DiabolicuM: Ia Pazuzu

Je houdt van black metal? Je houdt van industrial? Je houdt van een mix van beide stijlen? Is je antwoord op een of meerdere van deze vragen een volmondig ja, dan ken je waarschijnlijk reeds Diabolicum. Indien je de band nog niet kent is dit een goede reden om 'Ia Pazuzu' voor een stevige luisterbeurt vast te leggen. De band begon hun “roemruchte” carrière reeds in 1994 onder de naam Imperial om in 1999 verder te gaan onder de naam Diabolicum en dat nadat Imperial reeds drie demo's op de markt had gebracht. In 1999 verscheen dan het debuut van DiabolicuM en twee jaar later verschenen meer liefst twee studio-albums om dan wat in de “vergetelheid” weg te zinken want dit is het eerste echte werkstuk van DiabolicuM sinds 2001, twee split seven inches niet te na gesproken. En, mijn god, wat een akelige teringherrie vuurt deze band op je af: acht nummers lang (ik laat de intro die zo'n dertien seconden duurt nu volledig buiten beschouwing) wordt je hier meegevoerd naar de diepste krochten van de hel waar agressie, brutaliteit en minimalisatie centraal staan naast de meer dan duidelijke invloeden uit de industrial die hier gewoonweg hand in hand gaan. En ja, ik hou van echt wel van een stevige streep black (industrial vind ik al een stuk minder), maar hier heb ik het idee dat het net die ene brug te ver is. Dit is echt voer voor de die hard fanatici en dus niet echt iets waar ik ten volle achter kan gaan staan.

Luc Ghyselen (2½)

---

Code 666 I code 064 I Diabolicum