zaterdag 13 september 2025
CC Muze, Heusden Zolder
​
Report: Marino Serdons 
Foto's: Stefan Meekers ©

​Met dank aan: CC Muze
De negenkoppige Antwerpse band Floyd Matters presenteerde in CC Muze het 50 jarig jubileum van het album Wish You Were Here.  Pink Floyd en vele fans beschouwen dit werk uit 1975 nog steeds als één van de beste albums.  Het concert van de ‘tributers’  draaide echter uit op een niet altijd evidente mix uit het latere repertoire van de supergroep.
 
Het begon met distortion op de lead gitaar van bezieler Chris Van Nauw. Het publiek verwachtte echter de intro voor ‘Shine on you crazy diamond’ maar het waren de eerste tonen voor ‘Sorrow’ uit het album ‘A momentary Lapse of Reason’, geschreven door David Gilmour.  Blijkbaar heeft Chris Van Nauw een boontje voor Davids gitaarspel want bijna de hele setlist komt uit het brein van David Gilmour.  Niet getreurd want ‘What do you want from me’ (uit The Division Bell album) schudde het publiek wakker in een strakke uitvoering met dank aan het sublieme 3-koppige backing vocals.

Op de achtergrond de gekende regenboog/prisma driehoek met daarin toepasselijke video’s.  Tijdens het overbekende ‘Time’, sterk uitgevoerd doch lauw onthaald, ging de aandacht naar een op Dali geïnspireerde animatie. Naderhand namen de vrouwelijke backing vocals het voortouw met ‘Great gig in the sky’. Een staaltje vocale expressie dat jammer genoeg té enthousiast op geschreeuw leek, overgenomen werd en toen helemaal leek op een pijnlijke bevalling in plaats van een emotionele doodsstrijd.  Jammer, want ooit beter weten vertolken.  De fans vonden het echter grandioos en met wereldhit ‘Money’ werd de waardering alleen maar groter.

En toen kwam een verrassende switch met de vertolking van enkele minder voor de hand liggende songs. ‘Mother’ (uit The Wall album), een wat melige ballad op akoestische gitaar, echter sterk vertolkt door zanger Dirk De Smet en backing vocal Emilie Leysen.
Enkele nummers uit het album ‘The Division Bell’ werden opgepikt met als highlight David Gilmour’s song ‘High Hopes’; indrukwekkend en professioneel vertolkt met klokkengelui vanuit de percussie. De ingelaste pauze deed echter afbreuk aan de opgebouwde spanning.

Twintig minuten later kwam eindelijk het aanbod waar velen naar hunkerden: het album ‘Wish You Were Here’.  Niet alleen het publiek, ook de muzikanten op het podium ondergingen blijkbaar een metamorfose: er kwam meer spelplezier, de vingers tokkelden vlugger, het samenspel groeide zienderogen. ​
De ritmewisselingen in ‘Shine on you crazy diamond’ klopten perfect en de song droeg een waardig eerbetoon aan Syd Barrett op.  ‘Welcome to the machine’ bonkte krachtig door de zaal, uitmuntend gezongen door Chris Van Nauw. Doch bij ‘Have a cigar’, origineel gezongen door Roy Harper (omdat de leden van Pink Floyd zelf het niveau niet haalden), ontbrak het rokerig stemtimbre. Nochtans een zeer geslaagde versie met vlot gitaarspel en fijne groepsdynamiek.

Je merkte dat het oeuvre van Pink Floyd en vooral ook de vele songs uit ‘The Wall’ bijna in de genen zit van de tribute band; ‘Hey You’ (mooie zang), ‘Run Like Hell’ (goosebumps op de heartbeats door interactie tussen koor en leadzang), ‘Comfortably Numb’ (gepassioneerde leadsolo van Chris). 

Dat alles doorbroken door één enkele song uit het album Animals: ‘Pigs’.  Stevig rockend de gemoederen ophitsend. Tegelijkertijd kwam de lichtshow tot haar professioneel recht met lasers die als zoekende verstralers de hoogmoedige varkens in het publiek zochten en nadien een overheersend net vormden over de zaal met rode spots die ‘rode bloedvlekken’ wierpen als symbool voor het onderdanig gepeupel. En op de achtergrond de toepasselijke animatie.  Voor de meerwaardezoeker misschien wel het hoogtepunt van de avond.
 
Een staande ovatie zat er niet onmiddellijk in maar het enthousiaste oudere publiek vroeg en kreeg meer.  De avond kreeg een mooie afsluiter met eerst de title track ‘Wish You Were Here’, gezongen door Chris De Nauw met zijn fijne zoete stemtimbre. Ontwapenend mooi gebracht.  Om dan uiteindelijk, helikopter sample en ballon inbegrepen, een vrije versie te vertolken van ‘Another Brick In The Wall’ waarin zowel de fans als de band zich ontladend konden uitleven.  

​Opladen gebeurde naderhand in de compressorzaal van het oude mijngebouw: welcome to the machine!
​