Details Album

​Tracklist:

1. Rebirth By Fire
2. Animal
3. Follow You
4. Down
5. Faithless
6. Crow
7. Ain't Coming Back
8. Get Out
9. Like The Sun
10. Sinner
11. Grain Of Soul 

Platenlabel
Napalm Records
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Pias/Rough Trade
 
Promo-agent
Mona Miluski (Napalm Records)
 
Website Artiest
Zodiac
Facebook

Yes! Een Duitse metalband! Dat betekent vocale acrobatie, stuwende riffs, onmiddellijk meezingbare zanglijnen en zinderende gitaarsolo’s… of hoekig, militaristisch gitaarwerk, lage zang en heftig drumwerk… toch? Niet, dus. Zodiac heeft een reputatie opgebouwd als uitstekende hardrockband, maar klinkt op geen enkele wijze echt Teutoons. Nieuw album ‘Grain of Soul’ begint zelfs met een nummer dat richting ‘desertrock’ gaat (‘Rebirth by Fire’), al horen we het heilige vuur er eigenlijk niet echt in terug en jammer genoeg bekruipt dat gevoel ons voortdurend bij het luisteren van dit album. Laten we duidelijk zijn: zowel het gitaarwerk als de zang van frontman Nick van Delft is degelijk en ook de andere muzikanten weten weg met hun instrumenten, niet alle songs worden aan dezelfde (doorgaans gemiddelde) snelheid gespeeld en de solo’s klinken zeker niet slecht, maar op ‘Grain of Soul’ staan nu eenmaal niet al te veel memorabele nummers en ook uitschieters ‘Down’ en de afsluitende titelsong kunnen het niveau niet genoeg naar boven tillen om van een meer dan gemiddeld album te kunnen spreken. Zompige riffs en redelijke baslijnen kunnen er helaas niet voor zorgen dat je jezelf kunt onderscheiden tussen het toch al behoorlijk grote aanbod aan hardrock-, desertrock-, grunge- en stonerbands. Misschien eerst eens naar een ander album van deze jongens luisteren, dus.
 
Dirk Vandereyken (2,5)

Details Album

​Tracklist:

1. The Damaged Ones
2. New God
3. Naked
4. Beautiful
5. Lies
6. Goodbye
7. Take It Away
8. Little Things
9. Filthy
10. Toxic Angel
11. More More
12. I Die

Platenlabel
Another Century
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Sony Music Entertainment
Promo-agent
Wilko Reynders
 
Website Artiest
9Electric
Facebook

Nog niet zo lang geleden was er een tijd dat de gemiddelde metalhead zijn neus optrok voor alle heavy muziek die te ‘poppy’ klonk – en in veel gevallen was ondergetekende recensent een van die mensen. Niet omdat alles heavy moet klinken, maar wel omdat de meeste bands die een commerciëlere richting in gingen tot veel meer in staat waren. Als Megadeth dan heel eventjes koos voor veel simpelere riffs die de intelligentie veel minder prikkelden, als Metallica opeens besliste om geen solo’s meer te brengen en als de elektronicageluiden op een Judas Priestalbum ten koste gingen van de energie en de band opeens te melig klonk, dan had ik er geen problemen mee om samen met de macho jongens van Manowar een welgemeende ‘fuck you!’ te roepen naar bovenvermelde groepen… en eigenlijk is dat nooit veranderd.
 
Wat wél veranderd is, is dat er nu veel meer bands zijn die al van bij hun debuut beginnen met poppy elementen toe te voegen aan hun muziek, terwijl andere erin slagen om bijwijlen moeilijke riffs en complexe drumpatronen erg toegankelijk te laten klinken. Baby Metal en Amaranthe zijn voorbeelden van beide stromingen
 
‘The Damaged Ones’, het debuutalbum van 9Electric, kan bezwaarlijk een verzameling moeilijke songs genoemd worden, maar ook hier gaat het om een relatief nieuwe groep die erg toegankelijke heavy rock met elektronische elementen maakt.
 
Frontman/zanger Ron Thunderwood, gitarist Mikey Lopez, bassist Casey DC en drummer/programmeur (de titel zegt alles) Micah Electric (de naam ook) zijn blijkbaar al bezig sinds 2011. In dat jaar hadden ze hun eerste optreden (in het Roxy Theatre op de Sunset Strip in Hollywood), maar het heeft dus een vijftal jaar geduurd voor het gezelschap een volwaardig album kon uitbrengen.
 
Het resultaat is een mengeling van Orgy en Stabbing Westward met hier en daar elektronische beats en andere elementen die doen denken aan Nine Inch Nails, Linkin Park en Marilyn Manson. Laat een korte luisterbeurt je alvast niet op het verkeerde been zetten, want tweede nummer ‘New God’ is veruit het zwaarste wat dit viertal in petto heeft. We blijven dan ook op twee benen hinken: net niet meezingbaar genoeg om de aantrekkingskracht van Amaranthe uit te oefenen, niet origineel genoeg om als een nieuwe Linkin Park onthaald te worden, niet zo goed in evenwicht als een ‘One Second’ van Paradise Lost en zeker niet complex genoeg om de neurale muziekcellen aan te spreken. Het resultaat is een oké bandje, geleid door een standaard Amerikaanse zanger die net klinkt als alle andere Amerikaanse zangers van bands als Creed of Nickelback en niet boeiend genoeg om hier ooit nog een tweede keer naar te luisteren. Dat er hier een publiek voor is, is echter zeker waar. Donald Trump wist immers ook voldoende mensen aan te spreken.
 
Dirk Vandereyken (2)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Fané
2. Scarecrow
3. La Cohorte des Esseulés
4. Sham Existence
5. Weight of Regrets
6. Heiress to Melancholia
7. Ghosts of Winter
8. Pretium Doloris
9. Death in Your Eyes
10. Shareholder of Your Ruin
11. I Shall Not Die Alone

Platenlabel
Valkyrie Rising
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Sonic Rendezvous
 
Promo-agent
Mike De Coene (Hardlife Promotions)
 
Website Artiest
Veil of Mist

Veil of Mist werd opgericht door Jean-Baptiste Frichet en Frédéric Carcelle in Reims in oktober 2004 en brengt een mix van metal met vrouwelijke vocalen gaande van donker progressief tot atmosferische black metal en vele elementen daartussen. Hun eerste vier wapenfeiten legde de band vast op de demo ‘Industry Of Guilt’ in 2006 gevolgd door een EP ‘Dangling Hopes’ die in 2008 het daglicht zag. Sinds die tijd speelde de band zoveel als mogelijk op diverse podia in Frankrijk en daarbuiten waarbij ze vergezeld werden door bands als Cheeno, Ancestral legacy, Oxist, Embassy of Silence, Septicflesh en andere waarbij ze ook gebukt gingen onder meerdere bezettingswissels. Met een nieuwe line-up en vernieuwde passie komt Veil Of Mist nu met het debuut album ‘Disenchantment’ ie gemixt werd door Joey Siedl (Architects of Chaoz, Paul Di Anno) en gemastered werd door Jarno Hänninen at D-studio in Klaukkala, Finland. ‘Disenchantment’ telt elf nummers met een zeker melancholisch gevoel waarin de hedendaagse levenswijzen en diens negatieve kanten als thema worden beschouwd. Dat er werk in dit album steekt wordt je meteen duidelijk bij het beluisteren, zo staan de nummers als een huis en is er echt wel knap gitaarwerk te bespeuren op dit schijfje. De songs klinken dynamisch en intens en zijn met zorg geschreven. Het enige minpuntje dat ik kon ontdekken is de zang van Amandine Rosselle die goed van kwaliteit is maar naar mijn mening niet voldoende in de mix ligt maar met tijde bovenop de opname ligt zodat het geen consistent geheel vormt. Op dit achtenvijftig minuten durend epos maken ook drie gastmuzikanten hun opwachting zijnde eerder vernoemde Joey Siedl (Architects of Chaoz, ex-Cheeno) die de gitaarsolo in ‘Scarecrow’ voor zich neemt – Eddie Risdal (Ancestral Legacy, ex V:28) die de vocalen mee verzorgt in on ‘Shareholder of Your Ruin’ en ‘I Shall Not Die Alone’ en de akoestische gitaarpartij inspeelde op ‘Pretium Doloris’. Ook Pierre Bensusan mocht een akoestische gitaarsolo spelen op ‘Sham Existence’. Hoewel het album al eerder verkrijgbaar was op de digitale platformen is dit vanaf 11 november ook verkrijgbaar als fysiek exemplaar via Valkyrie Records.
 
Line-up:
Amandine Rosselle – Zang
Cédric Vassal – Gitaar
Frédéric Carcelle – Gitaar
Jean-Baptiste Frichet - Bas & programming
Manuel Leroy - Drums
 
 
Johan Kaethoven (3)

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Book Of The Dead
2. Kill The Slavemaster
3. Searching
4. Dweller Of The Twilight Void
5. As Sure As The Sun

Platenlabel
The Laser’s Edge
 
Labelnummer
promo CD
 
Distributie
Bertus
 
Promo-agent
Mike De Coene (Hardlife Promotions)
 
Website Artiest
Eye
Facebook

‘Vision and Ageless Light’ is het derde album van de Amerikaanse, uit Ohio afkomstige space-psych rockers Eye en tevens het eerste album dat ze bij hun nieuwe label Laser’s Edge uitbrengen. Het volgt op hun eerder uitgebrachte albums’ Second Sight’ uit 2013 en het debuut ‘Center Of The Sun uit 2011. Eye begon met het schrijfproces voor dit album meteen nadat ‘Second Sight’ in de rekken was beland. Hiervoor hadden Brandon Smith en Lisa Bella Donna gedurende meerdere maanden zowat dagelijkse sessies, dit om de inspiratie die voortkwam uit vorig album niet te verliezen. Hierbij werden de nummers ‘Searching’ en ‘Dweller Of The Twilight Void’ slechts in één sessie geschreven, terwijl het voor ‘As Sure As The Sun’ meerdere sessie vroeg om het nummer bij elkaar te krijgen. Gedurende die schrijfsessies haken bassist Matt Bailey en Gitarist Matt Auxier af om plaats te maken voor nieuwkomers Michael Sliclen (bas) en Jon Finely (gitaar) waarbij een nieuwe chemie ontstond en mee betrokken raakte bij het schrijven van het nieuwe materiaal. Hieruit groeit een nieuwe muzikale bezetting die genoeg fundering heeft om de typische originele songwriting van de band in tact te houden. Voor de opnames van dit album hielden ze er een onorthodoxe wijze op na waarbij geëxperimenteerd werd met opnames uit de repetitieruimte, aangevuld met opnames uit Lisa Bella Donna’s Backroads recording studio. Het doel was om de totstandkoming van de songs zelf vast te leggen en het ontdekken en zoeken naar een nieuw geluid. Ze gebruikten meerdere studio technieken om tot nog meer sfeerrijke opnames te komen gebruik makend van vintage instrumenten, keyboards, modulaire synthesizers, gongs, Tibetaanse gebedsbellen en veel meer. Er werd gebruik gemaakt van reverse tape editing, mixen op oude recorders etc… Dit hoor je dan ook gedurende het ganse album. ‘Vision And Ageless Light’ is dan ook een nieuw epische en ecliptisch hoofdstuk voor Eye geworden waarbij het kosmische spacy geluid een duidelijk onderdeel vormt. Een muzikaal document dat de tijdsgeest van de band weergeeft tijdens het schrijf- en opnameproces. Het is een album geworden vol van steeds wisselende stemmingen, geluiden en kleuringen. Muzikale meesterstukjes die je met een brede interesse voor muziek en zijn genres dient te beluisteren. Dit is zeker geen mainstream maar muziek waar veel in te ontdekken valt en meerdere luisterbeurten nodig heeft om het volledig in je op te nemen. Hier ben je fan van of niet; een middenweg is er volgens mij voor dit schijfje niet. Het zesenveertig minuten durende schijfje werd afgewerkt door de getalenteerde Phil Demetro van de Lacquer Channel Mastering in Toronto, Canada die ook voortreffelijk werk leverde om alles in deze sfeer te gieten. Voor het artwork werd weerom beroep gedaan op Anthony Yankovic die de ontwerpen voor vorige albums ook verzorgde.
 
Line-up:
Brandon Smith: drums, gongs, bells, chimes, percussie, zang
Lisa Bella Donna: orgel, mellotron, gitaar, synthesizers, zang
Michael Sliclen: bass, percussie, zang
Jon Finley: elektrische en  akoestische gitaar
 
Johan Kaethoven (3)