Niet dat het de afgelopen maanden veel beter was maar het trio dat in oktober helemaal in de top huisde, tart zowat alle mogelijke verbeelding. Werkelijk schrikbarend ‘Mammy Blue’, ‘Borriquito’ en ‘Soley Soley’. Afzonderlijk zijn deze nummertjes al een beproeving, ze op rij moeten doorstaan blijft ondraaglijk. ‘Shön ist es auf der Welt zu sein’ mekkerden Roy Black en Anita, vergeet het. Voor de ietwat kritisch ingestelde muziekliefhebber was het je reinste gruwel. “Vaarwel en tot weerziens” zou ene zwaar bebrilde jongeling daar nog aan toevoegen.
Neen, vergeleken met dit alles was het smartelijke ‘Meisje van mijn leven’ van onzen Jimmy nog een fijne single.

Na enig zoeken vinden we iets van Joan Baez. ‘Here’s To You’ was zeker niet het sterkste nummer van La Baez maar in functie van de soundtrack voor ‘Sacco & Vanzetti’ klonk deze hymne op muziek van Ennio Morrricone niettemin indrukwekkend. In 1920 werd het anarchistische duo Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti opgepakt en opgesloten op verdenking van een roofoverval in Baintree, Massachusetts Geheel ten onrechte zo bleek later, gratie bood een uitweg maar de twee Italiaanse immigranten weigerden schuld te bekennen tijdens het lang aanslepend proces. Ondanks massaal en wereldwijd protest werden Nicola en Bart terechtgesteld op de elektrische stoel op 23 augustus 1927. Woody Guthrie, wie anders, wijdde in de tweede helft van de jaren veertig zelfs een integraal album aan de zaak ‘The Ballad of Sacco and Vanzetti’. Het verfilmde drama bracht de zaak terug in de belangstelling, ik herinner me dat we na het bioscoopbezoek diep onder de indruk waren van zoveel onrecht. Het zou uiteindelijk tot in 1977 duren dat gouverneur Michael Dukakis in een proclamatie erkende dat het proces oneerlijk verlopen was. Het blijft één van de vele, zwarte bladzijde in de geschiedenis van de VS. Bekijk de fragmenten en luister nog eens naar de clip en huiver bij zoveel prangende onrechtvaardigheid.

Ook die andere song die we deze maand uit de hitparade lichten zit in de protestsfeer. Rod McKuen was eind jaren zestig één van de populairste dichters in de VS, later oogstte hij met veel bijval met zijn tussen spoken word en poëtische pop pendelende projecten aangevuld met vertaalde Brel-adaptaties die hij met raspende stem declameerde. Die vertalingen ‘en Anglais’ werden later door onder andere Scott Walker en Terry Jacks (‘Seasons In The Sun’) gretig overgenomen en David Bowie bracht een fraaie interpretatie van ‘Amsterdam’.
Met ‘Soldiers Who Want To Be Heroes’ raakte McKuen ook in onze contreien bekend. Op een ogenschijnlijk vrolijk deuntje inclusief kinderkoor weet McKuen zinnige dingen te vertellen over de toekomst van onze kinderen in een oorlogzuchtige wereld, wellicht in een iets te optimistische visie. Belangrijker is dat dergelijk nummer destijds te selecteren was op de jukebox.

Cis Van Looy

01
Mamy Blue
Pop Tops

02
Borriquito
Peret

03
Soley Soley
Middle Of The Road

04
Meisje Van Mijn Leven
Jimmy Frey

05
Aan Mijn Darling
Will Tura

06
Help, Get Me Some Help
Tony Ronald

07
Blossom Lady
Shocking Blue

08
Manuela
Jacques Herb

09
High Time We Went
Joe Cocker

10
Schön Ist Es Auf Der Welt Zu Sein
Roy Black & Anita

11
One Way Wind
Cats

12
We Shall Dance
Demis Roussos

13
Here’s To You
Joan Baez

14
Zeven Anjers, Zeven Rozen
Willy Sommers

15
Jesus
Jeremy Faith

16
Vaarwel En Tot Weerziens
Paul Severs

17
Black And White
Greyhound

18
Soldier’s Who Want To Be Heroes
Rod McKuen

19
The Fool
Gilbert Montagne

20
Saah-Saah Kumba-Kumba
Soulful Dynamics