|
Weerom een bladzijde die eind vorig jaar definitief werd omgeslagen. De laatste woensdag van december, 2011 wel te verstaan, waren schaarse bezoekers getuige van de allerlaatste filmvoorstelling in ‘Kinema Nova’ te Nijlen. In 1950 opgestart als een echte cinemazaal, in de concurrerende Gildenzaal werden enkel door de pastoor goedgekeurde prenten vertoond. De brave man preekte ooit hel en verdoemenis tegen deze ‘vrijhaven’ van ongeoorloofd vertier. Generaties lang vormde de Nova een inspirerend plaatselijk mekka waarin niet enkel filmliefhebbers maar ook muziekfanaten aan bod kwamen. Wulpse godinnen van het witte doek zoals de wonderlijke drievuldigheid van weelderige boezems Sophia, Gina en Claudia. Om nog maar te zwijgen van BB, die haar beroemde initialen deelde met de befaamde zwarte bluesgitarist maar een soort opwinding van een volledig andere orde teweegbracht bij elke gezonde jonge en oudere man, daar was zelfs voor een toegewijde muziekadept geen ontkomen aan. Ondergetekende ontdekte er Elvis, weliswaar via een wat flets acterend alter ego van Presley. Andere muzikale helden, uiteraard van beduidend minder historisch allooi, gaven er op zaterdagavond in de grote balzaal lijfelijk acte de présence. Zo mocht ik als piepjonge snaak meisjesidool Brian, maar ook The Pebbles en vooral de onvolprezen JJ Band van Jess & James op het podium aanschouwen in mijn geboortedorp. In de jaren zeventig werden die levende bands door de discobar verdrongen. De Nova bleef als filmzaal nog decennia lang moedig opboksen tegen de moordende concurrentie van gedigitaliseerde megacomplexen. Bezielde acties om de Nova te redden, het heeft niet mogen baten, het doek is definitief gevallen. Een zielloos appartementenblok is blijkbaar belangrijker. Enige treurnis is gepast. Maar dit betekent niets vergeleken met de gebeurtenissen die zich op 30 januari in de straten van het Ierse Londonderry afspeelden. Bij een verboden, vreedzame manifestatie voor burgerrechten, nota bene georganiseerd door een protestants actievoerder, werden ongewapende katholieke betogers meedogenloos neergeschoten, vermoord is een meer accurate omschrijving, door Britse paratroopers. Veertien mannen en jongens overleefden het drama dat sindsdien bekend staat als ’Bloody Sunday’ niet. John Lennon reageerde nog hetzelfde jaar met een song, evenals Bono van U2 die in ‘83 met ‘Sunday Bloody Sunday’ repliceerde. In 2010 bood de Britse premier Cameron zijn excuses aan. Mogelijk heeft het langst aanslepende en duurste onderzoek uit de Britse justitiegeschiedenis alsnog gevolgen voor de betrokken ex-militairen.
Enige droefheid bekruipt me bij het aanschouwen van de hitlijsten van veertig jaar geleden. Mouth & MacNeal stelden onbeschroomd aan de top de vraag ‘How Do You Do’. Het lichtjes wanstaltige ‘Akropolis Adieu’ van Mireille Mathieu lijkt me overigens een geschikte soundtrack bij de teloorgang van Kinema Nova en Will zat er dus niet ver af met ‘Alle wegen leiden naar Rome’. Ene Samantha zong in ‘Eviva Espana’ zonder enig reserve de lof van warmbloedige Spanjolen, kletterende castagnetten incluis. Het werd niet alleen in Vlaanderen een immense hit, de zangeres uit Borgerhout bracht het zonnige liedje in verschillende talen uit en klokte af op 450.000 exemplaren. In diverse vertolkingen van Imca Marina tot James Last gingen wereldwijd ondertussen zo’n 40 miljoen exemplaren over de toonbank!! Tony Christie was nog steeds op weg naar Amarillo maar pappie liep blijkbaar toch niet snel genoeg en werd onderweg moeiteloos bij gebeend door Tom Jones met ‘Till’ in onvervalste smachtende croonersstijl. Bij onze Noorderburen beleefde producer Peter Koelewijn een onverhoopte comeback als uitvoerend artiest met het uit ’59 daterende ‘Kom van dat dak af. Mariska Veres en Robbie Van Leeuwen en Shocking Blue raakten stilaan aan het einde van hun Latijn. Met het toepasselijk getitelde ‘Out Of Sight Out Of Mind’, weerom zo’n lekker rollende rocker leek alsnog geen vuiltje aan de lucht. De openbaring was ongetwijfeld Slade. Het kwartet van de krijsende Noddy Holler scoorde eerder al met het sterk op Little Richard geënte ‘Get Down and Get With It’. Dit oorspronkelijk gitaarloze nummer werd in ‘65 door Bobby Marchan, de voormalige zanger van Huey Smith’s Clowns, gecomponeerd. Holler en leadgitarist Dave Hill, ja die met die strakke Cleopatraanse haarcoupe, voegden er hard rockend snarenwerk aan toe met de gekende gevolgen. ‘Coz’ I luv’ You’, een door de viool van Jimmy Lea aangedreven stamper en door Noddy met uitgesproken streekaccent gedebiteerd, vormde de grote doorbraak en een eerste hit in een lange rij voor het kwartet dat vakkundig door producer Chas Chandler ondersteund werd. Een onwaarschijnlijke Slademania zou de volgende jaren niet helemaal onterecht het hitparadelandschap domineren Cis Van Looy.
|
