Evil Emil & King Kongo Cobras
|
Curtis Coubello
|
Maman Roulaille
|
Chris Jagger's Atcha Band
|
Wanneer een muziekliefhebber de naam Raamsdonksveer uitspreekt denkt hij onwillekeurig aan het Cajun en Zydeco Festival dat daar jaarlijks doorgaat en ondertussen een begrip is geworden. Dit jaar had de twintigste editie van het festival plaats. De organisatoren weken voor deze jubileumuitgave naar de maand mei uit, zodanig dat wij, in plaats van naar Chicago te gaan dit jaar alleszins op zaterdag aanwezig konden zijn. Het weer liet het schromelijk afweten en het leek wel een wintereditie van het festival. Nog een geluk dat de voorspelde regen uitbleef. Maar voor de rest… niets dan goeds over deze organisatie. De cajun en zydeco liefhebbers hadden zich niet door de koude laten afschrikken en waren massaal op het appel.
De tent was prachtig ingericht, net zoals de swamps in Louisiana. Er was een ‘Main Stage’, een ‘Cajun hall’ en een Swamp stage (outdoors). Je kon er proeven van heerlijke gerechten uit Louisiana, die ter plaatste in de keuken werden klaargemaakt. Je kon er op de tonen van de Zydeco dansen of leren mondharmonica spelen. Wij Belgen, kunnen van deze organisatie iets leren. Het is hier gezelligheid troef.
Het zwaartepunt van deze driedaagse ligt ongetwijfeld op de zaterdag en we gaan graag ons wedervaren met u delen. Om klokslag 14u openden de strak in het pak zittende Zwitsers van Evil Emil & King Kongo Cobras de dans op de main stage. Zij speelden een supersnelle ‘Two Step Zydeco’ en ook nog uitstekende nummers zoals ‘Treat Me So Bad’, ‘Mama Said To Me’ en ‘Live Alone’. Ze sloten af met ‘Think It Over’. Meteen was de dansvloer dan ook volgelopen.
In de cajun hall was het de beurt aan Maman Roulaille, vier schattige vrouwtjes die luisterden naar de namen Anne-Marie (afkomstig uit La Lorraine of Lotharingen), Yannick (afkomstig uit de Ardèche), Agnes (uit de Bourgognestreek) en Parisienne Annie. Mama Roulaille was feitelijk de enige echte cajun act van de dag. De meisjes hebben ons een reeks ontwapenende prachtsongs laten horen zoals ‘L’Anse Aux Pailles’, ‘Valse De Kaplan’, ‘Les Veuves De La Coulée’ en het ongelofelijke ‘Pleure Pas Mes Cher Tit’ Yeux Blues’
En nu even onze dikke winterjas aangetrokken om onze Brugse (en natuurlijk Club supporters) landgenoten Big Bayou Bandits op de swamp stage aan het werk te zien. Hun frontman Yves Messany (zang en cajun accordeon) is een wandelende cajun en zydeco encyclopedie. In hun repertoire vind je de grote en soms ook vergeten klassiekers terug zoals ‘Sugar Bee’ (van Cleveland Crochet), ‘Allons A La Fayette’, ‘Cajun Saturday Night’ (van D.L. Menard).
Samen met Jean-Luc Messany (drums), Guy Winne (dobro en gitaar) en Werner De Cock (contrabas), creëerde Yves Messany een uitstekende wisselwerking met het publiek en dat kwam hun optreden alleen maar ten goede. Puik werk!
De Big Bayou Bandits zetten hun tanden in ‘North To Alaska’ van Johnny Horton en net als hun grote idool Johnnie Allan maakten zij er ‘South To Louisiana’ van. Yves Messany vertelde mij na afloop dat hij bij Johnnie Allen thuis is geweest. Johnnie Allan is volgens Yves een uiterst vriendelijke kerel die bijzonder fier is op de gouden plaat die hij voor één miljoen verkochte exemplaren van ‘Promised Land’ aan zijn muur heeft hangen.
De main stage werd ondertussen ingenomen door de achttien koppige Young Stage Band, die zich vooral bezig hielden met hits van Fats Domino zoals ‘Blueberry Hill’, ‘Be My Guest’, ‘My Girl Josephine’ en ‘I’m Walking’ in een nieuw arrangement te steken. Hetzelfde deden ze met ‘One Night Of Sin’ van Smiley Lewis en ‘Tennessee Waltz’ van PeeWee King.
De Young Stage Band produceerde in ieder geval een volle en hoogst aangename sound.
De tent was prachtig ingericht, net zoals de swamps in Louisiana. Er was een ‘Main Stage’, een ‘Cajun hall’ en een Swamp stage (outdoors). Je kon er proeven van heerlijke gerechten uit Louisiana, die ter plaatste in de keuken werden klaargemaakt. Je kon er op de tonen van de Zydeco dansen of leren mondharmonica spelen. Wij Belgen, kunnen van deze organisatie iets leren. Het is hier gezelligheid troef.
Het zwaartepunt van deze driedaagse ligt ongetwijfeld op de zaterdag en we gaan graag ons wedervaren met u delen. Om klokslag 14u openden de strak in het pak zittende Zwitsers van Evil Emil & King Kongo Cobras de dans op de main stage. Zij speelden een supersnelle ‘Two Step Zydeco’ en ook nog uitstekende nummers zoals ‘Treat Me So Bad’, ‘Mama Said To Me’ en ‘Live Alone’. Ze sloten af met ‘Think It Over’. Meteen was de dansvloer dan ook volgelopen.
In de cajun hall was het de beurt aan Maman Roulaille, vier schattige vrouwtjes die luisterden naar de namen Anne-Marie (afkomstig uit La Lorraine of Lotharingen), Yannick (afkomstig uit de Ardèche), Agnes (uit de Bourgognestreek) en Parisienne Annie. Mama Roulaille was feitelijk de enige echte cajun act van de dag. De meisjes hebben ons een reeks ontwapenende prachtsongs laten horen zoals ‘L’Anse Aux Pailles’, ‘Valse De Kaplan’, ‘Les Veuves De La Coulée’ en het ongelofelijke ‘Pleure Pas Mes Cher Tit’ Yeux Blues’
En nu even onze dikke winterjas aangetrokken om onze Brugse (en natuurlijk Club supporters) landgenoten Big Bayou Bandits op de swamp stage aan het werk te zien. Hun frontman Yves Messany (zang en cajun accordeon) is een wandelende cajun en zydeco encyclopedie. In hun repertoire vind je de grote en soms ook vergeten klassiekers terug zoals ‘Sugar Bee’ (van Cleveland Crochet), ‘Allons A La Fayette’, ‘Cajun Saturday Night’ (van D.L. Menard).
Samen met Jean-Luc Messany (drums), Guy Winne (dobro en gitaar) en Werner De Cock (contrabas), creëerde Yves Messany een uitstekende wisselwerking met het publiek en dat kwam hun optreden alleen maar ten goede. Puik werk!
De Big Bayou Bandits zetten hun tanden in ‘North To Alaska’ van Johnny Horton en net als hun grote idool Johnnie Allan maakten zij er ‘South To Louisiana’ van. Yves Messany vertelde mij na afloop dat hij bij Johnnie Allen thuis is geweest. Johnnie Allan is volgens Yves een uiterst vriendelijke kerel die bijzonder fier is op de gouden plaat die hij voor één miljoen verkochte exemplaren van ‘Promised Land’ aan zijn muur heeft hangen.
De main stage werd ondertussen ingenomen door de achttien koppige Young Stage Band, die zich vooral bezig hielden met hits van Fats Domino zoals ‘Blueberry Hill’, ‘Be My Guest’, ‘My Girl Josephine’ en ‘I’m Walking’ in een nieuw arrangement te steken. Hetzelfde deden ze met ‘One Night Of Sin’ van Smiley Lewis en ‘Tennessee Waltz’ van PeeWee King.
De Young Stage Band produceerde in ieder geval een volle en hoogst aangename sound.
Maman Roulaille
|
The Cajun Dawgs
|
CJ Chenier & the Red Hot Louisiana Band
|
Tot hier liep het gratis gedeelte van het festival, vanaf nu moest er betaald worden.
In de Cajun Hall had er vervolgens een bluesharmonica workshop plaats, voor ons het sein om het restaurant binnen te gaan en onze grollende maag het zwijgen op te leggen.
De maaltijd die werd opgediend was zonder meer heerlijk en een must voor iedereen die zegt dat hij een liefhebber is van cajun food. Wij startten met een seafood en okra gumbo (een kruidige vissoep), we vervolgden met jambalaya, red beans, hogstew en shrimp creole, om tenslotte af te ronden met bananas foster (bananenschijfjes met warme chocolade en roomijs). Zoals ik al zei: heerlijk!
Om 18u30 begonnen de Britse Cajun Dawgs aan hun opdracht op de main stage. Hun zanger was gekleed zoals Pierke Pierlala op de Gentse Feesten. Hij is misschien niet de allerbeste zanger maar als geheel kwamen ze vlot over en ze kregen zonder enige moeite het publiek in beweging.
Van The Cajun Dawgs verschenen tot nu toe twee cd’s met als titels ‘The Dawgs’ en ‘New Dogs – Old Tricks’. Daaruit kwamen de meeste nummers die ze tijdens hun set brachten, zo ondermeer ‘Cupola Two Step’, ‘No No Baby’, ‘You Can’t Shake Up My Blues’ en ‘Sweet Thing’. Als bisnummer speelden The Cajn Dawgs hun Katrina song ‘Come On Home’.
De gaatjes van een halfuur, die er tussen het einde van een optreden op de main stage en de aanvang van een andere show op dat podium vielen, werden in de Cajun Hall opgevuld door de Franse band Zarico Playboys. En ook daar werd er duchtig gedanst op rockers als ‘Rice And Gravery’, ‘Bye Bye Mon Neg’, ‘Filles De La Campagne’ of tragere nummers zoals ‘Cherokee Valse’. De Zarico Playboys konden in ieder geval op heel wat bijval rekenen.
Het gebeuren verplaatste zich nu opnieuw naar de mainstage met Jo Van Strien en zijn River Zydeco Band, voor de gelegenheid versterkt met de fiddle virtuoos Curtis Coubello. Curtis Coubello is ook nog de eerste de beste niet want hij heeft in de States namelijk een televisieshow op het CBS Network. Samen met hem deden de jongens van de River Zydeco Band de vlam voor goed in de pan slaan met nummers als ‘Fanny Mae’ (van Buster Brown) en ‘Oh! Oh! Lucille (van Belton Richard). De dansvloer raakte stilletjes aan overbevolkt.
Ook Chris Jagger zag het op het hoofdpodium helemaal zitten met rockers als ‘Will Ya Won’t Ya’, met Charlie Hart op keyboards, en het zydeco nummer ‘Channell Fever’. Op ‘Some Say You Will’ van Hubert Sumlin switchte Charlie Hart van accordeon naar bas om daarna op ‘It’s Gotta Be Fun’ de fiddle uit te proberen. Charlie Hart is de drijvende kracht achter Chris Jagger’s Atcha Band en wanneer je een soepkom voor zijn neus zou zetten, zal hij daar ook muziek uit halen.
In de Cajun Hall had er vervolgens een bluesharmonica workshop plaats, voor ons het sein om het restaurant binnen te gaan en onze grollende maag het zwijgen op te leggen.
De maaltijd die werd opgediend was zonder meer heerlijk en een must voor iedereen die zegt dat hij een liefhebber is van cajun food. Wij startten met een seafood en okra gumbo (een kruidige vissoep), we vervolgden met jambalaya, red beans, hogstew en shrimp creole, om tenslotte af te ronden met bananas foster (bananenschijfjes met warme chocolade en roomijs). Zoals ik al zei: heerlijk!
Om 18u30 begonnen de Britse Cajun Dawgs aan hun opdracht op de main stage. Hun zanger was gekleed zoals Pierke Pierlala op de Gentse Feesten. Hij is misschien niet de allerbeste zanger maar als geheel kwamen ze vlot over en ze kregen zonder enige moeite het publiek in beweging.
Van The Cajun Dawgs verschenen tot nu toe twee cd’s met als titels ‘The Dawgs’ en ‘New Dogs – Old Tricks’. Daaruit kwamen de meeste nummers die ze tijdens hun set brachten, zo ondermeer ‘Cupola Two Step’, ‘No No Baby’, ‘You Can’t Shake Up My Blues’ en ‘Sweet Thing’. Als bisnummer speelden The Cajn Dawgs hun Katrina song ‘Come On Home’.
De gaatjes van een halfuur, die er tussen het einde van een optreden op de main stage en de aanvang van een andere show op dat podium vielen, werden in de Cajun Hall opgevuld door de Franse band Zarico Playboys. En ook daar werd er duchtig gedanst op rockers als ‘Rice And Gravery’, ‘Bye Bye Mon Neg’, ‘Filles De La Campagne’ of tragere nummers zoals ‘Cherokee Valse’. De Zarico Playboys konden in ieder geval op heel wat bijval rekenen.
Het gebeuren verplaatste zich nu opnieuw naar de mainstage met Jo Van Strien en zijn River Zydeco Band, voor de gelegenheid versterkt met de fiddle virtuoos Curtis Coubello. Curtis Coubello is ook nog de eerste de beste niet want hij heeft in de States namelijk een televisieshow op het CBS Network. Samen met hem deden de jongens van de River Zydeco Band de vlam voor goed in de pan slaan met nummers als ‘Fanny Mae’ (van Buster Brown) en ‘Oh! Oh! Lucille (van Belton Richard). De dansvloer raakte stilletjes aan overbevolkt.
Ook Chris Jagger zag het op het hoofdpodium helemaal zitten met rockers als ‘Will Ya Won’t Ya’, met Charlie Hart op keyboards, en het zydeco nummer ‘Channell Fever’. Op ‘Some Say You Will’ van Hubert Sumlin switchte Charlie Hart van accordeon naar bas om daarna op ‘It’s Gotta Be Fun’ de fiddle uit te proberen. Charlie Hart is de drijvende kracht achter Chris Jagger’s Atcha Band en wanneer je een soepkom voor zijn neus zou zetten, zal hij daar ook muziek uit halen.
Evil Emil & King Kongo Cobras
|
River Zydeco Playboys
|
Chris Jagger's Atcha Band
|
Voor het optreden had Chris Jagger backstage een fan ontmoet, die eveneens accordeon speelt en die jonge kerel mocht vervolgens een paar nummers komen meedoen.
Het optreden van Chris Jagger’s Atcha Band was een voltreffer en dit maakte het er zijn opvolger niet gemakkelijker op.
Die opvolger was echter wel het zydeco icoon C.J. Chenier en zijn Red Hot Louisiana Band met de al even legendarische Clifford Alexander Jr. op rubboard.
Eén klein maar opvallend detail: de helemaal in het rood geklede C.J. Chenier speelde niet op zijn gewone Baldoni accordeon met daarop de naam C.J. Chenier aangebracht, maar op een oude accordeon die de nam Clifton Chenier droeg. Voor wie aan de capaciteiten van C.J. Chenier zou zijn gaan twijfelen werden hier eventjes de puntjes op de i gezet. Bijna zonder verademing werden de dansers op de proef gesteld met krakers als ‘Allons Dancer Le Zydeco’, ‘My Baby, She’s Gone’ en het onvermijdeljke ‘Jambalaya’. Het hek was helemaal van de dam toen zowel Chris Jagger als Curtis Coubello kwamen meejammen.
C.J. Chenier jaagde er ook nog enkele tracks uit zijn geslaagde jongste cd ‘Can’t Sit Down’ door, ondermeer ‘Red Shack Zydeco’ en het geweldige ‘Trouble In Mind’.
Samen met het aantal danslustigen steeg ook de verkoop van Amstel biertjes zodat sommige dansers heksentoeren moesten uithalen om rechtop te blijven.
De laatste tonen van C.J. Chenier waren voor ons het sein om de lange terugweg van Raamsdonksveer in Nederland naar Geraardsbergen in België aan te vatten. Maar wat hebben we genoten van deze prachtige festivaldag en van de omgeving waar het gebeuren zich afspeelde. Et toi!...
Het optreden van Chris Jagger’s Atcha Band was een voltreffer en dit maakte het er zijn opvolger niet gemakkelijker op.
Die opvolger was echter wel het zydeco icoon C.J. Chenier en zijn Red Hot Louisiana Band met de al even legendarische Clifford Alexander Jr. op rubboard.
Eén klein maar opvallend detail: de helemaal in het rood geklede C.J. Chenier speelde niet op zijn gewone Baldoni accordeon met daarop de naam C.J. Chenier aangebracht, maar op een oude accordeon die de nam Clifton Chenier droeg. Voor wie aan de capaciteiten van C.J. Chenier zou zijn gaan twijfelen werden hier eventjes de puntjes op de i gezet. Bijna zonder verademing werden de dansers op de proef gesteld met krakers als ‘Allons Dancer Le Zydeco’, ‘My Baby, She’s Gone’ en het onvermijdeljke ‘Jambalaya’. Het hek was helemaal van de dam toen zowel Chris Jagger als Curtis Coubello kwamen meejammen.
C.J. Chenier jaagde er ook nog enkele tracks uit zijn geslaagde jongste cd ‘Can’t Sit Down’ door, ondermeer ‘Red Shack Zydeco’ en het geweldige ‘Trouble In Mind’.
Samen met het aantal danslustigen steeg ook de verkoop van Amstel biertjes zodat sommige dansers heksentoeren moesten uithalen om rechtop te blijven.
De laatste tonen van C.J. Chenier waren voor ons het sein om de lange terugweg van Raamsdonksveer in Nederland naar Geraardsbergen in België aan te vatten. Maar wat hebben we genoten van deze prachtige festivaldag en van de omgeving waar het gebeuren zich afspeelde. Et toi!...
