We beginnen onderaan waar Creedence Clearwater Revival euh.. even om het hoekje komt kijken met ‘Down On The Corner’. Iets hogerop in de lijst, waarin de groep nu al sinds de lente van ‘69 resideert met sterk materiaal, vinden we ‘Travelin’ Band’. John Fogerty en kompanen maken meteen komaf met het onderscheid tussen de a- en b-kant van de zwarte vinylschijfjes. Niet zelden vinden we even sterk en hitgevoelig werk op beide kanten. Aan die indrukwekkende reeks singles komt voorlopig nog geen einde. The Marmalade kennen we van ‘Lovin’ Things’ en ‘Wait For Me Mary-Anne’ en ander lichtvoetig opgewekt hitwerk. Van een hele andere orde is ‘Reflections Of My Life’.  Sinds de Schotse groep zelf songs fabriceert verstomt het zonnige trompetgeschal van de overdadige orkestarrangementen. Het treurige verhaal van iemand die nog eens voor de allerlaatste keer in de achteruitkijkspiegel van zijn leven blikt is ongetwijfeld het strafste nummer uit het creatieve samenwerkingsverbond van zanger Dean Ford (Thomas McAleese voor de burgerlijke stand) en William Campbell, die zich voortaan als Junior Campbell laat aanspreken.

De akoestische intro, brommende bas, het orgeltje, de vocale harmonie en statige orkestratie, alles klopt in dit dramatische epos. De gitaarsolo in het middenstuk lijkt weggelopen uit het muzikale schetsenboek van George Harrison. Na Marmalade’s adaptatie van, ‘Ob-la-di, Ob-la-Da’ had ik de groep al afgeschreven maar met dit singeltje, dat overigens nog steeds in mijn kist van geselecteerde items uit die periode vertoefd, moet ik mijn mening herzien. Onder de letter L, vlak voor The Marmalade huist al jarenlang Led Zeppelin met ‘Whole Lotta Love’. In de hitparade zat het nummer destijds tussen het infantiele ‘Rub-a-dub-dub’ van The Equals en ‘Palma de Mallorca’ van die dekselse Dex geprangd. Maar enige dankbaarheid is hier op zijn plaats, dat ik dit in een sober zwart-wit hoesje verpakte kleinood nog eens op mijn oude Thorens mag leggen. Ik herinner me nog levendig dat ik dit 45-toeren plaatje bij een plaatselijke kruidenier met supermarktambities kocht. Het was dezelfde man die me een jaar eerder voor een vriendenprijsje ‘All Along The Watchtower’ van Jimi Henrix met dat mooie blauwpaarse hoesje verkocht. Ook nu duurde de luistersessie op zijn bejaarde Teppaz platendraaiertje bijzonder kort. Bij het horen van die eerste riff was al ik al verkocht en de misprijzende blik van de kruidenier sterkte me in mijn besluit om de zesenzestig franken neer te tellen. Daar heb ik overigens geen moment spijt van gehad zelfs de flipzijde ‘Livin’ Lovin’ Maid’ is de moeite meer dan waard. Later kwam ik er achter dat ‘Whole Lotta Love’ eigenlijk gejat was van Muddy Waters, die dit bluesnummer van Willie Dixon al in de vroege jaren zestig bracht als ‘You Need Love’. Britse groepen uit die periode snuisterden in die periode wel eens meer in de bluescatalogus van Chess. Geen bewaar, ze deden er tenminste creatieve dingen mee die nu nog doorklinken in de rockmuziek en niet alleen in het hardere segment. Hoogstwaarschijnlijk was het ‘You Need Loving’, die ruigere interpretatie van The Small Faces uit ’66, die de Zeppelin op het juiste spoor zette.

Hoe dan ook, er gebeurt van alles in dit nummer, abrupte breaks en tempowisselingen worden afgewisseld met primitieve orgastische kreten van Robert Plant terwijl Page uitvoerig zijn Gibson Les Paul mishandelt. Een gevaarlijke combinatie geënt op massieve bassdreunen van John Paul Jones en het excessieve ketellabeur van John Bonham. Maar woorden schieten tekort bij dit magisch stukje rockgeschiedenis. Bekijk en vooral beluister de clip nog eens aandachtig. Het was overigens een even opmerkelijk nummer dat die maand de hitparade aanvoerde. ‘Jin-Go–Lo-Ba’, dat later als ‘Jingo’ verderleefde, was een nummer van Santana. De groep van de gelijknamige Carlos, oogstte vooral in de discotheken enorme bijval. Dat was niet echt verwonderlijk. Het door energieke percussie voortgestuwde combo uit San Francisco van deze vingervlugge gitarist met Mexicaanse roots zorgde al voor hectische toestanden op het Woodstockfestival. De fusie van latinelementen met rock en het karakteristieke gitaargeluid was dan ook meer dan een academisch mengsel, er werd een volledig nieuwe stijl gecreëerd. Maar daar werd op de dansvloer niet echt bij stilgestaan, het motto was immers bewegen op die onnavolgbare ritmiek en onweerstaanbare groove.

Cis Van Looy

 

Februari 1970

 

01

Jin-go-Lo-Ba
Santana

02

Thanks
J. Vincent Edwards

03

Don’t Cry Daddy
Elvis Presley

04

Mighty Joe
Shocking Blue

05

Liefdeverdriet
Will Tura

06

Superstar
Murray Head

07

Mackintosh
Pebbles

08

Marian
Cats

09

Jingle Jangle
Archies

10

Without Love
Tom Jones

11

Zoals Het Eenmaal Is Geweest
Marva

12

Rub-A-Dub Dub
Equals

13

Whole Lotta Love
Led Zeppelin

14

Palma De Mallorca
Marc Dex

15

Yester-Me, Yester-You, Yesterday
Stevie Wonder

16

Little Green Bag
George Baker Selection

17

Travelin’ Band
Creedence Clearwater Revival

18

Winterworld Of Love
Engelbert Humperdinck

19

Reflections Of My Life
Marmalade

20

Down On The Corner
Creedence Clearwater Revival