Johan Norby startte het Zweedse Jono op als zijproject en riep de hulp in van gitarist Stefan Helleblad (Within Temptation), drummer Nicka Hellenberg (ook gelinkt met WT) en nog een aantal andere veelgevraagde sessie-muzikanten. De groep brengt progmetal met een flinke knipoog naar het verleden. Jono wordt in één adem genoemd met Dream Theater maar de muziek is veel minder progressief en bevat meer melodieuze hard rock invloeden. De stem van Johan doet eerder denken aan Freddy Mercury met veel tremolo. De ballads liggen hem perfect terwijl hij in de uptempo nummers iets meer moeite moet doen maar toch nog uitstekend overkomt. Veel uptempo nummers vind je trouwens niet op het album. Het overwicht van bombastische midtempo songs is te groot. Af en toe wat meer tempo en schwung was hier op zijn plaats geweest. De muziek doet ook denken aan A.C.T., een progressieve Zweedse groep die ooit vergeleken werd met Saga. Op dit vierde album hoor je een coherente groep, wat op vorig werk nog een minpunt was. Nu krijg je tien nummers die samen horen en toch is er geen gebrek aan variatie behalve in het ritme. Opener ‘Sailors’ zet al meteen de trend, namelijk catchy meezingers. Dit is moderne symfonische rock verwerkt in een rock opera met hard rock en AOR.

​Line-Up:
Johan Norrby: zang
Johan Carlgren: piano, keyboards
Stefan Helleblad: gitaar
Leo Olsson: gitaar
Janne >>Henriksson:bas
Nicka Hellenberg: drums

 
Danny Focke (4)

Uriah Heep is voor één van de belangrijkste hardrockbands uit de geschiedenis. Ik durf ze in één adem te noemen met bands als Led Zeppelin en Black Sabbath. Ze hebben misschien niet dezelfde uitstraling als deze bands maar hun invloed is zonder enige twijfel erg belangrijk geweest voor vele rockbands.
In 1989 vierden ze hun twintigjarig bestaan met een concert in de Astoria in Londen. ‘Raging Through The Silence’ werd toen uitgebracht op VHS. Nu brengt men dit concert opnieuw uit op dvd en op 2 cd’s.  Op de tweede cd staat na het concert nog een interview met Chris Tetley. Een fijn tijdsdocument voor de echte fans, maar niet direct aan mij besteed.
Het concert zelf daarentegen is wel helemaal aan mij besteed. Vanaf opener ‘Bad Bad Man’ horen we een band op hoogtepunt van hun kunnen. Stevig, strak en met veel groove leiden Bernie Shaw (zang), Mick Box (gitaar), Lee Kerslake (Drums), Trevor Bolder (bas) en Phil Lanzon (keyboards) je doorheen een hele hoop Heep-classics.
Hoogtepunten: het met ‘on you might know’ aangekondigde ‘Stealin’, het heel erg strak gespeeld ‘Too Scared To Run’, ‘Mr Majestic’ met Phil Lanzon op de lead vocals en uiteraard klinken all-time classics als ‘The Wizard’, ‘Gypsy’ (wat een intro door Mick Box!!) en ‘Easy Livin’’ nog steeds geweldig.
Samen met de dvd, die overigens zeker de moeite waard is om eens te bekijken, is deze dubbelcd een onmisbaar item in de collectie van de Uriah Heep-fans. Maar ook als eerste kennismaking met één van de beste hardrockbands ooit is ‘Raging Through The Silence’ absoluut een aanrader.
 
 
Tom Coppers (4 ½)

Oh, een nieuw album van Rage, amper 14 maanden na ‘The Devil Strikes Again’ én alweer in hetzelfde jaar dat ex-bandlid Victor Smolski een nieuw album (het uitstekende ‘Kingslayer’) uitbrengt met Almanac. De periode met Smolski – zoon van een bekende Wit-Russische componist en zelf onvervalste gitaarheld – was een gouden tijdperk voor de band. Tussen 1999 en 2015 bracht de band onder leiding van zanger/bassist Peavy Wagner kleine meesterwerkjes als ‘Ghosts’, ‘Unity’ en ‘Soundchaser’ uit, waarop stevige thrashriffs en melodieuze neoklassieke gitaartovenarij werd gehuwd met progressieve elementen die voor heel wat veelzijdigheid zorgden. Vooral wanneer huisorkest Lingua Mortis zich ermee ging bemoeien, was het resultaat soms bij het beste wat metal te bieden heeft. Nu de neoklassieke magie enkel nog bij Almanac wordt geweven – met drie uitstekende vocalisten die stuk voor stuk de meerdere zijn van Peavy – en Rage is teruggekeerd naar zijn ruwere ‘roots’, is het contrast tussen beide bands erg interessant om te horen. Of minder virtuositeit ook voor een minder goed album zorgt, lees je hieronder.
 
Hoewel ‘The Devil Strikes Again’ door sommige metalrecensenten werd geprezen omwel van de hogere dosis – tjah – metal (lees: ruwere thrash riffs), was de toon van de besprekingen vaak behoorlijk gemengd. Voor wie de meezingbare kant van Rage miste, is ‘Seasons of the Black’ echter een stap in de goede richting, al gebeurt dat deze keer net iets te vaak met een overdaad aan herhaling van het refrein. Er wordt meteen gestart met het sterke titelnummer, dat is opgebouwd rond een paar goede, maar niet bijster originele riffs. Tegen de tijd dat ‘Serpents in Disguise’ voorbij rolt, beginnen we ons ook zorgen te maken om Wagners stem. De brave man klinkt bijna even ruw als Dave Mustaine van Megadeth, maar natuurlijk met een andere klankkleur en een lagere stem. Het vrij ‘catchy’ refrein rehabiliteert Peavy gelukkig al wat, maar misschien heeft Rage live al te vaak ‘Don’t Fear the Winter’ moeten spelen, want het wordt een keer of twee te veel gespeeld voor de verder weinig opmerkelijke song voorbij is. ‘Blackened Karma’ wordt net als de meeste nummers op ‘Seasons in the Black’ aan een gemiddeld tempo gespeeld, maar kent al meer goeie ideeën dan de vorige tracks, met onder andere een aantal uitstekende harmonieën, accenten en zanglijnen. ‘Time Will Tell’ zou dan weer zo op het eerste volwaardige album van Rage (‘Reign of Fear’) uit 1986 kunnen gestaan hebben – misschien een gevolg van het feit dat Peavy als tussendoortjes nu ook onder de naam ‘Refuge’ met de oorspronkelijke bezetting optreedt – en is zeker geen misselijk nummer, waarbij het minikoortje in het refrein toch wel iets extra’s toevoegt. ‘Septic Bite’ is een vrij heavy nummer met vrij simpele riffs. Het gaat over achtervolgd worden door een… tyrannosaurus rex, maar doet dat tenminste met een meezingbaar refreintje, waardoor we het Wagner en de zijnen maar zullen vergeven. Een leuk nummer om de kids te overtuigen om naar metal te luisteren. ‘Walk Among the Dead’ is daarna een van de snellere liedjes en klinkt bijna vrolijk – een beetje bizar, aangezien de tekst handelt over een ouder met een depressieve zoon of dochter die aan zelfmoord denkt. ‘All We Know Is Not’ begint heel veelbelovend, met stevig drumwerk en een paar uitstekende riffs en reveleert zich ook met de zanglijnen erbij als een van de beste songs op het album – bijna alsof je naar het Rage van ‘Welcome to the Other Side’ zit te luisteren, met een tweede helft waarin een paar riffs zitten die je eerder van Iced Earth zou verwachten dan van Rage. Daarna is het de beurt aan een aantal songs die samen een verhaal vertellen, ingeleid door het mooie, een minuut durende ‘Gaia’, waarna ‘Justify’ zich als episch aankondigt en daarna overgaat naar een knappe anti-euthanasiesong. Super dat Peavy zich op deze manier durft uitspreken tegen een fenomeen dat tegenwoordig ook in België wordt geaccepteerd. Helaas heeft deze recensent/therapeut al veel te veel gevallen gezien van mensen die euthanasie lieten plegen terwijl ze nog konden gered worden, grotendeels omdat ze helaas op slechte hulpverleners stootten, en de frontman van Rage lijkt gelijkaardige ervaringen te hebben gehad. Dat hij die ook nog heeft vertaald naar een van de beste nummers op het album, is een extra pluspunt. Mooie akoestische outro, ook. ‘Bloodshed in Paradise’ begint met enkele onheilspellende noten en gregoriaans gezang, maar verandert al na enkele seconden in een beuker waarin Peavy alweer kritische kanttekeningen maakt bij de destructieve aard van de mens, maar het refrein helaas echt te vaak herhaalt. Muzikaal is alles echter dik in orde, al is dat niets vergeleken bij de geweldige afsluiter: het zeven minuten en eenentwintig seconden durende ‘Farewell’. Dit is Rage op zijn best, een creatieve band met symfonische elementen, veel variatie en een epiek die de rillingen over de nek doet lopen. Dat het om een ballad gaat, mag daarbij zeker geen probleem zijn, en al zeker niet omdat Wagner hier goed staat te zingen. Afsluitend kunnen we spreken over een meer dan degelijk album dat niet misstaat in de rest van de discografie van Rage, maar toch zijn het de nummers op de tweede helft van ‘Seasons of the Black’ die aan de gloriedagen met Victor Smolski doen denken die de meeste indruk maken. Of het dan wel zo’n goed idee was om uit elkaar te gaan, laten we even in het midden – mogelijk waren de persoonlijke meningsverschillen te groot geworden om samen nog een goed album bij elkaar te pennen – al hopen we dat Peavy Wagner ondertussen ook in de gaten heeft dat zijn muziek het best is wanneer hij ze heeft gezouten met neoklassieke, progressieve en symfonische elementen.Ook nog even vermelden dat je als zéér welkome extra een bonusalbum krijgt, met opnieuw opgenomen (en beter geproduceerde) versies van ‘Prayers of Steel’, dat in 1985 nog werd uitgebracht onder de bandnaam ‘Avenger’.
 
Dirk Vandereyken (3 1/2)

Kee Marcello, voormalig gitarist van Europe, en Tommy Heart, zanger van Fair Warning vormden samen met enkele muzikanten uit hun rijk verleden, het Frontiers project Kee of Hearts. Een naam waaraan je, net als aan de cover van de CD, even moet wennen. Eenmaal je daar voorbij geraakt, krijg je elf steengoede melodieuze rocknummers, die fel AOR getint zijn. Nummers die ze niet zelf geschreven hebben, terwijl ze allebei al bewezen hebben dat ze daar wel kaas van gegeten hebben. Dat is misschien de reden dat de variatie wat zoek is. Voor een echt up tempo nummer moet je wachten tot de afsluiter ‘Learn To Love Again’ en de obligate ballad, nochthans spek voor de bek van Tommy Heart, vind je helemaal niet. Ook het rockgehalte lijdt wat onder die afvlakking. Gelukkig zijn er nog enkele constanten. De kwaliteit is er één van. Dat is vooral te danken aan de uitstekende productie van Alessandro Del Vecchio (Hardline, Jorn) die ook de toetsen beroerde. Maar ook het gitaarspel van Kee bereikt enkele ongekende hoogtes. Hij klinkt zelfs nog beter dan tijdens zijn Europe periode. De stem van Tommy is gemaakt voor dit soort muziek of vice versa. Kortom, dit is een luxe probleem. Elf hoogtepunten zonder echte pieken maar ook geen enkel dal. Enkel de singles ‘The Storm’ en ‘A New Dimension’ steken wat boven de rest uit. Hopelijk wordt dit ooit live gebracht.

​Line-Up:
Tommy Heart: zang
Kee Marcello: gitaar
Ken Sandin: bas
Marco Di Salvia: drums
Allessandro De Vechio: productie, keyboards

 
Danny Focke (4)

Night is een kwartet uit Östergötland in Zweden. De groep bestaat al sedert 2011 en dit is het derde studio-album. Het artwork laat bijna progressieve rock vermoeden, maar het album bevat dieënveertig minuten rechtdoor rechtaan rock, vol met verwijzingen naar de seventies en eighties. Zelfs de productie stuurt je volledig die richting uit. Enkel ‘Coin In The Fountain’, een ballad met heel veel galm op de stem, valt niet onder die noemer. Voor mij is dat het beste nummer, maar ik vermoed dat sommigen het minder goed zullen appreciëren wegens ‘uit de boot vallen tussen de rest’. Zanger Oskar zingt niet altijd loepzuiver, maar dat helpt ook weer mee aan dat eighties gevoel. Opener ‘Fire Accross The Sky’ blijft het langst hangen in je geheugen en nummers als ‘Time’ en ‘Surrender’ zijn de betere, maar steken niet echt uit boven de rest omdat alle nummers min of meer dezelfde structuur hebben, behalve de eerder vernoemde ballad. Soms ligt de poging om ouderwets NWOBHM maar toch melodieus te klinken er te dik op. Harmonieën met twee gitaren zijn ook veelvuldig aanwezig, vooral in ‘Winds’ en zijn nog een factor om de fans van dit soort groepen te plezieren. Het is een goede poging om de liefhebbers van deze stijl wakker te schudden, maar een iets modernere benadering en wat meer afwisseling hadden zeker gemogen. Toch is dit een mooie stap vooruit ten opzichte van de twee vorige albums. Met dergelijke muzikanten en een hedendaagse productie kan en moet het volgende album een knaller van formaat worden.

​Line-Up:
Oskar Andersson: Zang, Gitaar
Sammy Quirra: Gitaar
Joseph Max: Bas
Dennis Skoglund: Drums
 
Danny Focke (3 ½)
​

Wie al eens in Milaan is geweest en zich niet de moeite heeft getroost om Bergamo te bezoeken, heeft iets gemist. Bergamo is een van de oudste steden van Lombardije en dat merk je in het met de kabeltram te bereiken centrum aan alles, inclusief de prachtige kerken, die vaak op oudere tempels zijn neergezet, gewoonlijk wanneer de oudere godsdienst zijn populariteit had verloren. Dat power metalgezelschap LionSoul uit het ietwat ruwere Bergamo en niet uit het modieuze Milaan komt, hoeft dus niet te verbazen. Dat het eerste album, ‘Omega’, voldoende indruk heeft gemaakt om een platencontract met Limb Music in de wacht te slepen, ook niet. ‘Welcome Storm’ is, vergeleken met ‘Omega’, in alle opzichten een stap vooruit ten opzichte: een betere, evenwichtige mix (mét uitstekend hoorbare basgitaren – het loopt wel eens anders in metalland), meer variatie tussen de songs (die variëren van ‘groovy’ tempo tot snelle metalpareltjes), betere artwork en simpelweg ook betere songs. Er wordt afgetrapt met het korte instrumentaaltje ‘Beyond Dusk’, waarna het erg goed meezingbare ‘The Principal Warrior’ uitstekend wordt opgebouwd en al meteen verschillende topaspecten van de band demonstreert, waaronder de zang van Ivan, die klinkt als een kruising tussen onze eigen Piet van Dyscordia, Geoff Tate toen hij nog goede muziek maakte en een krachtigere versie van Tobias Sammet (Avantasia). ‘Next Genesis’ laat horen dat de band zich ook zelfzeker genoeg voelt om allerlei tempowisselingen binnen een (heavy) song door te voeren en progressieve elementen durft door te voeren in zijn muziek, terwijl de achtergrondvocalen ‘Gatling Sight’ extra power verlenen (knappe baslijnen, trouwens). ‘Bright as Light’ laat horen hoe de riffs van gitaristen Aurelio Parise en Francesco Pedrini elkaar complementeren, het pompende ‘Iron Whispers’ en het snellere ‘The Thunder Master’ (catchy refrein, trouwens) zijn perfecte showcases voor het creatieve drumbeest Luca Mazzucconi en ‘A Common Forever’ laat hier en daar wat ademruimte vallen voor de snelle orkestrale uitschieter ‘Welcome Home (Eternal Quest)’ en ‘Lion’s Throne’ beoogt duidelijk een soort concertafsluiter te worden. LionSoul haalt tussendoor alle trucs uit de doos: formidabele solo’s, knap ‘twin gitaarwerk’, tempoveranderingen, gemakkelijk in het gehoor liggende riffs, een zanger die zijn bereik ten volle benut en meer. Aankoop is een must.

Dirk Vandereyken (4 ½)

Al sinds 2000 brengt Comeback Kid vette hardcore tot bij onze oren en dat we dat appreciëren bewijzen hun reeds zes uitgebrachte albums. Na het vertrek van originele vocalist Scott Wade ruilde Andrew Neufeld de gitaar in voor de microfoon en dat bleek een geweldige beslissing. De band klinkt beter dan ooit en blijft z'n enthousiasme en dynamiek verder uitbouwen. Resultaat hiervan in hun meest recente album ‘Outsider’ en het eerste onder het Nuclear Blast label.
De band titeld hun album en openingstrack dan wel 'Outsider', dat zijn ze allesbehalve. Ze bevinden zich middenin de bands die deel uitmaken van de moderne hardcore scene. Aan de rest van de wereld die hen en hun fans wel als outsiders ziet, geven ze met dit nummer een welgemeende fuck you. Het album blijft furieus verder razen met 'Surrender Control', dat wel wat verbaasd met het catchy refrein. De moshpit zal niet lang uitblijven, tijdens het middenstuk staat niemand stil. Als je bij een track featuring devin Townsend ziet staan dan weet je al op voorhand dat dit een brute schijf gaat worden. 'Absolute' is een met thrash metal doordrenkte hardcore track die hier meermaals door de speakers zal stuiven. Nog maar drie nummers ver en de glimlach is al niet meer van mijn gelaat te branden. Als er tracks blijven komen als het razende 'Hell Of A Scene' zal er geen verandering in komen. Deze is ruw, hard, snijdend maar evenzeer catchy en melodisch.  Het pedaal wordt nog wat extra tegen de vloer gedrukt op 'Somewhere, Somehow'. De gitaarnoten, trillende bassnaren, dreunende drums en kletterende cymbalen galmen door je gehoorgangen terwijl je jezelf in de moshpit waant. 'Consumed The Vision' krijgt versterking van Chris Cresswell en z'n stem mengt goed samen met die van Andrew Neufeld. Alweer een uiterst genietbare en vette hardcore track. Ik begin me echt wel af te vragen waarom deze band ontbreekt in mijn platencollectie. Met track als 'I'll Be That' en 'Outrage (Fresh Face, Stale Cause)' verdienen ze zeker hun plek tussen andere hardcore bands zoals Hatebreed in mijn collectie. Nummers van anderhalve minuut zijn niet zo zeldzaam op hardcore albums en ook Comeback Kid heeft er op dit album enkele. Twee daarvan komen vlak na elkaar. Het nog vrij kalme 'Blindspot' wordt afgelost door het snelle en furieuze 'Livid, I'm Prime'. Lekker old-school hardcore is te horen op 'Recover', de track begint snel en hard om dan over te gaan naar een meer punkrock sound en een modern hardcore geluid. 'Throw That Stone' staat bulk van de agressiviteit, maar niet negatief hoewel er op gebiedende wijze wordt geschreeuwd om die steen te smijten. Toch overheerst het gevoel van een moshpit feestje. Met een duur van iets meer dan twee minuten, raast deze track als een orkaan voorbij. Helaas zijn we aangekomen bij afsluiter 'Moment In Time'. Een geweldige track met een verrassende intro. Die stem van Matthew Daniel Goud (Northcote) doet me denken aan die van Joe Cocker en klinkt geweldig. Geweldig slot voor een al even geweldig album.
 
Peter Smet (4 ½)

Alter Bridge hoeft al lang geen intro meer. Na te zijn ontstaan uit de split van Creed is deze band inmiddels uitgegroeid tot één van de topbands in de metalscene. Mede natuurlijk dankzij de fenomenale stem van Myles Kennedy, het al minstens even fenomenale gitaarspel van Mark Tremonti en de ritmische ondersteuning van bassist Brian Marshall en drummer Scott Philips. Niet verwonderlijk dat deze band hit na hit uitbrengt en al enkele malen onze contreien bezocht. Zelfs de Ancienne Belgique lijkt voor hen te zijn gebouwd, AB staat immers ook voor Alter Bridge. Na de release van het geweldige en meest recente album ‘The Last Hero’ kon ook een geweldig live-album niet uitblijven. Deze ‘Live At The O2 Arena’ is reeds hun derde live album, na het in 2010 verschenen ‘Live In Amsterdam’ en het in 2012 uitgebrachtte ‘Live From Wembley’. De band is enorm populair in Europa vandaar dat alle drie hun live albums op dit continent werden ingeblikt. Als je de band nog niet live hebt gezien, zijn deze drie albums een mooie inleiding op wat je zeker eens moet bijwonen. Ik had het geluk ze te mogen fotograferen in de AB eind vorig jaar. De kwaliteit van de opnames van het concert op dit album zijn geweldig, je wordt direct meegesleurd in het live gebeuren. Zeker als fan van de band duurt het niet lang of je voelt je op de eerste rij, headbangend op de tonen van hun gekende nummers. Het totale pakket van dit album bevat drie CD's, waarbij de eerste twee het volledige live optreden bevatten. Negentien tracks aan geweldige heavy metal en een ware best of. Dit geeft natuurlijk veel plaats voor tracks uit hun meest recente ‘The Last Hero’ maar ook hun oude kleppers ontbreken niet. Hits als 'Addicted To Pain', 'Ties That Bind', 'Blackbird', 'Isolation' en natuurlijk het wondermooie 'Watch Over You' hier in een solo akoestische uitvoering van Myles, allemaal passeren ze hier de revue in een geweldige live versie. Diverse luidkeels meegezongen door de enthousiaste en talrijke fans. Niks negatiefs kun je schrijven over deze band en hun performance, natuurlijk kan je de sfeer van een live performance niet vastleggen op een schijfje maar deze komt er verdomd dicht bij. Na de twee live CD's kijken de fans misschien nog het meest uit naar de rarities CD. Deze is namelijk gevuld met nummers die enkel eerder als bonus werden uitgebracht en ook twee nooit eerder uitgebrachtte nummers; 'Cruel Sun' en 'Solace' die beiden dateren uit 2004 tijdens de opnamesessies van ‘One Day Remains’. Twee geweldige nummers volledig in de lijn met het andere werk van ‘One Day Remains’. Vooral 'Solace' is een nummer waarbij ik me de vraag stel waarom dat ontbrak op het full album. Blij om dit alsnog zo te kunnen aanhoren. De rest van de rarities zijn nummers die enkel als Japanese bonus verschenen en bonustracks van hun meest recente plaat ‘The Last Hero’. Voor mezelf als fan een waar plezier om kennis te maken met deze nummers. Een onmisbaar album in de collectie van de fans maar ook in de collectie van metalfans tout-court. Deze band blijft maar groeien en dat is hun zeker gegund.
 
Peter Smet (4 ½)

Ten is voor het dertiende album teruggekeerd bij Frontiers. Producer is opnieuw Dennis Ward en ook de bezetting lijkt nu weer vaste vorm te krijgen. Zanger Gary Hughes en gitarist John Halliwell zijn nog overgebleven van de originele bezetting en bassist Steve McKenna is ook al een oudgediende. Je krijgt tien nummers geserveerd die vol energie en passie gebracht worden, maar die niet echt veel vernieuwing aan het geluid van Ten geven. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet als de formule goed werkt en dat doet ze nog altijd. De muziek is wat donkerder dan de voorgaande uitgaven. Het melodieuze is natuurlijk gebleven en de schitterende bariton van Gary Hughes laat geen echte hoge metaluitbarstingen toe. Toch krijg je een minder typisch Ten nummer met ‘The Wild King Of Winter’ dat één van de hardere nummers is die de groep ooit bracht. ‘Paragon’ is dan weer een schitterende ballad die een rustpunt brengt om voluit te genieten van de vocale topprestatie. De gitaarsolo van dit nummer blijft nog lang nazinderen en nodigt uit tot steeds herbeluisteren. ‘Welcome To The Freak Show’ is blijkbaar een titel die iedere groep wel eens gebruikt en start altijd met een kermisnummer in ¾ maat. Single ‘La Luna Dra-Cu-La’ is een echte meezinger. Kortom, ‘Gothica’ is niet wat de titel oorspronkelijk liet vermoeden maar een uitstekende AOR plaat die bewijst dat Ten met de huidige bezetting weer op het goede spoor zit. Ook tekstueel zit het, zoals altijd met Gary, heel goed in elkaar. De onderwerpen zijn allemaal griezel of historische verhalen die af en toe een vleugje erotiek bevatten.

​Line-Up:
Gary Hughes: zang, gitaar
Dann Rosingana: gitaar
Steve Grocott: gitaar
John Halliwell: gitaar
Darrel Treece-Birch: keyboards
Steve McKenna: bass
Max Yates: drums, percussive

 
Danny Focke (4)
​

Het thema van piraten is een bron van inspiratie voor folk metal bands. Bands zoals Alestorm tonen ook aan dat het publiek hier voor is. Piraten zijn populair, maar hoe kan je jezelf doen uitblinken tussen andere pirate metal bands? Ye Banished Privateers doet dit via de focus te leggen op de akoestische instrumenten en de zang in plaats van de elektrische gitaren en drums.
Er komt eigenlijk vrij weinig metal bij kijken bij deze plaat, wat het natuurlijk moelijker maakt om het als pirate metal te beschrijven. Maar de elementen zijn er steenvast en zullen spreken tot elke fan van folk metal. Ye Banished Privateers zijn op ten top folk. Van de muziekthema’s tot de uitvoering, je voelt je alsof je terug in de jaren 1700 bent in een café op de dokken van oud Engeland, genietend van zeemansverhalen en muziek. Dit is een album dat uitblinkt in sfeer!
Enkele uitblinkers zijn het startende nummer “Annabel”, een nummer over een vluchteling genaamd Annabel op weg naar Georgia, een reis vol gevaren en harde tijden. “First Night in Port” gaat dan weer over zeelui die terug komen na een lange reis op zee en plezier willen maken op de eerste nacht van hun terugkomst. “Skippy Aye Yo” is de variant van het bekende matrozenlied van dezelfde naam. En dan is er nog “A Declaration of Independance”, een fantastisch nummer over de onafhankelijkheidsverklaring van Amerika. Elk van deze nummers heeft een eigen toon, en daarin slaagt Ye Banished Privateers boven alles: het zetten van de sfeer en stemming.
‘First Night Back in Port’ is een album dat je niet mag missen als je van folk houdt. Het is niet echt folk metal, maar nog steeds album dat je tijd waard is.
 
Dylan Sleebus ( 4 )