Keys and Chords  •   Music was our first love... and it will be our last...
  • Home
    • OUR TEAM>
      • Contact>
        • vacatures
  • On Stage
  • Coming Shows
  • Rockpalast Live
  • CD Reviews
    • CD's on the spot
  • DVD Reviews
  • Articles
    • Articles 2009
    • Articles 2008
  • Jukebox Jive
  • London Venue's
  • Books
  • Radio Nostalgia
    • Memory Lane
  • New Page

Maart 1969

Na twee erg magere maanden tekende zich in maart toch een bescheiden gunstige kentering af op muzikaal gebied. We overlopen de lijst even, zoals het hoort, van onderen naar boven.

Jimmy ‘Playboy’ Frey vinden we helemaal onderaan in de top twintig met ‘Als een kus naar tranen smaakt’ Ook niet erg opwekkend maar wel een magnifieke single was ‘Blackberry Way’ van The Move, je weet wel dat Britpop groepje uit Birmingham van Roy Wood met o.a. zanger Carl Wayne, en drumbeest Bev Bevan die het gras hoorden groeien als de ‘Fire Brigade‘ niet moest uitrukken.

De hype rond de hippiemusical ‘Hair’ draait nog op volle toeren en dat vinden we helemaal niet zo erg als iemand als de onkreukbare afro-diva Nina Simone komt aanhollen met een flitsend ‘Ain’t Got No, I Got Life’.

De medley uit de musical introduceerde, de vooral in selecte jazzkringen op handen gedragen zangeres bij het grote poppubliek. Ik wil nog wel eens het singeltje dat met een flitsende blazersintro openspat op mijn oude Thorens draaitafel leggen. Het is blijkbaar sterker dan mezelf, na de opwindende popsoul van ‘Aint Got No’ moet ik onveranderlijk de zogenaamde flipzijde, het ontroerende ‘Do What You Gotta Do’, een parel van songsmid Jimmy Webb beluisteren. Er bestaan vroegere versies van Johnny Rivers en Clarence Carter. Nadien volgden er nog fraaie interpretaties door de Four Tops en Linda Ronstadt. Het blijft de uitvoering van La Simone, verpakt in een geheel bij de tijdsgeest aansluitend paars ingekleurd hoesje, die ik nog steeds als een soort relikwie koester.

Een plaatsje hoger in de hitparade op 14 prijkte Donovan met Atlantis. Voor zover ik me kan herinneren het laatste memorabele wapenfeit en afsluiter van een indrukwekkende hitreeks in de tweede helft van de jaren zestig. Deze Schotse troubadour met Joods zigeunerbloed had een jaar eerder al de wat naïeve folkpop succesvol omgeruild voor een steviger rockend psychedelisch geluid met ‘The Hurdy Gurdy Man’. Jimmy Page, toekomstig Led Zeppelin-gitarist, figureerde op dit nummer, samen met drumicoon John Bonham en bassist John Paul Jones. Jones was ook aanwezig op de sessies van ‘Barabajagal’, overigens samen met de voltallige Jeff Beck Group en Mickie Most zetelde opnieuw in de producerstoel. Na een niet van mystiek gespeende, fluisterende, haast pastorale en uitvoerige intro van Donovan drijft de piano van Nicky Hopkins en de percussie het tempo op. In een hectische finale schieten Jeff Beck en Ron Wood trefzekere gitaartorpedo’s af. De titelsong ‘Barabajagal’ vind ik dertig jaar na datum stukken sterker klinken. ‘Atlantis’ blijft niettemin een monumentaal songepos. Alleszins imposanter dan het op een schaamteloze blauwdruk van ‘Eloise’ geënte ‘Love Is Love’ van Barry Ryan. Op de busrit naar mijn geliefde College werd ik steevast aangeklampt door een gitaarfreak die mij attent maakte op ‘Crimson And Clover’ van Tommy James & The Shondells maar blijkbaar geen geld had om het kleinood aan te schaffen. Deels uit nieuwsgierigheid maar ook om van zijn ellendige gezeur af te raken ledigde ik mijn niet bepaald vetgemeste spaarvarkentje en gaf hem de vereiste 66 Belgische franken.

Het geld heb ik nooit teruggezien, het singeltje gelukkig wel. De snoodaard had ondertussen de gelijknamige lp aangeschaft met daarop een nog meer uitgebreide ‘Crimson & Clover’ en de achteraf beschouwd nog fijnere lap psychedelia ‘Chrystal Blue Persuasion’. ‘Crimson & Clover’ componeerde Tommy James in samenwerking met de Shondells drummer Peter Lucia en kwam als duoproject tot stand in de studio.

Aanvankelijk draaide ik vooral de b-kant, het zwoel zomerse ‘I’m Takin’ als voorbereiding op een ongetwijfeld hete zomer. Met een tijdsduur van zo’n drie minuten dertig volstond de a-kant met ingekorte gitaarsolo’s en de hortende zang ruimschoots. Het bleek bovendien een grandioze dansvloersleper waarvan het tremelogitaartje een niet te versmaden extra aanzuigeffect voor onbereikbaar vrouwelijk schoon genereerde. Niet onbelangrijk voor een veertienjarige snotneus.

 

1
The Way It Used To Be
Engelbert Humperdinck

2
Casatshok
Dimitri Dourkini

3
De Laatste Dans
Anja

4
Crimson And Clover
Tommy James And The Shondells

5
Angelina
Will Tura

6
Ik Wil Met Je Trouwen
Peggy

7
Love Is Love
Barry Ryan

8
Seven Horses In The Sky
The Pebbles

9
Cara-Lin
Brian

10
Ob La Di, Ob La Da
The Beatles

11
Hair
Zen

12
Baby Want You Leave Me Alone
The Web

13
Maar In Amerika
Marc Dex

14
Atlantis
Donovan

15
Ain't Got No, I Got Life
Nina Simone

16
Op Avontuur
Franca

17
Mr. Moody
The New Inspiration

18
Blackberry Way
The Move

19
Lily The Pink
The Scaffold

20
Als Een Kus Naar Tranen Smaakt
Jimmy Frey

 
Cis Van Looy 

A Woodland Hillcrest Promotion Production • © All Rights Reserved