‘Tijl de wilde weldoener van Limburg’ haalde veertig jaar geleden de wereldpers. Mario Roymans stal op 23 september het schilderij ‘De Liefdesbrief’ van Johannes Vermeer, een Hollandse meester die was uitgeleend aan het Museum voor Schone Kunsten in Brussel Een snode daad die werd ingegeven door een hardnekkig rechtvaardigheidsgevoel. TV-beelden van de schrijnende toestanden in Bangladesh vormden de inspiratie voor de diefstal. In een geschrift ondertekend met ‘Tijl Uilenspiegel’ legde Roymans uit dat het de bedoeling was een miljoenenbedrag te ontfutselen in ruil voor het kostbare doek. Het integrale bedrag zou verdeeld worden onder de vluchtelingen van die genadeloze burgeroorlog. Nauwelijks enkele weken later wordt Roymans opgepakt in een koestal van de abdij van Herkenrode en verdwijnt als een ordinaire dief achter de tralies. Het doek van Vermeer wordt onder zijn matras terug gevonden en is nog steeds te bewonderen in het Rijksmuseum van Amsterdam. Na zijn arrestatie overspoeld een golf van sympathie het land, ik herinner me nog de met het opschrift ‘Tijl Vrij’ ‘versierde’ bruggen van de autosnelweg op weg naar de gastvrije provincie en de petities voor zijn vrijlating en acties voor Bangldesh.

Voor de verrichtingen van onze landgenoten in de hitparade kunnen we minder begrip laat staan sympathie opbrengen. ‘Aan Mijn Darling’ is niet meteen het sterkste nummer van onze ongenaakbare Tura. Neen, daarbij vergeleken swingt ‘Meisje Van Mijn Leven’ van Jimmy ‘Playboy’ Frey als een… euh tiet. Ook de ‘internationale artiesten’ stellen die maand niet bijzonder veel voor. Jeremy Faith, een uit Tirol afkomstig heerschap, richt zich samen met het St. Matthews Church Choir rechtstreeks tot De Heer met ‘Jesus’. Een niet van bombast gespeende smeekbede die begrijpelijkerwijs niet verhoord wordt. In weerwil van de titel kan ‘Listen To Mozart’ ons niet tot de klassieke muziek bekoren, dat onding van Walter Scott sorteert ongetwijfeld het omgekeerde effect. Niet dat het bij onze Noorderburen beter gaat. Ene Jaques Herb huilt hartverscheurend om zijn ‘Manuela’, een pathetische dansvloersleper die helaas nog lang zal nawerken. Van ‘Tonight’, een foute selectie van George Baker, word ik evenmin vrolijk. The Cats sturen de miskleun ‘One Way Wind’ de grenzen over. Met een gunstige wind uit dezelfde contreien waait gelukkig ‘Blossom Lady’ over. Het is één van de laatste wapenfeiten van Shocking Blue. De ondertussen dramatisch van coiffure gewisselde Mariska zingt nog steeds prachtig en het onnavolgbare, rinkelende snarenspel van Robbie van Leeuwen blijft intact in deze pretentieloze single. Ouwe reus Joe Cocker laat nog eens van zich horen en hoe. Het ook op de dansvloer van discotheken fel gegeerde ‘High Time We Went’, een stevige shot R&B dat Cocker samen met zijn vaste pianoman Chris Stainton fabriceerde. Cocker werd daarbij ondersteund door een verbluffende backingband met ondermeer gitarist Neil Hubbard, percussionist Jim Keltner en in het achtergrondkoortje vinden we Gloria Jones. Die brengt ons naadloos bij T Rex. Gloria Jones, een zwarte zangeres en songwriter scoorde in ’64 met de originele versie van ‘Tainted Love’. Ze ontmoette Marc Bolan, de flamboyante frontman van T. Rex, bij een voorstelling van ‘Hair’ in Los Angeles. Tijdens een Europese tour kwamen Jones en Bolan opnieuw met elkaar in contact. Uit de romance werd snel een zoon geboren en Jones flankeerde voortaan haar levensgezel bij T. Rex. Gloria Jones zat ook aan het stuur van de Austin Mini waarin ‘The 20th Century Boy’ bij een fatale crash in de nacht van 16 september 1977 het leven liet. Terug naar de muziek van T. Rex. Volgens een betweterige nonkel, die zijn verachtig voor rock in het algemeen niet onder stoelen of banken stak, was dat ‘kermismuziek’. Dat leidde wel eens tot discussies aan de familietafel. Achteraf moet ik hem een beetje gelijk geven. T. Rex bracht inderdaad ‘kermismuziek’ maar wel van de betere soort. Met de rockende elektrisch versterkte boogiebeat van ‘Get It On’ rekende Bolan definitief af met zijn imago van ietwat mistige folkie ten tijde van Tyrannosaurus Rex en toonde de evolutie naar de theatrale glamrock. Het was de enige echte grote hit van T. Rex in de V.S. waar de oorspronkelijke titel werd omgevormd tot ‘Bang A Gong (Get It On)’. Naar verluidt uit angst voor seksuele connotaties, wellicht was het toch om verwarring te vermijden met het gelijknamige nummer van de jazzrockformatie Chase. Bolan, een toegewijde rockabilly fan, verwerkte niet alleen de riff van Chuck Berry’s ‘Little Queenie’ in ‘Get It On’. De aandachtige luisteraar hoort helemaal aan het einde Bolan nog “and meanwhile I’m still thinkin” fluisteren, een flard uit ‘Little Queenie’. Niet dat we dat destijds opmerkten, als ‘Get It On’ weer eens door de gigantische luidsprekers van de rupsmolen of botsauto’s galmde hadden we oor en vooral oog voor andere verlokkingen die onze hormonen prikkelden.

Cis Van Looy

01
Borriquito
Peret

02
Aan Mijn Darling
Will Tura

03
The Fool
Gilbert Montagne

04
Manuela
Jacques Herb

05
One Way Wind
Cats

06
Vaarwel En Tot Weerziens
Paul Severs

07
Jesus
Jeremy Faith

08
High Time We Went
Joe Cocker

09
Pour Un Flirt
Michel Delpech

10
Sweet Hitch-Hiker
Creedence Clearwater
Revival

11
Blossom Lady
Shocking Blue

12
Tonight
George Baker Selection

13
Co-Co
Sweet

14
Get It On
T. Rex

15
We Shall Dance
Demis Roussos

16
Listening To Mozart
Walter Scott

17
Meisje Van Mijn Leven
Jimmy Frey

18
Black And White
Greyhound

19
Yamasuki
Yamasuki’s

20
Eat At Home
Paul & Linda McCartney