Keys and Chords  •   Music was our first love... and it will be our last...
  • Home
    • OUR TEAM>
      • Contact>
        • vacatures
  • On Stage
  • Coming Shows
  • Rockpalast Live
  • CD Reviews
    • CD's on the spot
  • DVD Reviews
  • Articles
    • Articles 2009
    • Articles 2008
  • Jukebox Jive
  • London Venue's
  • Books
  • Radio Nostalgia
    • Memory Lane
  • New Page

Jukebox Jive Juni 1970


Wie wordt de wereldkampioen voetbal, het is nog even afwachten geblazen. Veertig jaar geleden vond de finale iets vroeger plaats. Op 21 juni versloeg Brazilië Italië met 4-1 in Mexico. Zo ver zal het nu in Zuid-Afrika niet komen. De teerlingen zijn ondertussen geworpen en de Italianen zitten al terug thuis te kniezen. In 1970 voerde Pele, die toen blijkbaar nog niet in een museum thuishoorde, zijn team naar een derde WK-zege in het Stadio Azteka van Mexico City. Onze Witte Duivels arriveerden al wat vroeger met de staart tussen de benen op Zaventem na hun minder fraaie prestaties. Beter verging het onze nationale wielertrots Eddy Merckx die de roze trui mocht omgorden op 17 juni. Merckx nam de eerste plaats van het klassement na de zesde etappe over van Franco Bitossi. Een klinkende revanche na de vernederingen van een jaar eerder. De ondertussen betreurde verslaggever Jan Wauters, wie anders, plaatste vanuit Italië kritische bedenkingen bij Merckx’s Francofone Brusselse entourage. Bij onze Noorderburen in Rotterdam werd een beetje muziekgeschiedenis geschreven met het driedaagse popfestival.

Het Holland Popfestival, ook bekend als Kralingen Popfestival was het Europese antwoord op Woodstock. Ondanks het regenweer vonden zo’n 100.000 festivalgangers de weg naar de festivalweide op het laatste weekeinde van juni. Op de affiche prijkten Woostockiconen als Jefferson Airplane, Santana, Canned Heat en Country Joe maar ook Dr. John, toen nog The Nighttripper, The Byrds, The Flock en legendarische Britse formaties als Caravan, Family en Fairport Convention en Pink Floyd. Earth and Fire en Shocking Blue waren er niet bij maar de Nederlanse dames Jerney Kaagman en Mariska Veres stonden wel mooi te wezen in onze hitparade met respectievelijk ‘Ruby Is The One’ en het ietwat lichtvoetige maar nog steeds fantastisch klinkende ‘Never Marry A Railroad Man’. Wel erg opvallend was ‘American Woman’ van The Guess Who. Het nummer werd alom geïnterpreteerd als een striemende aanklacht tegen de Amerikaanse politiek. En toen de Canadese groep uitgenodigd werd om in het Witte Huis te spelen zou Pat Nixon gevraagd hebben om dat nummer niet te spelen. Het was helemaal geen oprisping van chauvinisme verwerkt in een protestsong maar werd vooral geïnspireerd door de cultuurschok die tekstflarden als “I don’t need your war machine” vermoedden het tegengestelde. Hoe dan ook het blijft een bijzondere song, de oorspronkelijke versie begint met een akoestische gitaarintro van Randy Bachman die het geïmproviseerde parlando van Burton Cummings ondersteund om vervolgens in een potente rocksong uit te barsten. Lenny Kravitz onderschatte die potentie niet en nam eind jaren negentig een respectvolle versie op die in de soundtrack van Austin Powers ‘The Spy Who Loved Me’ figureerde. Bij het sombere epos ‘Sympathy’ worden zowel The Family Dogg als Rare Bird als uitvoerders vermeld. Ik heb nog steeds een lichte voorkeur voor de oorspronkelijke uitvoering van Rare Bird. Van ‘Vehicle’ bestaat bij mijn weten maar één uitvoering, die van Ides Of March. Ides Of March stamt uit Berwynn, een voorstad van Chicago. De zevenkoppige groep vermengde soul met blues in een hard rockende benadering. De prominente aanwezigheid van een blazerssectie herinnert sterk aan de verrichtingen van Blood, Sweat And Tears en nog sterker aan stadsgenoten Chicago, toch wat hun (enige) hitnummer betreft. De ballade op de flipzijde ‘Lead Me Home Gently’ doet eerder aan iets van The Union Gap denken. Het gespierde ‘Vehicle’ met zwaar brommende bas en strakke blazersbijdrage werd gecomponeerd door zangergitarist Jim Peterik, een naam die later bij Survivor (‘Eye Of The Tiger) opduikt. Maar in juni ‘70 was het met dit nummer, geïnspireerd door een onbereikbare jeugdliefde van de auteur, dat de Amerikaanse groep ook in Vlaanderen een hit opleverde. Niet alleen in de hitparade maar ook op de destijds populaire jeugdfuiven. Wat niet echt verwonderlijk is als je het hier getoonde clipje nog eens bekijkt maar vooral aandachtig beluistert.

Cis Van Looy



01

Keep on smiling
James Lloyd

02
Up around the bend
Creedence Clearwater Revival

03
Mademoiselle Ninette
Soulful Dynamics

04
El condor pasa
Simon & Garfunkel

05
Cecilia
Simon & Garfunkel

06
American woman
Guess Who

07
Daughter of darkness
Tom Jones

08
Yellow river
Christie

09
Ti-pi-ti-pi-ti
Marva

10
Question
Moody Blues

11
Never marry a railroad man
Shocking Blue

12
San Miguel
Will Tura

13
Spirit in the sky
Norman Greenbaum

14
Million dollar bash
Jonathan King

15
Ruby is the one
Earth & Fire

16
Sympathy
Rare Bird / Family Dogg

17
Kitsch
Barry Ryan

18
Vehicle
Ides Of March

19
Juul Kabas
Juul Kabas

20
Good morning freedom
Blue Mink
A Woodland Hillcrest Promotion Production • © All Rights Reserved