Diner dansant met Liz Larssen
|
Afgelopen vrijdag 24 september organiseerde het lounge restaurant So in Aalst een diner dansant met jazzzangeres Liz Larssen en haar trio. Jaren geleden recenseerde ik Liz’ cd hier, en nu bracht haar met het restaurant in contact.
Een lounge restaurant creëert een speciale sfeer. De inrichting ervan is verzorgd, de muziek is er ontspannen, kortom je verkeert er in een ongedwongen sfeer die uitnodigt om te relaxen. Vorig jaar draaide ik al smooth jazz cd’s in de lounge bar erboven, en nu kwam de relaxte jazz van Liz beneden aan bod. Het restaurant begon stilaan vol te lopen toen saxofonist/fluitist Walter Vanthielen en pianist Paul Vermeulen met twee instrumentale nummers de spits afbeten. ‘Holdin’ Back The Years’ van Simply Red en ‘Lovely Day’ van Bill Withers weerklonken. Met ‘Let There Be Love’ (Nat King Cole) zette Liz zelf dan in, om te vervolgen met de bossa novaklanken van ‘The Way You Look Tonight’. Liz is zeer goed thuis in het American Songbook en nog meer in bossa nova, wat dus een kolfje naar mijn hand was. ‘Quando, Quando, Quando’ was nog zo’n song die in de typische Braziliaanse bossasfeer gebracht werd. Vervolgens keerde ze weer naar de Amerikaanse jazzstandaards met ‘It Had To Be You’ en ‘She’s No Lady’. Af en toe werd het live optreden onderbroken en speelde er loungemuziek op de achtergrond. Met ‘Take 5’ werd opnieuw een instrumentaal nummer ingezet, en deze versie deed me sterk denken aan die van smooth jazz formatie ‘3rd Force’. Antonio Carlos Jobim’s ‘The Girl From Ipanema’ kwam er achteraan met Liz achter de microfoon. En ‘Feel Like Makin’ Love’ van Roberta Flack en George Benson mocht ook niet op het appel ontbreken. Liz ging de smooth jazztoer op met Sade’s ‘Your Love Is King’, waarna Patsy Cline’s ‘Crazy’ aan de beurt kwam. ‘Have I Told You Lately That I Love You’ van Van Morrison rondde dit rijtje af, waarna een instrumentaal nummer het overnam. Ik weet onderhands dat Liz het liefst alle nummers in bossa nova stijl zou brengen en de ballade ‘Eternal Flame’ van The Bangles ging dus ook die richting uit. Hierna volgde een instrumentaal weer, waarna zowaar ‘My Funny Valentine’ ook een bossakleurtje kreeg. Met ‘Taking A Chance On Love’ keerde Liz weer naar een bekende jazzstandaard. Twee instrumentale nummers openden een nieuw onderdeel van het programma, waarna de bossaversie van ‘Sway’ aan de beurt was. En Van McCoy’s ‘The Hustle’ en nog een ander instrumentale track klonken ook weer zeer goed. Met ‘La Vie En Rose’ van Edith Piaf waren we al aan het dessert aangekomen en daarna kwam de fluitist zowaar onder de mensen zijn kunsten demonstreren. ‘Sensualité’ en ‘Aux Champs Elysées’ werden gesmaakt door het publiek, waarna ‘Alright, Okay, You Win’ vervolgde. Met ‘I Don’t Wanna Dance’ bezocht Liz de jazzversie die vorig jaar Lady Lin een zomerhit opleverde, gevolgd door de ‘Summerwind’ en de Gershwin klassieker ‘Summertime’. ‘Night And Day’ kreeg een instrumentale behandeling, met aansluitend Liz die ‘That Old Devil Called Love’ van Alison Moyet vertolkte. Ella Fitzgerald’s ‘Lullaby Of Birdland’ sloot dit rijtje af. ‘Holdin’ Back The Years’ werd nogmaals instrumentaal opgepikt, gevolgd door het thema uit ‘Kapitein Zeppos’ van Bert Kaempfert en ‘Somethin’ Stupid’ van vader en dochter Sinatra. Op mijn verzoek kwam er toen weer een bossanummer en dat werd ‘Quiet Nights Of Quiet Stars’ ofwel ‘Corcovado’. Zo ging het trio nog gezellig een tijdje door, maar ik moest vertrekken want de volgende dag diende het Smooth Jazz festival in Nederland zich aan. Het was alleszins een aangename avond geweest in deze mooie setting, waarvan ik hoop dat hij nog vervolgen zal kennen! En met Liz kon dit gebeuren niet stuk, want zij kan alle genres aan. Patrick Van de Wiele Meer info: www.lizlarssen.be www.so-resto.be |
   |
