Deze maand was voor mij wel een zeer speciale maand: ik werd achttien, dus ik werd oud genoeg om naar gelijk welke discotent te trekken zonder me te moeten schamen (door mijn paspoort steeds te moeten tonen om mijn ouderdom kenbaar te maken) maar ook trad mijn zuster diezelfde maand in het huwelijksbootje. Dat feestje, en na 40 jaar huwelijk, werd net op 15 maart gevierd en weer was mijn buddy Thieu van de partij. Ouwe herinneringen kwamen weer boven borrelen...
Maar ook op die bewuste avond, dus op de receptie van mijn zusters huwelijk, gluipten het jongere broertje van mijn schoonbroer, Matthieu, (die even oud was als ik) en ik ’s avonds ervan onder en we begaven ons naar enkele meer interessante prive-feestjes. Op een van die party’s, in Deurne op een bovenverdieping van de Antwerp Bowling Center, werd toen veel aandacht besteed aan de muziek van een nieuwe band die net de kop opstak: The Love Affair. Onder leiding van hun frontman/zanger Steve Ellis, duikelden ze de hitparade binnen van niets op de 14e plaats en dat nummer zindert nog steeds doorheen mijn geheugen omdat ik daar vele goede herinneringen aan heb overgehouden. Op die feestjes leerden wij toen enkele meisjes kennen waarmee we later nog enkele malen zijn opgetrokken maar uiteindelijk, en na wat zorgvuldig researchwerk van mijn buddy Thieu, besloten we maar om die jongedames te laten voor wat ze waren.
Maar de muziek bleef het in maart ’68 denderend goed doen. The Love Affair kreeg het gezelschap van andere grote Britse bands waaronder The Moody Blues met hun, en ook nog steeds de door iedereen mee gezongen wereldhit ‘Nights In White Satin’, een band die net hun vorige zanger/gitarist Denny Laine aan de deur had gezet en Justin Hayward als substituut had binnengehaald. Maar ook de rockers van formaat The Rolling Stones deden een nieuwe gooi naar het hitgebeuren met hun ‘She’s A Rainbow’. The Amen Corner, met Andy Fairweather-Low deden het met hun versie van ‘Bend Me Shape Me’ niet slecht. Maar het was vooral het Amerikaans muziekgezelschap John Fred & His Playboyband die met de eer ging lopen en met ‘Judy In Disguise’ op de eerste plaats terechtkwamen. John Fred overleed vorig jaar maar wat er van zijn Playboy’s is geworden... God Only knows... maar dat is dan weer een ander verhaal én een song van The Beach Boys uit augustus 1966...
Alfons Maes
Maar ook op die bewuste avond, dus op de receptie van mijn zusters huwelijk, gluipten het jongere broertje van mijn schoonbroer, Matthieu, (die even oud was als ik) en ik ’s avonds ervan onder en we begaven ons naar enkele meer interessante prive-feestjes. Op een van die party’s, in Deurne op een bovenverdieping van de Antwerp Bowling Center, werd toen veel aandacht besteed aan de muziek van een nieuwe band die net de kop opstak: The Love Affair. Onder leiding van hun frontman/zanger Steve Ellis, duikelden ze de hitparade binnen van niets op de 14e plaats en dat nummer zindert nog steeds doorheen mijn geheugen omdat ik daar vele goede herinneringen aan heb overgehouden. Op die feestjes leerden wij toen enkele meisjes kennen waarmee we later nog enkele malen zijn opgetrokken maar uiteindelijk, en na wat zorgvuldig researchwerk van mijn buddy Thieu, besloten we maar om die jongedames te laten voor wat ze waren.
Maar de muziek bleef het in maart ’68 denderend goed doen. The Love Affair kreeg het gezelschap van andere grote Britse bands waaronder The Moody Blues met hun, en ook nog steeds de door iedereen mee gezongen wereldhit ‘Nights In White Satin’, een band die net hun vorige zanger/gitarist Denny Laine aan de deur had gezet en Justin Hayward als substituut had binnengehaald. Maar ook de rockers van formaat The Rolling Stones deden een nieuwe gooi naar het hitgebeuren met hun ‘She’s A Rainbow’. The Amen Corner, met Andy Fairweather-Low deden het met hun versie van ‘Bend Me Shape Me’ niet slecht. Maar het was vooral het Amerikaans muziekgezelschap John Fred & His Playboyband die met de eer ging lopen en met ‘Judy In Disguise’ op de eerste plaats terechtkwamen. John Fred overleed vorig jaar maar wat er van zijn Playboy’s is geworden... God Only knows... maar dat is dan weer een ander verhaal én een song van The Beach Boys uit augustus 1966...
Alfons Maes
1
Judy In Disguise
John Fred And His Playboy Band
2
Give And Take
Brian
3
Am I That Easy To Forget
Engelbert Humperdinck
4
Mighty Quinn
Manfred Mann
5
Kiss Me Goodbye
Petula Clark
6
Police On My Back
The Equals
7
The Ballad Of Bobbie And Clyde
Georgie Fame
8
Nights In White Satin
The Moody Blues
9
I'm Coming Home
Tom Jones
10
Oh, Clown
Marc Dex
11
Words
The Bee Gees
12
Delilah
Tom Jones
13
Baby Come Back
The Equals
14
Everlasting Love
The Love Affair
15
Mien, Waar Is Mijn Feestneus
Toon Hermans
16
Twintig Minuten Geduld
Will Tura
17
Les Roses Blanches
Les Sunlights
18
World
The Bee Gees
19
Bend Me, Shape Me
Amen Corner - The American Breed
20
She's A Rainbow
The Rolling Stones
Judy In Disguise
John Fred And His Playboy Band
2
Give And Take
Brian
3
Am I That Easy To Forget
Engelbert Humperdinck
4
Mighty Quinn
Manfred Mann
5
Kiss Me Goodbye
Petula Clark
6
Police On My Back
The Equals
7
The Ballad Of Bobbie And Clyde
Georgie Fame
8
Nights In White Satin
The Moody Blues
9
I'm Coming Home
Tom Jones
10
Oh, Clown
Marc Dex
11
Words
The Bee Gees
12
Delilah
Tom Jones
13
Baby Come Back
The Equals
14
Everlasting Love
The Love Affair
15
Mien, Waar Is Mijn Feestneus
Toon Hermans
16
Twintig Minuten Geduld
Will Tura
17
Les Roses Blanches
Les Sunlights
18
World
The Bee Gees
19
Bend Me, Shape Me
Amen Corner - The American Breed
20
She's A Rainbow
The Rolling Stones
