De Beatles blijven goed vertegenwoordigd in de hitlijsten, liefst drie van de vier Fab Four zijn deze maand terug te vinden. Naast George Harrison’s ‘What Is Life’ waarover we het vorige maand uitgebreid hadden, vertoeven Paul McCartney en John Lennon in goed gezelschap, net onder Mozart. Het betreft hier helaas wel een lichtvoetige versie van symfonie nr. 40 door ene Waldo de Los Ryos. Een ergerlijke trend die populistische bewerking en niet zelden verminking van klassieke muziek, die helaas veertig jaar later nog schering en inslag blijkt. Terug naar Lennon en Macca. Na de split van The Beatles waren de verwachtingen van de fans bijzonder hooggespannen. Zowel George Harrison en Lennon lossen die verwachtingen op de valreep van 1970 moeiteloos in. Harrison met het prestigieuze project ‘All Things Must Pass’ en Lennon met het pijnlijk persoonlijk statement ‘Plastic Ono Band’. Het blijft nog even wachten op het meesterwerk van McCartney. Het rockende ‘Maybe I’m Amazed’ op zijn titelloze debuut, dat nog voor de zwanenzang van de Fab Four ‘Let It Be’ werd uitgebracht, voorspelde al veel goeds. Macca besluit vrouw Linda nauwer te betrekken bij zijn muzikale activiteiten. In tegenstelling tot zijn solodebuut waarop hij zowat alles eigenhandig inspeelt, figureren voor de opnamesessies van ‘Ram’ in New York sessiemuzikanten als drummer Denny Siewell (later actief bij bij McCartney’s Wings) en gitaristen Dave Spinoza en Hugh McCracken. ‘Another Day’ wordt enkel op single uitgebracht. Het nummer zou overigens al tijdens de sessies van ‘Let It Be’ in ’69 gecomponeerd zijn. Op het eerste gehoor is ‘Another Day’ een ietwat kleurloos niemendalletje. McCartney toont zich, evenals bij The Beatles een scherp observator en beschrijft de dagelijkse routine in het treurige bestaan van een eenzame vrouw op zijn eerste solosingle. Eerlijk gezegd hadden we destijds meer oog en vooral oor voor de flamboyante Lennon die met zijn Plastic Ono Band de destijds populaire revolutionaire toer opging met ‘Power To The People’. De song drijft op een gelijkaardige structuur als ‘Give Peace A Chance’ en was een uiting van Lennon’s ogenschijnlijk welgemeend sociaal engagement. Een politiek pamflet eigenlijk en destijds een ideale meezinger en niet alleen in zogenaamd progressieve kringen. Na het uitbrengen van die protestsong verhuisde Lennon met vrouw Yoko Ono naar New York. Als het echt op entertainment aan komt gaat er niets boven Tina Turner, toen nog stevig onder de knoet gehouden door de lichtjes geniale Ike. Tina leidde aan de zijde van die tirannieke bruut geen te benijden leven. Op het podium was daar minder van te merken en leidde die spanning tot grootse prestaties. Ike dirigeerde de band met superstrakke hand en Tina en The Ikettes ontpopten zich met het betere euh… billen- en danswerk als sensuele roofdieren in een ongemeen wervelend spektakel. Eens te meer schieten woorden te kort bij hun energieke uitvoering van ‘Proud Mary’ met een diep brommende Ike en een krijsende Tina, onvergetelijk. Luisteren en in dit geval kijken maar naar dit slopende spektakel luidt de boodschap.

Cis Van Looy

1
Du
Peter Maffay

02
Las Vegas
Tony Christie

03
Butterfly
Danyel Gerard

04
Zonneschijn
Will Tura

05
Sultana
Titanic

06
Chirpy chirpy cheep cheep
Middle Of The Road

07
What is life
George Harrison

08
Jack in the box
Clodagh Rodgers

09
Goeie morgen morgen
Nicole Josy & Hugo Sigal

10
There’s no more corn on the brasos
The Walkers

11
Als je eenzaam bent
Marva

12
Eerst zien en dan geloven
Joe Harris

13
Mozart symphony n° 40
Waldo de los Rios

14
Another day
Paul McCartney

15
Power to the people
John Lennon

16
Rose garden
Lynn Anderson

17
Funny funny
Sweet

18
The song of my life
Petula Clark

19
Silver moon
Michael Nesmith

20
Proud Mary
Ike & Tina Turner