We geven het grif toe beste lezer. Tot voor kort was deze Spaanse zangeres voor ons een nobele onbekende. Maar door wat graaf- en speurwerk op het internet kwamen we te weten dat deze jonge zangeres, die in het Engels zingt, al twee uitstekende platen op de wereld losliet en in Spanje als één van de grootste muzikale beloften wordt beschouwd met goede verkoopscijfers en een paar onderscheidingen (o.a. beste debuut) op haar palmares.
Ook een reden voor haar platenfirma in Spanje om dit jong talent een kans te geven in het buitenland. In juni werd reeds een tournee in Azië ondernomen in Zuid-Korea, China en Taiwan. In de 2e week van oktober was ze een weekje in ons land te gast met optredens in de Gentse Handelsbeurs en de Antwerpse Arenbergschouwburg.
Zelf zag ik ze live aan het werk tijdens een showcase in de Antwerpse Stadsfeestzaal (tegenwoordig een winkelcentrum) in de vestiging van Women’s Secret, een Spaanse lingeriewinkel. Wat tijdens dat optreden opviel was de podiumvastheid van Russian Red en de enorme muzikale bagage die ze heeft. Bovendien klonken de liedjes zeer okselfris. Zelf speelt ze niet onverdienstelijk gitaar. Ze werd ook nog door twee gitaristen bijgestaan Charly en Emilio. Charly Bautista speelde trouwens ook.
Een dergelijke showcase is natuurlijk geen 100% volwaardig optreden als in een concertzaal maar er was een leuke ambiance, er was voldoende publiek en de akoestiek was meer dan behoorlijk. Mooi initiatief trouwens van deze Spaanse keten waarvan Russian Red een beetje het uithangbord is geworden. Ze ondertekende een contract om wereldwijd vijf van dergelijke showcases te geven.
Russian Red mag dan wel een jonge zangeres zijn; ze heeft een sterke, wendbare stem waarmee ze alle registers aankan. Aan haar podiumpresence moet ze nog wat werken, maar dat komt wel met de tijd. Het begin van het 40-minuten optreden deed me zowaar een beetje aan de Byrds denken (die gitaren toch !!). Af en toe kwamen doo-wop en close harmony om de hoek kijken. De mooiste momenten waren “I Hate You But I Love You” (ook op Radio-1 te horen geweest), het springerige “Sun and the Trees” en het rock-achtige “January 14th” en de twee laatste nummers die begonnen met een onvervalste Jimi Hendrix gitaaraanslag (Freddy Bautista kent zijn klassiekers) en een funky vervolg. “Loving Strangers” het allerlaatste nummer stond als een huis. Neen als je het niet weet zou je nooit kunnen bevroeden dat het hier om een Spaanse dame gaat. Ze zou wel eens een heel grote kunnen worden.
Daags na de showcase hadden we een uitgebreid interview met deze talentvolle zangeres in de RTBF-radiolakokalen.
Lourdes Hernandez alias Russian Red maakte ondanks een hele interviewdag een frisse en ontspannen indruk. Maar het feit dat we ons gesprek in het Spaans voerden zal zeker geen minpunt geweest zijn.
Ook een reden voor haar platenfirma in Spanje om dit jong talent een kans te geven in het buitenland. In juni werd reeds een tournee in Azië ondernomen in Zuid-Korea, China en Taiwan. In de 2e week van oktober was ze een weekje in ons land te gast met optredens in de Gentse Handelsbeurs en de Antwerpse Arenbergschouwburg.
Zelf zag ik ze live aan het werk tijdens een showcase in de Antwerpse Stadsfeestzaal (tegenwoordig een winkelcentrum) in de vestiging van Women’s Secret, een Spaanse lingeriewinkel. Wat tijdens dat optreden opviel was de podiumvastheid van Russian Red en de enorme muzikale bagage die ze heeft. Bovendien klonken de liedjes zeer okselfris. Zelf speelt ze niet onverdienstelijk gitaar. Ze werd ook nog door twee gitaristen bijgestaan Charly en Emilio. Charly Bautista speelde trouwens ook.
Een dergelijke showcase is natuurlijk geen 100% volwaardig optreden als in een concertzaal maar er was een leuke ambiance, er was voldoende publiek en de akoestiek was meer dan behoorlijk. Mooi initiatief trouwens van deze Spaanse keten waarvan Russian Red een beetje het uithangbord is geworden. Ze ondertekende een contract om wereldwijd vijf van dergelijke showcases te geven.
Russian Red mag dan wel een jonge zangeres zijn; ze heeft een sterke, wendbare stem waarmee ze alle registers aankan. Aan haar podiumpresence moet ze nog wat werken, maar dat komt wel met de tijd. Het begin van het 40-minuten optreden deed me zowaar een beetje aan de Byrds denken (die gitaren toch !!). Af en toe kwamen doo-wop en close harmony om de hoek kijken. De mooiste momenten waren “I Hate You But I Love You” (ook op Radio-1 te horen geweest), het springerige “Sun and the Trees” en het rock-achtige “January 14th” en de twee laatste nummers die begonnen met een onvervalste Jimi Hendrix gitaaraanslag (Freddy Bautista kent zijn klassiekers) en een funky vervolg. “Loving Strangers” het allerlaatste nummer stond als een huis. Neen als je het niet weet zou je nooit kunnen bevroeden dat het hier om een Spaanse dame gaat. Ze zou wel eens een heel grote kunnen worden.
Daags na de showcase hadden we een uitgebreid interview met deze talentvolle zangeres in de RTBF-radiolakokalen.
Lourdes Hernandez alias Russian Red maakte ondanks een hele interviewdag een frisse en ontspannen indruk. Maar het feit dat we ons gesprek in het Spaans voerden zal zeker geen minpunt geweest zijn.
|
• Waarom koos je als rasechte Madrileense voor een Engelse artiestennaam?
- Het is de naam van de lippenstift die ik bezig en waar Madonna nog publiciteit voor gevoerd heeft. Nog lang voor ik ooit ben opgetreden of een plaat maakte had ik me voorgenomen om die naam te gebruiken als artiestennaam. Het klinkt geweldig met die twee R’s en het refereert naar een kleur. • Heeft het misschien ook te maken met het feit dat je op een internationale carrière mikt? - Niet echt. Het was een spontane en intuïtieve beslissing die ik nam lang voor ik artieste was. Bovendien is het een naam die bij het publiek wel in de smaak valt wat niet alledaags is. In Spanje heb je een heleboel zangeressen zoals Amparanoia Sanchez, Rosanna, Cristina Rosenvinge, Marta Sanchez. Zijn er bij die een voorbeeld zijn voor jou? Vooral Luz Casal, die buiten Spanje bekend is van een aantal Almodovar-films vind ik een uitstekende zangeres met een geweldige stem. En Cristina Rosenvinge die zag ik als kind nog op televisie. Maar eigenlijk heb ik altijd meer over het muurtje gekeken naar het buitenland. Wat me nog steeds fascineert is andere klanken, stemmen en talen te horen dan de Spaanse. • Eén van je grote inspiratiebronnen zijn “The Beatles”? - Helemaal juist. Ik ben met the Beatles opgegroeid, je zou ze zelfs didactisch voor mij kunnen noemen. Want dat is begonnen met één van hun eerste platen “With the Beatles” tot helemaal de dubbele witte en “Abbey Road”. Ik ben echt opgegroeid met die muziek en als je dan zelf begint muziek te maken volg je bijna onbewust een beetje dezelfde lijn. • Is het die liefde voor de Beatlesmuziek die maakt dat je in het Engels bent gaan zingen? - Ik vermoed dat dat zeker meegespeeld heeft. Tegelijkertijd is het zo dat er in Spanje altijd wel een Indie-scène is geweest waar in het Engels werd gezongen (Nvdr. denk hierbij maar aan Los Bravos met “Black Is Black”), maar die scène heeft jaren verdoken, bijna ondergronds voortgeleefd. Het grote publiek vermoedde er niet eens het bestaan van. Op dit moment zingen Alondra Bentley, Hola Todo El Mundo (hallo iedereen) en ikzelf in het Engels en dat zorgt er toch wel voor dat het Engels zich stilletjes aan een plaats veroverd heeft. • Hoe was je tour in Azië in juni dit jaar? Maar wat bezielt een Spaanse artieste om te gaan toeren in Azië? - Tja, het was erg leuk, onverwacht en af en toe hallucinant. In Zuid-Korea stond ik bijvoorbeeld tegenover 50 flitsende fotograven op een persconferentie. En ik heb er tot nu toe niet één gepubliceerde foto van gezien! We zijn in Seoel, Beijing, Sjanghai en Taipei geweest. Het is echt verwonderlijk dat er ginds zoveel interesse in mijn muziek is. Maar het Engels is natuurlijk wel overal de tweede taal in Azië. Misschien is het wel omdat mijn eerste plaat “I Love Your Glasses” buiten Spanje alleen in Zuid-Korea werd uitgebracht en blijkbaar succesvol was. Ik heb onlangs zes uur telefonische interviews gepleegd met journalisten uit Hong Kong. Hoe dan ook ik geniet met volle teugen. • In wat voor zalen trad je op? - Middelgrote zalen voor 600 à 700 personen. De beste optredens waren die in Taipei (hoofdstad van Taiwan). Daar traden we twee maal na elkaar op, samen met twee plaatselijke groepen. Binnenkort ga ik terug naar Japan en Hong Kong. • Word je debuutplaat terug uitgebracht? - Dat klopt. In alle landen waar ik nu ga optreden. • Hoe was dat zo’n eerste plaat opnemen, je bent dat toch niet gewoon ? - Ach, dat was heel relaxt. (Nvdr. de producer Brian Hunt was haar toenmalige vriend). Ik studeerde nog in Madrid en in de weekends spoorde ik met de trein naar Cordoba om de plaat op te nemen. Er was in ieder geval geen druk want niemand kende me, ook geen tijdsdruk. Het was vooral een leerproces want ik kende er helemaal niets van. Een heleboel zaken zou ik nu helemaal anders aanpakken. Tot nu toe heb ik één nummer van de debuutplaat terug opgenomen zoals ik het nu wil. Maar ik concentreer me liever op mijn nieuwe liedjes. • Op je tweede plaat “Fuerteventura” krijg je plots de muzikanten van Belle & Sebastian aan je zijde. Hoe gebeurt zoiets? - Het is een feit dat Belle & Sebastian van een klein Schots Indie-groepje uitgroeide tot een grote naam in de muziekwereld. De producer van mijn 2e plaat Tony Doogan had reeds verschillende malen met Belle & Sebastian gewerkt en hij was ervan overtuigd dat mijn stem perfect paste bij de speelstijl van deze groep; Hij heeft het me gewoon gevraagd of ik dat zou zien zitten. En onder ons gezegd, zo’n fantastisch aanbod dat sla je niet af. Ik ben dan naar Glasgow vertrokken waar de plaat werd opgenomen. In anderhalve maand was de klus geklaard. Het was zeer intensief, alle dagen opnemen behalve sommige weekends. De muzikanten hebben zich met mij heel genereus gedragen, ze hebben werkelijk het beste van zichzelf gegeven en we zijn heel goede vrienden geworden. • Ga je niet op tournee met Belle & Sebastian? - Neen helaas niet. Maar in januari 2012 doen we wel drie optredens samen waar ik erg naar uitkijk. Dat zal in Glasgow, Londen en Parijs zijn. • Zit er misschien een live-plaat in? Je weet maar nooit. Maar live en studio zijn totaal verschillend. Live is veel meer uit de buik en rauwer. In de studio doe je alles op je eigen tempo, je pauzeert wanneer je wilt enz. • Charly Bautista is wel je muzikale vertrouweling of vergis ik me? - Neen, hij is onmisbaar voor me. Hij heeft alle demo’s mee opgenomen, mee de liedjes ontrafeld. Hij is een echte rasmuzikant die vroeger een eigen groep had en die uit de voeten kan op heel wat instrumenten waaronder klavieren, gitaar, percussie en fluit. • Je wordt vaak als de Spaanse Carla Bruni of Feist bestempeld. Vind je dat vervelend? - Ach, neen dat maakt me niet veel uit. Iedereen gebruikt referentiepunten, maar de vergelijking met Carla Bruni ontgaat me echt. Haar muziek is helemaal anders dan de mijne. Misschien is het wel voor de fysieke gelijkenis. • De obligate slotvraag. Hoe ziet de toekomst er voor jou uit? - Dat zien we wel. Momenteel ben ik zeer tevreden dat ik meedrijf in een erg positieve golf. Ik hou van improviseren, wat niet wil zeggen dat ik me weerloos opstel en alles zo maar laat gebeuren. Maar ik geloof in wat geluk in het leven en ik kan daar zelf absoluut niet over klagen. Dus muzikaal zien we wel wat er nu verder staat te gebeuren. Een nieuwe plaat gaat nog wel even op zich laten wachten. Wat ik me werkelijk voorgenomen heb is om in een ander land te gaan wonen voor een hele poos. Ik denk dan vooral aan de VS. Ik voel me daar echt goed. Ik heb mijn oog laten vallen op Los Angeles, niet zozeer omdat het een muzikantenstad is maar omdat ik daar heel goede vrienden heb wonen. Met dank aan Sony Music Belgium |
|
