woensdag 27 mei 2026
De Centrale, Gent

Report: Michel van Rhijn
Foto's: Michel van Rhijn ©

​Met dank aan: Democrazy​
Op 27 mei 2026 hield de legendarische band War halt in De Centrale in Gent, in het kader van hun 50th Anniversary Tour. De groep, ooit in 1969 opgericht door Eric Burdon – bekend van The Animals – startte destijds met een unieke mix van psychedelica, Latin jazz en funk. In dat opzicht past War moeiteloos in het rijtje van invloedrijke namen als George Clinton en Sly and the Family Stone. Na twee fenomenale albums verliet Burdon de band, waarna nog even de psychedelische koers werd aangehouden met onder andere het album “War” uit 1971, om vervolgens resoluut te evolueren richting een herkenbare blend van funk en Latin invloeden.

Ondanks hun rijke geschiedenis blijft War in België enigszins miskend, wat zich vertaalde in een niet volledig uitverkochte zaal. Toch deed dat weinig af aan de sfeer en het enthousiasme op en voor het podium. Vanaf de eerste noten – met een lange drumsolo die het openingsnummer kleurde – werd meteen duidelijk dat de band er zin in had.

Het publiek kwam echt op gang bij de hit “The Cisco Kid”, waarna het feestje verder werd ingezet met onder meer “Spill the Wine”, ooit gecoverd door INXS. De daarop volgende Funk-ballads voelde voor sommigen iets te gezapig, maar al snel werd de schwung weer opgepikt. Hoogtepunt was zonder twijfel “Balliero”, een uitbundige salsa-uitbarsting met een indrukwekkende congasolo die de zaal volledig in beweging bracht. De muziek kreeg een zwoele, zomerse vibe waarbij het publiek zich moeiteloos liet meevoeren; heupen wiegden zachtjes en synchroon op het ritme. Wij waanden ons op het strand in South-LA.

​Met “Why Can’t We Be Friends” bereikte de avond een collectief hoogtepunt: een moment van verbondenheid waarbij het hele publiek meezong en elk bandlid zijn eigen frase voor zijn rekening nam. Het concert voelde op dat moment als één groot feest, gedragen door een boodschap van black power, unity, love, Chill en vooral: samen zingen, dansen en feesten.
​“Low Rider” werd gebracht als een soort nationaal anthem, compleet met een lange jam en een voorstelling van de bandleden. De huidige bezetting staat onder leiding van medeoprichter en toetsenist Lonnie Jordan, de enige originele kracht die nog steeds meereist. Lonnie Jordan heeft op zijn 78ste nog niks verloren van zijn stem, muzikaliteit en charme. Hij wordt omringd door een groep doorwinterde muzikanten: Scott Martin (saxofoon en fluit), Mitch Kashmar (harmonica en zang), René Camacho (bas), Marcos J. Reyes (percussie), Sal Rodriguez (drums en percussie) en James Zota Baker (gitaar). Samen vormen zij een strak ingespeeld geheel dat zichtbaar plezier beleeft aan elke noot.

Na een enthousiast onthaal volgde nog een bisronde met “Gypsy Man”, een passende afsluiter voor een avond die vooral draaide om groove, positiviteit en muzikaal vakmanschap.
​
War is zo’n band die je eraan herinnert waarom je van muziek houdt: door de energie op het podium, de warme klanken en het oprechte speelplezier dat na al die jaren nog steeds springlevend is.