John Fogerty : Comin’ Down The Road – Live at the Royal Albert Hall (2008
Ook zonder CCR een veel gevraagd artiest.
John Fogerty, wie kent hem niet, de frontman van de legendarische Creedence Clearwater Revival en The Blue Ridge Rangers.
CCR kende tijdens eind jaren zestig zoveel succes dat het gewoonweg een deel van ons leven werd. Na wat jaartjes poen te hebben geschept hield John het voor bekeken bij CCR en ging een andere weg op. Doug Clifford en Stu Cook kregen een aanbieding van ene Don Harrison en bij deze band maakten zij twee voortreffelijke langspelers. Maar er gingen begin jaren negentig enkele luchtbelletjes op met de boodschap dat er aan een reële comeback van CCR werd gedacht. Deze bubbels spatten helaas op 6 september 1990 uit elkaar toen het droeve nieuws, het plotse overlijden van Tom Fogerty- de wereld weemoedig maakte. In 1995 richtten Cook en Clifford maar zonder John Creedence Clearwater Revisited op waarvan in 1998 de elpee ‘Recollection’ op de markt kwam.
John bleef teren op zijn sologebeuren en zijn ervaringen bij The Blue Ridge Rangers.
Maar het is nog altijd een spektakel om de man met de raspende stem en speciale gitaarriffs bezig te zien.
Tijdens dit concert kregen we een waaier van nummers eigen aan CCR, zijn solocarrière en enz.. Uiteraard ontbreken nummers als ‘Travelin’ Man’ ‘Keep On Chooglin’’, ‘Born On The Bayou’ en natuurlijk hun monsterhit ‘Proud Mary’ niet op het appél.
Maar het was niet de muziek die op deze registratie mijn aandacht trok omdat we reeds goed verwant zijn met Fogerty’s songbook. We zagen hem in 2009 nog als extra deel op het Rhythm & Blues Festival van Peer, dus…
Ook hier, en je kon er niet naast kijken, had hij de organisatie verplicht om een verticaal kanteel in het podium in te bouwen. Voor de bezoekers van Peer was dit een doorn in het oog en ook van menig persfotograaf maar in een zaal zoals deze was dit eigenlijk geen probleem omdat dit niet écht een hoog podium is. Het is ongeveer tweekwart de grootte van een mens in hoogte. En bovendien zag ik daar geen enkele securityagent.
Dit concert klonk wel zoals het moest maar ik heb John toch geen enkele keer op dat middenstuk van het podium weten staan tenzij ik tijdens het bekijken van deze registratie in ’t slaap zou gedommeld zijn.
Zijn bindteksten waren aan de leuke kant en toen hij zij dat hij hier 37 jaar geleden ook stond vroeg hij aan de menigte wie ook. Natuurlijk heb je steeds van die jonge grapjassen die dan hun hand omhoog steken.
Of dit het gehele concert was weet ik niet maar de stukken die hij hier toonde getuigen nogmaals dat Fogerty nog steeds een man die de moeite loont om te gaan bekijken.
Z’n band waren niet de minsten: Kenny Aranoff (drums), Billy Burnette (gitaar), Jason Mowery (viool, dobro, mandoline,…) Matt Nolen (keyboards) Davis Santos (bas), Hunter Perrin (gitaar).
Als backing vocals herkenden we Gloria Johnson, Jodie Kennedy en Oren Waters). Specials guest op dit concert waren zijn zonen Shane en Tyler.
Ondank al het succes dat CCR kende sloegen ze er nooit in om met één van hun songs op de eerste plaats in de Billboards Top 10 te komen. Ze moesten het soms maar stellen met een tweede plaats. Wat kan het lot van een muzikant toch hard zijn, niet?
Alfons Maes
Label: Verve
Distr.: Universal Music Belgium
2009
John Fogerty, wie kent hem niet, de frontman van de legendarische Creedence Clearwater Revival en The Blue Ridge Rangers.
CCR kende tijdens eind jaren zestig zoveel succes dat het gewoonweg een deel van ons leven werd. Na wat jaartjes poen te hebben geschept hield John het voor bekeken bij CCR en ging een andere weg op. Doug Clifford en Stu Cook kregen een aanbieding van ene Don Harrison en bij deze band maakten zij twee voortreffelijke langspelers. Maar er gingen begin jaren negentig enkele luchtbelletjes op met de boodschap dat er aan een reële comeback van CCR werd gedacht. Deze bubbels spatten helaas op 6 september 1990 uit elkaar toen het droeve nieuws, het plotse overlijden van Tom Fogerty- de wereld weemoedig maakte. In 1995 richtten Cook en Clifford maar zonder John Creedence Clearwater Revisited op waarvan in 1998 de elpee ‘Recollection’ op de markt kwam.
John bleef teren op zijn sologebeuren en zijn ervaringen bij The Blue Ridge Rangers.
Maar het is nog altijd een spektakel om de man met de raspende stem en speciale gitaarriffs bezig te zien.
Tijdens dit concert kregen we een waaier van nummers eigen aan CCR, zijn solocarrière en enz.. Uiteraard ontbreken nummers als ‘Travelin’ Man’ ‘Keep On Chooglin’’, ‘Born On The Bayou’ en natuurlijk hun monsterhit ‘Proud Mary’ niet op het appél.
Maar het was niet de muziek die op deze registratie mijn aandacht trok omdat we reeds goed verwant zijn met Fogerty’s songbook. We zagen hem in 2009 nog als extra deel op het Rhythm & Blues Festival van Peer, dus…
Ook hier, en je kon er niet naast kijken, had hij de organisatie verplicht om een verticaal kanteel in het podium in te bouwen. Voor de bezoekers van Peer was dit een doorn in het oog en ook van menig persfotograaf maar in een zaal zoals deze was dit eigenlijk geen probleem omdat dit niet écht een hoog podium is. Het is ongeveer tweekwart de grootte van een mens in hoogte. En bovendien zag ik daar geen enkele securityagent.
Dit concert klonk wel zoals het moest maar ik heb John toch geen enkele keer op dat middenstuk van het podium weten staan tenzij ik tijdens het bekijken van deze registratie in ’t slaap zou gedommeld zijn.
Zijn bindteksten waren aan de leuke kant en toen hij zij dat hij hier 37 jaar geleden ook stond vroeg hij aan de menigte wie ook. Natuurlijk heb je steeds van die jonge grapjassen die dan hun hand omhoog steken.
Of dit het gehele concert was weet ik niet maar de stukken die hij hier toonde getuigen nogmaals dat Fogerty nog steeds een man die de moeite loont om te gaan bekijken.
Z’n band waren niet de minsten: Kenny Aranoff (drums), Billy Burnette (gitaar), Jason Mowery (viool, dobro, mandoline,…) Matt Nolen (keyboards) Davis Santos (bas), Hunter Perrin (gitaar).
Als backing vocals herkenden we Gloria Johnson, Jodie Kennedy en Oren Waters). Specials guest op dit concert waren zijn zonen Shane en Tyler.
Ondank al het succes dat CCR kende sloegen ze er nooit in om met één van hun songs op de eerste plaats in de Billboards Top 10 te komen. Ze moesten het soms maar stellen met een tweede plaats. Wat kan het lot van een muzikant toch hard zijn, niet?
Alfons Maes
Label: Verve
Distr.: Universal Music Belgium
2009
