zaterdag 15 november 2025
Cultuurcentrum, Hasselt​
​
Report: Marino Serdons 
Foto's: Stefan Meekers ©

​Met dank aan: Cultuurcentrum, Hasselt
Wat een veelzijdig rastalent! Stef Kamil Carlens toonde zijn magistraal talent en liet ons allen diep in het hart kijken met emotionele poëtische songs.  De vioolpartijen van Rahmat Emonds en Nel Ponsaers’ soundscapes leverden ‘utterly’ bewondering op.

Met een melancholische viool en bass toetsenwerk in largo startte het trio toch wat aarzelend met ‘1000 Kisses’, doch na enkele minuten was de intieme sfeer in de zaal letterlijk te snijden. Stef Kamil Carlens hese tenorstem is gekend en behoeft geen krans, alleen wat smeersel. Ook pakt hij als rasmuzikant graag uit met ongekende instrumenten.  Bewust koos hij hier om een drummer te vervangen door een geautomatiseerde mechanische snaredrum, vooraan op het podium geïnstalleerd. Visueel eerst een aantrekkelijk gegeven, maar in sommige nummers toch storend wegens de scherpe klank, eigen aan een snaredrum natuurlijk.  Het gebrek aan menselijke nuances in het ritmespel gaf echter een kilheid die sterk contrasteerde met de muzikale warmte van Rahmat’s vioolspel.  Met haar strijkstok werden de songs zelfs naar een hoger niveau gecatapulteerd.
​
Met zijn project The Poem tracht Stef een gevoelige snaar over te maken door gedichten/songs van zijn vrienden of idolen een eigen(zinnige) bewerking mee te geven.  Zoals het gedicht van Joanna Pas over iemand die in een boom verandert; gelukkig zonder de snaredrum doch met Stefs slidegitaar en de gevoelig strijkstok van Rahmat.  Bewondering vanuit de zaal; die alleen maar sterker werd met ‘Tumanaka’ van de Nederlandse zangeres Chantal Acda. Een prachtig gecomponeerde song met overtuigende samenzang, waarbij (alweer) Rahmat haar mooi sopraan mocht laten horen.
De bijdrage van jazz-zangeres Nel Ponsaers leek wat op de achtergrond te geraken. Haar keyboard beperkte zich tot wat akkoorden en enkele soundscapes. Haar mooie stem kwam slechts zelden tot haar recht als backing vocal.  Visueel kwam ze zelfs in de verdrukking wanneer Stef de toetsen overnam in ‘First time I saw your face’; een cover van Ewan McColl en Peggy Seeger.  Nel moest zich noodgedwongen beperken tot de soundscape. Jammer want een heel mooie song.

De enige maal dat de koude snaredrum geen kille afbreuk deed was in een cover van Prince, Katrina’s Paper Dolls.  Die techniek kreeg niet de overhand omdat Rahmat (weeral) wat aparte percussie toevoegde. Integendeel, hier werkte de mechaniek als een nostalgische ritmebox die perfect inspeelde op het thema van een dame die papieren poppetjes maakt. 

Het concert bleef crescendo nastreven. En in het slotnummer, Prayer to Life, kwam het experimentele karakter van Stef Kamil Carlens helemaal bovendrijven.  Knappe samples en soundscapes, gezamenlijk bij elkaar getoverd door het trio, leverde een grandioos muzikaal spektakel.  Het enthousiaste publiek vroeg en kreeg een encore in de naam van ‘The Old Blue House’.  Een song over jeugdherinneringen met een zeer rijkelijk arrangement waarbij de lage tonen van hun instrumenten een mooi canvas vormden voor de lichtheid van de vocals.
​
Sterk muzikaal en literair gestoffeerd concert. Prachtig!
​