Het geeft me steeds een geweldig orgasme om deze twee grote mijnheren op één podium te mogen aanhoren of aanschouwen. In dit geval gaat het nu om hun nu reeds wereldberoemde concert dat ze gaven in Madison Square Garden op 25, 26 en 28 februari 2008. Alhoewel op het doosje een sticker kleeft waarop staat dat dit hun eerste concert samen was na 40 jaar moet ik dat tegenspreken gezien ze samen nog op het podium stonden van ‘Clapton’s Crossroads Guitar Festival’ in Chicago op 28 juli 2007. En wie zich dit concert nog goed voor de geest kan halen weet wat hem nu wéér te wachten staat. Ok, misschien bedoelen ze hiermee als ‘een’ band maar toch...
Dat de heren totaal geen introductie nodig hebben is een vaststaand feit. Dit zou anders een zware belediging zijn aan hun respectievelijk adres.
Blues of geen blues, hedendaagse rock of met een nostalgisch tintje, het maakt allemaal niets uit wat deze twee ‘goden’ ons hier presenteren want dit is puur genieten... van de eerste seconde tot en met de laatste en dan zul je spijt krijgen dat het afgelopen is. Ja zeg, wanneer krijgen wij hier zo’n concert aangeboden?
Maar goed, ik ben aan ’t afdwalen want de intrigerende gitaarriffs van Clapton, maar ook van Winwood, eisen mijn aandacht weer helemaal op.
Op het podium werden ze bijgestaan door niemand minder dan ouwe getrouwe Chris Stainton (extra keys), een man die ook mag terugblikken op een gigantische carrière en die ook nog altijd met de allergrootsten het podium deelt. Aan de drums vinden we Ian Thomas en aan de bas Willie Weeks.
Dat het werk van hun samenwerking bij Blind Faith een voldongen feit zou zijn, daar mogen we ons gelukkig voor prijzen maar ze verkozen ook te putten uit de rijkelijke carrière van Winwood toen hij nog actief was bij Traffic.
Zo krijgen we uitstekende versies te horen van ‘Pearly Queen’, ‘Dear Mr. Fantasy’ en ‘No Face, No Name, No Number’.
Maar om te beginnen vuurden ze hun hit ‘Had To Cry Today’, uit hun Blind Faith-periode, af op het publiek en Steve nam weer de vocalen voor zijn rekening. Andere nummers die natuurlijk op de setlist stonden waren ‘Presence of The Lord’ en ‘Can’t Find My Way Home’ maar dat nummer vind je pas op cd 2. En moet ik het nog zeggen maar met nog steeds evenveel sentiment weet Eric ons te bekoren met het immer indrukwekkende ‘Presence Of The Lord’ waarin Stevie zijn Hammondorgel weer tot zijn recht laat komen. Zelfs Eric’s solo hier heeft niets van kracht ingeboet.
Uiteraard mag het werk van Clapton’s andere buddy, JJ Cale, niet op het appél ontbreken. Daarom serveren ze hier toch wel speciale versies van ‘Low Down’, ‘After Midnight’ en natuurlijk, en hoe kon het ook anders, ‘Cocaine’.
Een echte bluessleper komt er met het door Otis Rush gepende ‘Double Trouble’. Knappe openingsintroductie op gitaar en de rest is puur genieten net zoals we dit deden bij de John Mayall versie uit 1967. Maar toen was het Peter Green die de gitaar zo goddelijk bediende. Maar Eric neemt hier wraak op Green en dat doet hij op zijn ‘Claptons’. Goddelijk, subliem!!! Iedereen die de geschiedenis van de Bluesbreakers kent weet waarover ik het heb.

Maar een hulde brengen ze zeker aan wijlen collega Jimi Hendrix met ‘Little Wing’ en ‘Voodoo Chile’, waarin ze beiden weer schitteren en zeker Eric op zijn zessnarige toverstok die de naam Fender kreeg.
‘Voodoo Chile’ werd hier omgedoopt tot een versie van ongeveer 17 min. en zelfs dat was nog te kort. Jimi zal zich zeker daarboven vermaken bij het beluisteren van deze versie want Clapton tovert hier een magische solo te voorschijn. ‘Little Wing’ heb ik van anderen in betere uitvoeringen gehoord en dan denk ik hier bv. aan de Paul Rodgers-versie uit 4 juli 1993 met Neal Schön in Bayfront Park, Miami, FL.
‘Live From Madison Square Garden’ is een noodzakelijk iets, een hebbeding dat geen enkele rechtgeaarde rockliefhebber mag missen, noem het maar een drug van fenomenale impact maar ik geef je wel de goede raad om een extra pamper (als je er al een zou moeten dragen) aan te trekken want je ondergaat het ene orgasme na orgasme. De emoties zijn gewoonweg niet te houden. Van een Goddelijk werkstuk gesproken.

Alfons Maes (5)

• Met dank aan Bluesdvd.nl