Arizona, en Big Pete (geboren op Jamaïca, later verkast naar Texas om zo in Phoenix, AZ te belandden) zal het wel geweten hebben, is een zeer droge plaats waar het haast niet regent en staat nog steeds bekend om zijn typische dorpjes waar nu menig volwassen hippies leven en er een kunstwinkeltje op na houden. Maar Big Pete’s muziek droog en stoffig noemen, dat zou ik niet durven beweren. De eindejaarsfeesten staan weer voor de deur maar bij Goorblues heeft men ons nog net voor die feesten op een ander feestje getrakteerd. Blues is een veelomvattende muziekrichting en hoeft niet noodzakelijk uit Chicago, Austin, New Orleans of de Mississippi delta te komen. Velen vergeten dat ook Arizona, wat muziek betreft, een zeer voorname plaats inneemt in de annalen van de populaire moderne muziek en daar mogen we ook de blues bij rekenen. Voor mij zal Arizona altijd verbonden blijven met een ouwe, toen ik nog een snotter van twintig was, getrouwe voorliefde voor die speciale zangeres die ons toch allemaal enigzins wat beroerd heeft, zij het niet vocaal dan zeker fysiek, en dan bedoel ik uiteraard de (toen) zeer aantrekkelijke, en met een stem die tot op heden nog niet werd geëvenaard, Linda Ronstadt.

_De juke joint zat goed vol toen Guitar Ray en zijn gokkers de intro tot het concert verzorgden. Tweemaal liep Pete de menigte in vooraleer hij één noot zou zingen maar bij ‘Don’t Mess With Me’ (‘Finger In Your Eye’) kregen we al reeds een gevoel van voldoening en dat was wat Pete ons de komende uren te bieden had. Want uit datzelfde album kregen we nog knappe versies te horen van ‘Short Change’ en ‘Gamblin With My Heart’. Uit zijn langspeler ‘I’m Here Baby’ passeerden de voortreffelijke interpretaties van o.m. ‘Tin Pan Alley’, ‘My Baby Is A Jockey’ en ‘Worried About My Baby’.
Wie ooit café ‘t Goor heeft bezocht heeft zich ooit wel eens afgevraagd wat die twee metalen palen op het podium toch zijn. Eindelijk, en mijn vermoeden was dan toch juist, demonstreerde Paul (de eigenaar) op een zeer ludieke manier waarvoor deze ‘palen’ eigenlijk dienen. Alleen ontbraken vandaag de twee mooie meiden die deze demonstratie nog beter uit de verf zouden kunnen laten komen. En dat terwijl Pete reeds ‘I’ve Got My Mojo Working’ ingezet had. Wie tot op heden nog steeds niet wist wat de titel van deze song eigenlijk wil zeggen kreeg nu van Paul, maar ook van Pete die ondertussen met zijn microfoon tussen de billen zijn deel leverde, eindelijk de verlossing te zien. Dat Pete ook een ‘walk in’ zou doen zat er dik in en hij vergat nu eens niet die mensen die altijd zo hard achter de bar werkten.
De show must go on en Pete betrad terug het podium nadat Paul hem nog een ferm glas whiskey bracht. Uit zijn laatste cd ’Screamer’ tampte de brave Arizona bluesman ‘Paycheck’, ‘I Don’t Know You’ en uiteraard het titelnummer van deze cd.
De laatste passage van Big Pete Pearson die ik bijwoonde was op (Ge)Varenwinkel 2010 en ook daar gaf de brave borst een degelijke set weg. Maar eigenlijk moet je Big Pete in een kleine bluesclub beluisteren (of dat het juiste woord is laat ik in het midden) want dan komt Pete helemaal tot zijn recht. Wat hij hier gepresteerd heeft, samen met de nu wél sterkere band van Guitar Ray, was fenomenaal. Niemand, maar dan ook niemand heeft zich hier een moment verveeld. Wederom een zoveelste persoonlijke vaststelling van mezelf dat de dinosaurussen onder ons nog steeds de beste showmakers zijn.

Voor de Goorblues concerten is het nu afgelopen maar in 2012 staan ze er weer en hopelijk krijgen we nieuwe en interessante namen gepresenteerd.

Merry Christmas Pete !