Dysrider: Bury The Omen

Deze Zwitserse band werd in 2007 opgericht onder de naam Trophallaxy en zorgde onder die naam voor twee full-albums en een demo. Twee jaar na hun laatste wapenfeit komt de band op de proppen met een nieuw album en dat onder een andere naam. Het huidige vijftal – Joëlle (cello, vocals), Jonathan (keyboards, vocals), Théo (drums), Darryl (gitaar) en Damien (bass) – brengt symfonische death metal. Het totaalgeluid wordt vooral gekleurd door de schitterende interventies op cello, de mooie cleane zang van Joëlle en de harde ruwe death vocalen van Jonathan. Voeg daar de soms venijnig, maar heel melodieus klinkende gitaarsolo's aan toe, een uiterst gedreven ritmesectie met pompende baslijnen en stevige drumpartijen en je verkrijgt een heel knap album in het genre met tien tracks. Openen doen ze met het instrumentale 'Emergency' waar je al meteen kennis maakt met de weemoedige klanken van de cello terwijl de andere instrumenten later invallen en de track meteen aan kracht en vaart wint. Dit gaat zo goed als naadloos over in 'Against Your Hold', een vrij aanstekelijke track die opent met een echte stevige death metal schreeuw, waarna de cleane vrouwelijke zang en de death metal vocals voor een mooi contrast zorgen. Ook de melodieuze gitaarsolo staat in schril contrast met de cello klanken. Het geheel wordt verder voorzien van knappe keyboardpartijen die nergens storend werken. Op dit mooie elan gaat de band verder met het titelnummer dat over een uiterst catchy refrein beschikt en aan een rotvaart uit de speakers knalt. Heel mooi zijn ook de tegengestelde vocalen die hier soms in samenzang worden gebruikt terwijl de break bestaat uit een mooi duel tussen keyboard en gitaar. Heel prachtig is het bijna acht minuten durende 'Time Of Decay' waar alle puzzelstukjes die de sound van Dysrider uitmaken zowat perfect op hun plaats vallen dankzij o.a. de vele wijzigingen in tempo en ritme. Nog even meegeven dat het gitaarwerk (dat op dit album samen met de basspartijen werden verzorgd door Vladimir Cochet) hier echt majestueus te noemen is. 'Witness Our Fall', 'The Reckoning' blijven op dit zelfde hoge niveau verder gaan – hoe komt het het toch dat ik nog niets eerder hoorde van deze band? – met sublieme zanglijnen, verbluffende gitaarsolo's, knap uitgewerkte symfonische arrangementen en de weemoedige klanken van de cello. In 'Story Of Power' zijn het de rauwe mannelijke vocalen die met de meeste aandacht gaan lopen, naast opnieuw het schitterend gitaarwerk (mijn superlatieven zijn opgebruikt) en de prachtige melancholieke interventie op cello. Het gevoelige openende 'Blind Avengers' kan je misschien als ballade gaan bestempelen, al gaat het er naar het einde toe toch vrij krachtig en zwaar aan toe, en steunt op de mooie vrouwelijke vocalen van Joëlle. Het instrumentale 'Bliss In Darkness' is misschien de minste track op dit album (zonder die zwak te noemen) en zet de cello echt in de spotlight. Eindigen doet Dysrider op hoog niveau met het lichtjes epische 'Embers Reflections' dat opnieuw alle ingrediënten uit de sound van Dysrider samenvat. Dysrider was een mij onbekende band en solliciteert hier ten huize uw dienaar met deze 'Bury The Omen' voor de titel van beste nieuwkomer in 2015! Dit is symfonische death metal van een erg hoog niveau die in elke kast van een zichzelf respecterende metalfan hoort te staan! Een pareltje in het genre!

Luc Ghyselen (4½)

---

Tenacity I Dysrider