vrijdag 1 mei 2026
Festivalterrein,  Lessines

Report: Michel van Rhijn
Foto's: Michel van Rhijn ©

​Met dank aan: Roots & Roses
Voor velen is 1 mei simpelweg een betaalde feestdag, voor velen ook het moment waarop men meiklokjes schenkt als symbool van geluk. In Lessines krijgt die traditie sinds 2010 een extra muzikale betekenis met Roots & Roses, een festival dat intussen uitgegroeid is tot een vaste waarde op de Europese roots-, blues- en americana­kalender. Op 1 mei 2026 vierde het festival zijn 15de editie, en die werd er één om in te kaderen.
Onder een stralende lentezon, in een hypergezellige sfeer, en gedragen door honderden enthousiaste vrijwilligers, bewees Roots & Roses opnieuw waarom het zoveel muziekliefhebbers jaarlijks naar Lessines lokt. Minder grote namen misschien, maar wel een programmatie van uitzonderlijke kwaliteit.

Een festival als publiek feest
Roots & Roses is geen doorsnee festival. Het is een publiek feest waar artiesten, bezoekers en vrijwilligers samen één grote familie vormen. De organisatie, in handen van het Centre Culturel René Magritte, slaagt er al vijftien jaar in om Belgische en internationale artiesten te combineren met een warme, ongedwongen setting. De rol van vaste presentator Jean‑Paul Smismans (Classic 21) blijft daarbij onmiskenbaar: met de vertrouwde Moinette in plaats van champagne werd ook deze jubileumeditie plechtig en met de nodige humor geopend.

Fenomenale en democratische keuken
Een absolute meerwaarde blijft de internationale keuken. Van biologische gerechten tot streetfood uit alle windstreken: eten is hier even belangrijk als muziek. Persoonlijke ontdekking van de dag? De Oekraïense keuken, verrassend verfijnd en hartverwarmend. En wie Roots & Roses zegt, zegt ook frieten met huisgemaakte tartaarsaus – een absolute aanrader, en dat alles tegen zeer democratische prijzen. Eten, drinken en muziek: het klopte allemaal.

De muziek: twaalf artiesten, één lange glimlach

Sergi Estella – One Man Band
De moedige opener van de dag mocht alleen het podium betreden, maar Sergi Estella deed dat met overtuiging. Als one man band zette hij meteen de toon: rauw, energiek en oprecht. Alleen op scène, maar hij gaf het publiek vanaf de eerste noten een goed gevoel. Een geslaagde start. Hij had er zoveel pleizier in, dat je hem nog zat na te genieten op de festivalweide in de hele late uurtjes.

Connolly Hayes
Met Connolly Hayes waanden we ons even terug in de jaren ’70. Hun sound ademde southern soul en vintage rhythm & blues, met een frisse, hedendaagse dynamiek. Klasseband met een warm, tijdloos geluid.

Big Dave & the Dutchmen
Klassieke blues, gebracht met respect voor het genre en hoorbaar speelplezier. Big Dave & the Dutchmen leverden een aangename, solide set af die perfect paste binnen de Roots‑traditie. Blues zoals blues hoort te klinken.

Cabana Belgicana
Mijn eerste echte hoogtepunt van de dag. Americana in de breedste zin van het woord, gebracht door muzikanten die er duidelijk ongelooflijk veel goesting in hadden. En wat een namen op podium, Roland Van Campenhout, Johan Heldenbergh, Nils De Caster, Sara De Smedt, Ht Roberts,  Art Vervaeck en David Broeders.Veel sfeer, veel kwaliteit en vooral veel hart. Lessines was helemaal mee.

Jovin Webb
Met Jovin Webb kregen we een heerlijke mix van swamp blues en soul, recht uit Louisiana. Authentiek, meeslepend en doorspekt met emotie. Een set die zowel groove als gevoel combineerde.
The Animeros
Tweede persoonlijke hoogtepunt. The Animeros brachten Willy DeVille opnieuw tot leven, maar dan met een Tarantino‑achtige flair. Latin invloeden, filmische sfeer en een uitgesproken identiteit. Ik heb hier volop van genoten — uniek, verrassend en memorabel.

​Eddy Smith & the 507
Wie Joe Cocker een warm hart toedraagt, kon hier onmogelijk onbewogen blijven. Eddy Smith & the 507 brachten soulvolle blues met karakter, power en emotie. Fenomenaal sterk gebracht.

Thomas Frank Hopper
De Waalse thuisspelers beleefden duidelijk de show van hun leven. Het plezier droop eraf, zowel op als voor het podium. Een energieke set die bevestigde dat Thomas Frank Hopper en band in topvorm verkeren. Miskend in Vlaanderen, maar ze zijn al een vaste waarde in Wallonië en Brussel. Dagelijks hoor je ze wel op Classic 21. Het is een groep waar je kilometers voor doet om hun show te beleven. Trouwens, van het gitaarspel van Diego Higueras krijg ik keer op keer een kippenvel moment.

Jessie Lee & The Alchemists
Een band die indruk maakt door de krachtige dualiteit tussen de twee gitaren. Jessie Lee combineerde présence, drive en muzikale finesse in een strak en overtuigend optreden. Klasse en chemie op Europees topniveau.

Robert Finley
Authentieke soulman pur sang. Recht uit Louisiana, maar deze keer zonder muggen. Robert Finley straalde levensvreugde uit en bewees dat het nooit te laat is om in je dromen te geloven. Warm, oprecht en inspirerend — er is hier duidelijk een nieuwe fan gewonnen.

Luther Dickinson / JD Simo & Friends
Mijn absolute muzikale top van het festival. Wat hier gebeurde, was pure magie. Subtiel gitaargeweld voor liefhebbers van onder andere The Grateful Dead, gecombineerd met de stem van Datrian Johnson die Gregory Porter doet verbleken. Een optreden dat je niet zomaar beluistert, maar voelt. Een pareltje, en meer dan dat.

The Buttshakers
De perfecte afsluiter. Dansbaar, energiek en doordrongen van een duidelijke politieke boodschap. The Buttshakers zetten de tent nog één keer in vuur en vlam en zorgden voor een feestelijk einde van een lange, rijke dag.

Roots & Roses 2026 bevestigde opnieuw zijn unieke plaats in het festivallandschap.
Minder bekende namen, maar een formidabele programmatie – dikke bravo Guy van Handenhove. Geen garagerock meer, en eerlijk? Ik mis het niet. Meer blues, americana en soul voelt als een natuurlijke evolutie. Het is mijn prachtige opener van het festivalseizoen 2026. Oprechte dank aan de organisatoren voor dit meer dan geslaagde festival. En een extra dankjewel aan de vrijwilligers, wiens aanstekelijke vriendelijkheid het verschil maakte.

Tot volgend jaar, Roots & Roses.
Na vijftien edities is dit festival niet alleen een traditie, maar ook een belofte — en die werd opnieuw meer dan waargemaakt.