zaterdag 11 juli 2026
Bevegemse Vijvers, Zottegem

Report: Phillip Verhaege
Foto's: Phillip Verhaege ©

​Met dank aan: Rock Zottegem​
De 32ste  editie van Rock Zottegem was toe aan dag twee. Vrijdag was groots en feestelijk, zaterdag was intens en bijwijlen heavy. Channel Zero speelde een thuismatch En dat was zowat overal op het terrein te bemerken,  op T-shirts die al tientallen jaren meegaan, op prints en zelfs op battle jackets. De spanning liep crescendo van Wijf tot Naft. De organisatie had extra maatregelen genomen tegen de hitte en bood, net zoals vorig jaar,  gratis drinkwater aan, er was gratis zonnecrème én het terrein werd verder opgesmukt met grote safaritenten die voor extra schaduw moesten zorgen. Ook in de nieuwe festivaltent, die trouwens gesmaakt werd, werden de zijzeilen opengezet wat zorgde voor een betere luchtcirculatie. De deuren opende pas om 16u00. Als je dan de openingsband amper 10 minuten later hun instrumenten laat inpluggen, dan spelen ze helaas die eerste songs voor een quasi lege tent. Is het muggenziften of mogen we dan toch een puntje van kritiek uiten….
 
Wijf, ruwe slagkracht, giftzware riffs en Marie De Graeve’s krachtige vocals, het is het handelsmerk geworden voor deze Gentse band. Catalogeer hun sound ergens tussen Stonerrock, happy grunge en alternatieve noise én punkrock. De debuutsingel ‘Hysterical’ uit 2024 was zowaar een eerste meezingstonde. Opgekropte frustratie op een zaterdagmiddag, het moet kunnen. Tuur De Graeve gaat onbehagen met zijn gitaarsnaren. ‘Circles’ en ‘Love Machine’ waren muzikale orgasmes uit die al even schitterende EP ‘Alter Ego’. Wijf, één brok energie op een podium!
 
En dat kan ook gezegd worden van bands als Stone, zij die uit de stad van The Beatles, maar ook van Echo & The Bunnymen, The La’s en OMD komen. Liverpool dus…! Het viertal heeft zoveel muzikale invloeden, hoe kan het ook anders. Het draagt sporen van Indierock, pop en Britpop en zelfs punk met zich mee. Het verhaal begon als The Bohos, om enkele jaren later de bandnaam te veranderden in Stone. Bassist Sarah Surrage sloot net voor de lockdown aan bij Fin Power (gitaar/vocals), Elliot Gill (gitaar) en drummer Alex Smith. De EP ‘Punkadonk’ was meteen een zelfverzekerd debuut. Vocalist Fin Power zal ons bekeren deze middag. Zijn stem galmt over het publiek, dat het helemaal kan smaken. ‘Monkey See Monkey Do’ was de voorbode van zijn modificering en ze raasden door met ‘I Gotta A Feeling’ en ‘Stack Up The Reasons’. De song ‘If You Wanna’ was opwindende garagerock, met zijn gigantische gitaarriffs een paradox van hun jonge volwassenheid. ‘Waste ‘bleek het ideale moshpit moment, en vonden we opgekropte chaos in het afsluitende ‘Money’ (Hope Ain’t Gone), met zijn zinderende gitaarsalvo’. Tussendoor was ‘Leave It Out’ een blauwdruk van die kenmerkende Alt-rock. Stone, een smeltkroes van meerdere subculturen die ontspruiten uit de vele invloeden van de band. Knappe set…!
 
Steel Panther, is een glammetalband uit Los Angeles die in 2000 werd opgericht. De groep begon onder de naam Metal Shop, wat al snel veranderde in Metal Skool en vervolgens in Steel Panther. De band opende strak en vurig met hun representatieve openingsnummer ‘Eyes of a Panther’, meteen de perfecte basis voor hun showcase. Gevolgd door het knoetharde ‘Tomorrow Night’, waarmee de toon werd gezet voor enige chaos die zou volgen. Paaldanseressen werden ingezet, de showcase kende een hoog American feeling. Wat daarna volgde was zowaar een mix van hits, hilarische grappen en interacties met het publiek. Vanaf het allereerste begin wisselden frontman Michael Starr en gitaarvirtuoos Satchel hilarische, en vaak volstrekt ongepaste grappen uit. Een Steel Panther show is dan ook zoveel meer dan alleen maar muzikaliteit.
Met nummers als het brutale ‘Asian Hooker’ hield de band ons op bij de les. Net toen je dacht dat het niet beter kon, speelde Satchel een gitaarsolo die je ronduit adembenemend kan noemen. Als je nog nooit een Steel Panther showcas hebt ervaren, is het alsof je een bandeloze en idiote liefdesverklaring aan die eighties metal accordeert. In ‘Girls From Oklahoma’ werd een dame uit het publiek op het podium getoverd, net zoals een heel drom schoonheden zouden volgen tijdens nummers als ’17 Girls In A Row’. De cirkel was rond met de rockballade ‘Glory Hole’. Steel Panther, een onvergetelijke avond vol metalgekte en glamrockglorie.
 
Chanel Zero, de band die het levenslicht zag in 1990 en met het zelf titelende debuutalbum  meteen een rake mokerslag uitdeelde. Het is één van de meest invloedrijke metalacts die België ooit heeft gekend. De band bevestigde opnieuw zijn iconische status met maar liefst drie noteringen in De Zwaarste Lijst van Studio Brussel. Hun klassieker ‘Black Fuel’ strandde dit jaar op een knappe tweede plaats, terwijl ‘Help’ op nummer 16 stond en ‘Suck My Energy’ de 22ste plek innam. Een mooie bekroning van meer dan drie decennia muziekcarrière. De Zwaarste Lijst wordt traditioneel gedomineerd door internationale grootheden als Metallica, Slipknot en Rammstein, maar dat een Belgische band zich daartussen nestelt met meerdere nummers, onderstreept hun blijvende impact op meerdere generaties fans. Zanger Franky De Smet Van Damme, die tevens peter is van Rock Zottegem weet als geen ander hoe zijn publiek te bespelen. Het repertoire van de band zit diep verankerd bij het publiek. 
 
​​Zijn soulmates Olivier de Martino (bas) en gitaristen Mikey Doling en Christophe Depree én drummer Seven Antonopoulos zijn van de partij. Epische nummers als ‘Dashboard Devils’ en het losgeslagen ‘Suck My Energie’ vonden wel makkelijk heel wat auditoria bij hun talrijk opgekomen fans. Channel Zero staat ook garant voor hits als ‘Help’ en ‘Black Fuel’. De extatische fans wilden meer, maar kwamen hier helaas wat verneuried uit! Channel Zero gaf een waardig afscheidsfeestje daar in Zottegem. En wij waren blij dat we erbij mochten zijn!
Op zaterdag 05 december 2026 neemt Channel Zero definitief afscheid met een groots opgezette slotshow in de Lotto Arena in Antwerpen. Onder de noemer ‘The End Of An Era – The Final Arena Show’ belooft dit concert het absolute hoogtepunt te worden van een indrukwekkende carrière! Tickets zijn verkrijgbaar via http://www.gracialive.be

Met Orchestral Manoeuvres In The Dark, kregen we na Stone uit tweede band uit Liverpool. Zanger/bassist Andy McCluskey en Paul Humphreys (vocals/keys) enthousiasmeerden hun fanbase vanaf het moment dat ze het podium betraden. Drummer Stewart Kershaw, die in 2015 intrad voor Malcolm Holmes, en Martin Cooper op keyboard én saxofoon vervolledigen de band. Met een output van veertien studioalbums heeft OMD genoeg songmateriaal en hits om moeiteloos een setlist te vullen. McCluskeys stem, ook al wordt hij 67-jaar, blijft intact. En ook zijn energielevel op het podium is nog steeds meer dan accuraat. Paul Humphries, inmiddels ook 66-jaar, blijft –op een songs na- getrouw achter zijn keyboard.
           
Na de uitgesponnen Space-introductie met ‘Isotype’ was de song ‘Messages’ meer dan zomaar een leuke opwarmer. ‘Electricity’ zal al vrij vroeg in de setlist verscholen, net zoals ‘History of Modern (Part 1)’. Paul Humphreys mocht dan vocaal schitteren in ‘Forever Life And Die’. ‘If You Leave’, was ooit een nummer uit de soundtrack van de film ‘Pretty In Pink’. Van het mooi gecomponeerde ‘Souvenir’, het aardse en handgeklap begeleidde ‘Joan Of Arc’ ging het naadloos naar ‘Joan Of Arc’ (Maid Of Orleans). Bij iedere song hoort een videoprojectie wat de sfeer uiteraard influenceert.
Het verbluffende ‘Veruschka’ was ook hier simpelweg een prachtige film-noir-ballade.  Martin Cooper verlaat dan voor even zijn keyboard om ‘So In Love’ op te smukken met heerlijke en beklijvende saxofoonarrangementen, een nummer waarin McCluskey zijn falsetstem exhibeert in een haast dolgedraaid refrein, het was trouwens de eerste single van het zesde studioalbum ‘Crush’. Naadloos ging het finaal naar de klassieker ‘Locomotion’, met zijn schitterende groove en stompritmiek. Wat volgde was haast een buitenaardse party met die vibrerende baslijn en romantische zinswending van ‘Sailing On The Seven Seas’. Goosepumbs bekruipt ons alweer en zal ons pas verlaten na de slotakkoorden van de signature song ‘Enola Gay’. OMD's populaire anti-oorlogslied!        
You are fucking amazing, keilt McCluskey het Zottegemse nachtleven. OMD is nog steeds een van de meest creatieve synthpopbands uit de jaren ‘80 zonder vervaldatum. Orchestral Manoeuvres In The Dark was meer dan een feest, het was een muzikale reis naar een nostalgisch era, en dit met een geweldige mixture van heel wat hits en nostalgische songs.
 
Kraftwerk, na meer dan een halve eeuw technodominantie klinken ze nog steeds als de toekomst. Vijfenveertig jaar geleden katapulteerde Kraftwerk de langspeler ‘Computer World’ de wereld in, een album gericht aan een wereld die nog niet bestond. Ralf Hütter en zijn bandleden verbazen ons nog steeds. Hütter, 79 jaar oud en het laatste originele lid sinds het vertrek van Florian Schneider in 2008, is levendiger dan de legende wil doen vermoeden. In de breakdown van ‘Autobahn’ vervormt Hütter in realtime arpeggio's, terwijl synthesizers net niet overheersen. En dan volgen de enige woorden die hij de hele avond zou spreken, afgezien van een afscheidsgroet als ‘Auf wiedersehen’. ‘Tour de France’, Étape 3, een herhaling van minimalistische techno. Vanavond werd de sleutel tot new wave, techno, electro, industrial, house en alles wat daarna nog komen gaat voorgelezen door de legendarische band Kraftwerk.
 
Naft, dé Belgische explosieve techhouse-sensatie die de kracht van koperblazers combineert met de pulserende beats van techno en house mocht de gordijn dichttrekken op de main stage. Deze zesdelige band ontpit nieuwe grond in elektroakoestische performances, en dit met een bruisende energie, compromisloze ritmes en pure rave-spirit die zorgen voor een indrukwekkende live-ervaring, eentje die kan wedijveren met elke DJ-set.
Rock Zottegem bedankt iedereen die erbij was, iedereen die eraan heeft meegebouwd en iedereen die deze editie mee heeft gedragen. See you in 2027….