dan ook een zeer sterke band met een zeer mooi aanbod aan nummers op deze 'Live in Wacken'. Een perfecte mix van gitaarsolo's, metal hymns en donderende drums blazen door je stereoketen. Een must have voor iedere fan van deze band.
 
Kim De Geeter (4 ½)

Na zes jaar wachten levert Power Quest een nieuwe plaat af. Ik kan alvast verzekeren dat dit een veel sterkere plaat is geworden, dan hun teleurstellende 'Nocturnal Rites'. Dit kan je al direct horen aan het snelle openingsnummer 'Lords of Tomorrow' waarbij de keyboards in de richting van Dragonforce uitgaan. Dit komt omdat Steve Williams meesterbrein is aan de keyboards en hij heeft dan ook zijn eigen unieke speelstijl. Voor hij Power Quest oprichtte, speelde hij bij Dragonheart die op de dag van vandaag ook bekend staat als de band Dragonforce. De nieuwe zanger Ashley Edison is een mooie aanvulling voor de band. Verder gaan we met 'Starlight', die door zijn echte "cheesy" power metal sound en zang, een live meezinger zal worden. Met 'Kings and Glory' voelt men een gelijkaardige sound aan zoals op hun eerste twee releases 'Wings of Forever' en 'Neverworld'. Deze hadden ook dit echte speed/power metal effect waar ze later dan toch afstand van namen. Ook Alessio Garavello en Sam Totman van Dragonforce zijn op die platen te horen. Power Quest heeft dan ook een crowdfunding gestart om de 'Sixth Dimension' te kunnen verwezenlijken onder de noemer 'Guardians of Neverworld'. Dit was ook een grote hint voor de fans dat Power Quest terug de sound en stijl van de beginjaren zou hanteren. 'Face the Raven' en 'No More Heroes' voelen dan weer anders aan doordat ze meer op een midtempo gespeeld worden. De keyboards blijven echter domineren op deze nummers en alles wordt goed in elkaar geplaatst. Het nummer dat het best to zijn recht komt op dit album is 'Coming Home' omwille van de prog metal invloeden. Dit nummer werd ook heropgenomen voor 'Sixth Dimensions'. Je kon het ook al op de EP ,'Face The Raven' horen, de plaat die ze vorig jaar uitbrachten. 'Pray for the Day' en 'Revolution Fighters' zijn nummers die voor mij geen echte meerwaarde geven aan dit album. Dit komt omdat ik met deze nummers het gevoel kreeg van '80's glamrock en dit hoeft voor mij niet op een speed/power metal plaat. Het is zowiezo een plaat die iedere fan van het genre blindelings kan aankopen en daarbij levert Power Quest een goede, gebalanceerde plaat af met nostalgische elementen.
 
Jason Proot (3)

In de het begin van de jaren '90 ontstond de band Enslaved die toen een primitivie Noorse black metal band was. De kille agressie in hun muziek kon je in hun debuut 'Vikingligr Veldi' en 'Frost' goed aanvoelen. De band had toen al een waardige plaats in het genre. Later kwam Enslaved met hun black metal op een hoger experimenteler niveau, maar hun muziek klonk nog altijd even agressief . Pas begin de 21ste eeuw begon Enslaved meer geapprecieerd te worden bij het grotere publiek met hun album 'Below The Lights'. Hun echte doorbraak album was 'Isa' en hiermee zijn ze de meer progressieve rock en metal kant opgingen, waardoor veel black metal fans afgehaakt hebben. Wat je al meteen kunt opmerken is de naam van de plaat, namelijk kort en krachtig 'E'. Wat Enslaved met deze letter voor ogen heeft, heeft een dubbele betekenis. Deze letter staat in de runetekens voor 'Ehwaz', die in ons alfabet als letter m staat. Ehwaz staat voor paard, de mens die vriend is met het paardenras en hun jarenlange samenwerking. 'E' opent met 'Storm Son', een elf minuten durend nummer dat nogal anders klinkt dan op vorige platen. Hiermee had ik al direct voor ogen dat deze heren met hun vikingroots, nog een stap verder zouden trekken in de muzikale wereld. De cd opent met het geluid van paarden die galloperen, alsook kan men de gjallarhorn aanhoren. Daarna beginnen de gitaren die een shoegaze gehalte aan riffs produceren gevolgd door de keyboard. Håkon Vinje's clean vocals passen hier goed in het geheel. Niet te rap oordelen is hier de boodschap, want pas na zeven minuten is de agressie voelbaarder en brengt Enslaved'ons het meer vertrouwde black metal gehalte. 'The River's Mouth' begint opnieuw met de gekende black metal sound maar gaat naar het eind toe toch progressiever klinken met wat sludge invloeden. Ik denk dat de muzikale verrassingen in dit album toch sterk aanwezig zijn, want Enslaved gaat hier experimenteler te werk dan voordien. 'Sacred Horse' wordt zeer folky geopend, maar verandert ineens in een muur van geluid waar je de oude en vergeten glorie van Enslaved direct in herkent! 'Axis of the Worlds' laat je terugkeren naar de psychedelische proggy jaren zeventig. Maar het nummer die hier echt uitspringt is toch wel 'Feathers of Eolh'.  Deze track begint met een 5/4 maat en hierbij is een industrial vibe aanvoelbaar, aansluitend met het geluid van saxofoon en fluit. Deze trend gaat ook verder in het meer atmosferische en tragere 'Hiindsiight' die voor mij dan toch even te lang duurt naar mijn zin. Enslaved toont met deze plaat dat ze nog verder kunnen gaan dan waar ze nu al mee bezig waren door de grote experimentele waarde in hun muziek. Deze plaat brengt een verrassend luistereffect bij ieder nummer.

Kim De Geeter (4)

Zelf ben ik in de jaren '90 opgegroeid met het industrial metal genre. Zo ken ik de franse band 'Dagoba' al sinds hun beginjaren en volg ik hen nog steeds. Dit komt vooral omdat in dit genre er toch niet zo veel bands meer zijn overgebleven tegenover vroeger. Zelfs in de nieuwere generatie zijn er zelfs bitter weinig naar mijn mening. Nu zal ik toch even duidelijk maken dat ik echt industrial metal bedoel. Geen "groove" of melodic death of zelfs nu metal. Ik hoor de laatste jaren meer mensen deze termen gebruiken en ik zal eerlijk zijn als trouwe fan van industrial metal, ben ik compleet tegen deze benamingen. 'Dagoba' levert dit jaar ook hun zevende plaat af via Century Media Records. 'Tenebra' begint zeer dromerig en hier kan men de zachtere kant ook eens aanhoren. Er is al veel kritiek tegen dit nummer geweest met zelf opmerkingen dat dit nummer onnodig is, maar ik vind dit de perfecte opener. Het tragere ritme dat aangehouden wordt en natuurlijk de samples die hier gebruikt worden, passen perfect met Shawter zijn grunts en cleane vocalen. Hij heeft dan ook een stem uit de duizend die echt voor dit genre gemaakt is. Verder gaan we met het fantastische 'Inner Sun' die direct hard en bombastisch je stereoketen doet ontploffen. Snelle dubbele bassen en strakke gitaariffs vormen de perfecte mix met de samples die hoort. Ook bij 'Dagoba' ligt het hoofdaccent nog altijd bij de samples die men gebruikt doorheen de nummers. De rest van de muziek is bijkomstig op deze samples. 'Dagoba' kan dit gewoon niet beter laten horen. 'Lost Gravity' is dan ook het enigste nummer dat ik net iets minder vind op 'Black Nova' door zijn iets te melodieuze aspect dat we niet echt gewoon zijn van hen. De plaat eindigt met als outro 'Vantablack' die een zeer groot cliffhanger gevoel nalaat. Je zit net in een film waar je achtervolgt wordt, de spanning bouwt zich op en dan eindigt de plaat abrupt. Jammer genoeg is deze plaat veel te rap beeindigd. Als 'Dagoba' deze trend blijft voortzetten, dan zullen deze heren sterk groeien want na achtien jaar mogen ze zeker hogerop komen. Misschien heeft dit te maken met Shawter die nu zijn eigen studio, 'the Black Eagle', heeft. Voordeel hiervan is natuurlijk dat je alles zelf naar hartenlust kan doen. Jacob Hansen (Epica, Heaven Shall Burn) heeft 'Black Nova' wel gemixt en gemasterd en deed hier overigens zeer goed werk. Ook het artwork kwam me bekend voor, deze werd gecreeërd door Seth Siro (Septic Flesh). Kortom dit is de beste plaat die 'Dagoba' tot nu toe heeft afgeleverd en mag zeker niet in de collectie van fans van dit genre ontbreken.
 
Jason Proot( 4 ½)

Het tweede album met Alissa White-Gluz, het eerste met gitarist Jeff Loomis (ex-Nevermore), maar reeds het tiende met oprichter/gitarist/songwriter Michael Amott. Alissa heeft duidelijk haar plaats opgeëist tijdens de vele optredens en vervangt nu volledig de ‘onvervangbare’ Angela Gossow, die nog niet geheel van het toneel verdwenen is maar nog steeds manager van de groep blijft. De composities van Amott zijn weer prachtig opgebouwd en laten tussen de harde muziek mooie melodieën opduiken. Vingervlugge Jeff speelt een aantal ongelooflijke solo’s. De bijdrage van drummen Daniel Erlandson en bassist Sharlee D’Angelo levert die ongelooflijke adrenaline stoot aan de nummers. ‘The World Is Yours’ is zo’n Amott pareltje dat beenhard opent maar in de refrein en tijdens de solo heel catchy melodieuze stukken bevat. En ik pikte er maar ééntje uit, want de cd bevat 10 van die hoogtepunten. Tijdens ‘The Eagle Flies Alone’ kan je in de achtergrond reeds de cleane zang van Alissa bewonderen. In ‘Reason To Believe’ gooit ze het zelfs over een gans andere boeg door cleane leadzang boven te halen en die is op zijn minst even goed. De ‘beast’ bevat ook een ‘beauty’. Toch raar dat de brullers meestal schitterende cleane zangers zijn. (cfr Opeth, Katatonia en nog veel meer). De fans hoeven geen schrik te hebben want tijdens het refrein haalt ze alweer haar screamo voice boven. Ook afsluiter ‘A Fight I Must Win’ is een buitenbeentje met orkestrale begeleiding met strijkers die een extra bombastisch geluid toevoegen aan de track. Dit album is het vervolg op het vorige met meer uit hetzelfde vaatje maar met heel wat meer variatie. Jammer dat de andere muzikanten geen inspraak hebben op de composities, maar zolang de kwaliteit van Amott’s werk zo hoog blijft is er niet echt een reden tot klagen. Arch Enemy fans hebben de plaat al lang in huis. Nu jij nog!

​Line-up
Alissa White-Gluz: zang
Michael Amott: gitaar
Jeff Loomis: gitaar
Sharlee D’Angelo: bass
Daniel Erlandsson: drums

 
Danny Focke (4)

Accept is één van de groepen die aan de wieg stonden van de Duitse Heavy Metal, zelfs meer dan The Scorpions. Denk maar aan de albums ‘Breaker’, ‘Restless and Wild’ en ‘Balls to the Wall’. De herkenbaarheid was vooral te danken aan gitarist Wolf Hoffman en zanger Udo Dirkschneider. De laatste heeft al heel lang de groep verlaten en is nu een afscheidstoer bezig die begint te lijken op een ‘Never ending story’ zoals bij The Scorpions. Maar niet getreurd want dat levert voor ons twee groepen op. ‘The Rise Of Chaos’ is het vierde album met Mark Tornillo (T.T. Quick) als zanger en die samenwerking is op zijn minst even succesvol als die met Udo. De muziek blijft heel herkenbaar zonder een kopie te zijn van zichzelf. Ieder nummer bevat een moordende rif gekoppeld aan een eenvoudig ‘catchy’ refrein. De schorre stem van Mark en ook de muziek brengen een pak referenties met ACDC naar boven, in de hand gewerkt door een gitaarrif in de intro van ‘Koolaid’ die doet denken aan ‘Thunderstruck’. Dit is al het vijftiende studio-album, maar het eerste met gitarist Uwe Lulis en drummer Christopher Williams, die de plaats innemen van Herman Frank en Stefan Schwarzmann. Andy Sneap was opnieuw producer van dienst. Het is voor mij de eerste Accept plaat die niet onmiddellijk aanslaat maar die enkele beluisteringen nodig heeft om op zijn plaats te vallen. De chaos in de titel verwijst naar de menselijke chaos in de wereld, want als er iets totaal geen chaos is, dan is het de muziek van deze Teutonische groep. ‘Analog Man’ is één van de betere stampers met moderne tekstfragmenten zoals ‘Update and download’. Andere uitschieters zijn ‘Koolaid’ en ‘What’s Done Is Done’, maar eigenlijk krijg je tien schitterende Accept nummers. Als je ‘Blind Rage’ uit 2014 goed vond, dan is dit verplichte kost voor jou. Deze cd bewijst nog maar eens dat leeftijd geen vat heeft op muziek, integendeel. Wat gaat er gebeuren als deze generatie uitgestorven is. Wie gaat dan de grote festivals headlinen?

​Line-up:
Wolf Hoffmann: gitaar, backing vocals
Peter Baltes: bass, backing vocals
Mark Tornillo: zang
Uwe Lulis: gitaar
Christopher Williams: drums
 
Danny Focke (4)