10cc excelleert in Lier • 1 oktober 2010 cc De Mol Lier
|
Ondanks het feit dat met 10cc misschien wel de beste popgroep uit de jaren ’70 haar opwachting in Lier maakte was de theaterzaal van Cultureel Centrum De Mol toch niet helemaal vol gelopen.
Maar Graham Gouldman en zijn troep lieten het duidelijk niet aan hun hart komen en gooiden er meteen de beuk in met een messcherpe versie ‘Wall Street Shuffle’. 10cc staat garant voor ingenieuze teksten, snedige solo’s en refreintjes die nooit meer uit je hoofd verdwijnen. Geen enkele popgroep deed beter in de jaren ’70. Dat de heren Gouldman, Stewart, Godley en Creme meer dan overweg konden met het gesofisticeerde studio-instrumentarium kwam hun muziek alleen maar ten goede. Ze werden zelfs vergeleken met de Amerikaanse studiofreaks Steely Dan… Hoe dan ook vroeg ik me als rasechte 10cc-fan af hoe Graham Gouldman als enig origineel lid van 10cc het er live met zijn kwintet van af zou brengen. Hoewel met gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess natuurlijk ook twee ervaren muzikanten mee op het podium stonden. Burgess speelt reeds live met 10cc sinds 1973 (ten tijde van het 2e album ‘Sheet Music’) en Rick Fenn vervoegde de rangen vanaf de live-plaat ‘Live and Let Die’ van 1977. Naarmate het concert vorderde werd duidelijk waarom Gouldman zich niet al te veel zorgen dient te maken hoe 10cc live over komt. Het antwoord heet zanger/gitarist Rick Wilson. Gouldman zingt natuurlijk zijn eigen vocale partijen, dat zijn de steevast de vocalen in de lagere regionen, en die klinken nog steeds toonvast zoals op alle platenwerk. Maar Wilson neemt zonder verpinken op superieure wijze alle vocalen van Eric Stewart, Lol Creme en Kevin Godley voor zijn rekening. Je moet het maar doen. Op ‘Things we do for Love’, dat een tikkeltje melig klonk uit het album ‘Deceptive Bends’, vreemd genoeg de meest universele 10cc hit ooit, evenaart Wilson moeiteloos Eric Stewart. Dan toch liever het snedige ‘Good Morning Judge’ waar Gouldman zijn diepe vocalen kon etaleren ondersteund door stevig gitaarwerk van Rick Fenn en Multi-instrumentalist Mike Stevens, ook een goede aanwinst. Tijd dan voor het subtiele ‘I’m Mandy Fly Me’, de eerste single uit het ‘How Dare You’ –album dat live verrassend genoeg erg goed tot zijn recht kwam door de piano van Stevens en de vocalen van Wilson. Critici sabelden indertijd ‘How Dare You’ onterecht neer, waarschijnlijk omdat de groep bij het uitbrengen van de plaat al gesplit was. Totaal onterecht want het is de meest creatieve 10cc plaat. Er staan alleen weinig hapklare composities op, tot de singles toe waren redelijk onvoorspelbaar. En de verrassingen bleven maar komen. Doordat 10cc in 1976 uiteen splitte in twee kampen; Gouldman-Stewart enerzijds en Godley & Creme anderzijds zou je kunnen aannemen dat Graham Gouldman enkel Gouldman-Stewart nummers ten beste zou willen brengen. Gelukkig is niets minder waar. De heren zijn in de beste verstandhouding uit elkaar gegaan. Vandaar dat we vergast werden op het heerlijk absurde ‘Life is a Minestrone’ een Creme-Stewart compositie uit het 3e 10cc album (‘The Original Soundtrack’). Weeral dank zij de fantastische vocalen van Mick Wilson schitterde 10cc tijdens dit nummer. Volgde een lang uitgesponnen versie van de 2de single uit How Dare You “Arts for Arts Sake”. Op zich een prima nummer maar de intro vond ik maar niets, veel te grofkorrelig zonder subtiliteit voor een 10cc-compositie. Dat werd meteen recht gezet door een spetterende versie van ‘Silly Love’, één van de drie nummers die Eric Stewart en Lol Creme ooit schreven. Het is rechttoe rechtaan rock gekoppeld aan pure tekstuele kolder, een combinatie die 10cc meesterlijk beheerst. Tijd dan voor één van de grootste evergreens aller tijden ‘Donna’ uit hun debuutplaat. Weeral met vier uitmuntende vocalen (enkel Paul Burgess zingt nooit mee) en met een modern grapje; het ouderwetse telefoongeluid maakte plaats voor een GSM-riedeltje. Uit ‘Deceptive Bends’ werd de bijna symfonische trilogie ‘Feel the Benefit’ opgediept. Een nummer van 15 minuten in drie delen waar stemmen, gitaren, synths en percussie elkaar perfect aanvullen. Gedurfd om het live te brengen. In het instrumentale tussenstukje kun je goed merken dat Gouldman en Stewart erg goed naar latin-artiesten als Tito Puente en Santana hebben geluisterd. Op ‘The Dean and I’ (een compositie van Godley & Creme) kregen we een prachtige synthese van pop en doo-wop te horen. Graham Gouldman vertelde in zijn keurige Oxford-Engels dat dit één van de favorieten is en je voelde wel dat hij het oprecht meende. Wat dit concert uniek maakte was de meer dan uitgebalanceerde speellijst waarbij een perfect evenwicht werd gevonden tussen composities van de eerste vier mythische albums en de twee waardige opvolgers (‘Deceptive Bends’ en ‘Bloody Tourists’). Uit geen enkele plaat werden meer dan drie nummers geselecteerd. Resultaat een perfecte balans en een superieure speellijst. ‘From Ochdale to Ocho Rios’ werd aanstekelijk gebracht en vormde de perfecte aanloop tot de twee grootste 10cc hits waar het publiek zat op te wachten. Op ‘I’m not in Love’ speelde de groep een beetje vals omdat alle achtergrondvocalen die aan en afzwellen op geluidsband staan. Maar dat vergeven we grif door de alweer puike vocale prestatie van Mick Wilson, wiens vocalen zeker op de hoogte waren van die van Eric Stewart. Waarom zouden Gouldman & Cie eens geen nieuwe plaat inblikken met deze Wilson ? ‘Dreadlock Holiday’ werd zowat door de hele zaal meegezongen. Als bis toverden de heren een spetterende versie van ‘Rubber Bullets’ te voorschijn waarbij de zaal eindelijk haar schuchterheid liet varen. Eindbalans: een gebald concert waar het spelplezier van afdroop met klasse muzikanten die hun beste beentje voor hebben gezet. Ook een pluim voor de klank die werkelijk erg goed was. |
   |
