Walking Dead On Broadway: Slaves

DETAIL ALBUM
 
Tracks:

1. Intro
2. Pitchblack
3. Cage
4. Haunted
5. Silen
6. Slaves
7. Scapegoat
8. 01110010
9. The Sinner
10. Death Pilgrim

Platenlabel
Arising Empire
 
Labelnummer
Niet Gekend
 
Distributie:
Niet gekend
 
Promo-Agent
Jaap Wagemaker
 
Website Artiest
Walking Dead On Broadway

Walking Dead On Broadway is een Duiste deathcore band afkomstig uit Leipzig. Ze hebben een opvolger voor Aeshma uit 2014 met Slaves.  Na een lange intro die je in de sfeer brengt van een horror film ontploft de eerste track ‘Pitchblack’.  En of deze eerste track gitzwart is. Diepe, zware grunts afgelost door duistere screams. Deathcore is niet echt m’n ding of het moet van uitstekende kwaliteit zijn, zoals hier. De melodie zit goed en dan mag er van mij als een extra gebulderd worden. Snoeihard is het minste wat je van deze band mag zeggen. Ook op ‘Cage’ blijven de grunts en screams je trommelvliezen teisteren of verwennen, het is hoe je het bekijkt natuurlijk. Deathcore ten top wat deze mannen hier brengen, en hoe langer ik er naar luister hoe meer ik er lijk in te groeien. Het is een compleet plaatje waar de nummers perfect in passen. Korte snoeiharde nummers die je bij de keel vastgrijpen en niet meer loslaten, het is ofwel meevolgen of stikken. De screams op ‘Haunted’ doen me denken aan wijlen Mitch Lucker van Suicide Silence, en dat kan ik enkel toejuichen. Op geen moment word hier de gaspedaal gelost, zeker niet op ‘Silen’. Ik vraag me toch telkens weer af hoe je in godsnaam zo diep kan grunten, gedurende een hele song ? De symfonische achtergrondgeluiden geven dit nummer een extra sfeer mee die perfect past bij het nummer. Hard en duister, snel en ruw dat is ook titeltrack ‘Slaves’. Dreunende gitaren, beukende drums, diepe bastonen en dan de grunts en screams die zonder medelijden op de luisteraar worden afgevuurd. ‘Scapegoat’, man wat is dit een snelle track. Hypersnelle drums als een duracell-konijntje op een overdosis speed en red-bull. Enkel de breakdowns kunnen de drummer een halt toeroepen. Ongetwijfeld het meest verrassende nummer op dit album is het rustige, instrumentale ‘01110010’ met aanwezige gregoriaanse gezangen. Fenomenaal deze track die je kan aanzien als intro voor ‘Sinner’ dat begint met diepe grunts om je direct de rustigere voorganger te doen vergeten. Dit is deathcore remember! Afsluiten doen we met het langste en meest fenomenale nummer op het album. Al van bij de intro was ik al aan het uitkijken wat er ging gebeuren. Amai m’n trommelvliezen, ‘Death Pilgim’ laat geen genade toe en dreunt zonder compassie door tot het bittere einde.
 
Peter Smet (4)

Deathcore at it’s finest without any mercy for your eardrums