Bill Sheffield & Fried Bourbon • 17 oktober 2010 • café Crossroads Antwerpen
|
Een vijftigtal bezoekers in de Cross voor een concert van Bill Sheffield en de onvolprezen band van eigen land Fried Bourbon? Oftewel wist de grote menigte niet meer af van het bestaan van deze legendarische muzikant oftewel zat het slechte weder er voor iets tussen. Hoe dan ook, het was een klein maar zeer enthousiast publiek, daar kon je niet aan voorbij. Toch nog even kort een portret van deze man schetsen.
Bill Sheffield is zanger/gitarist met roots in Atlanta (USA). Hij begon zijn carrière als leadzanger in de band van de betreurde Roy Buchanan. Maar hij werd echter niet opgemerkt door het grote publiek totdat hij aan een solowandel begon en meteen de blueswereld op zijn kop zette. Akoestische blues werd zijn stempel maar vergat daarbij ook niet de klassiekers van zijn ouwe collega’s Blind Blake, Blind Willie McTell, Blind Willie Johnson en natuurlijk ook de duivel van de blues Robert Johnson. Een punt waar de man fier op mag zijn is het feit dat hij Bob Margolin en Muddy Waters tot zijn fans mag rekenen. Om zijn Britse toer kracht bij te zetten besloot de brave borst om eerst wat concerten in de Benelux ten beste te geven omdat dat nu eenmaal een moeilijk publiek – en tevens barometer- is. Fried Bourbon is een vrij jonge band van bij ons die reeds meer dan eens heeft bewezen dat ze grootheden zoals Gene Taylor, grootmeester Roland, en nu dus Bill Sheffield, zonder moeite kunnen bijstaan. Dus Sheffield was in goede handen. Een échte setlist die avond was er niet aanwezig en Steven en zijn kompanen moesten op de wenken van Sheffield volgen en dat deden als professionals. Het publiek werd echter verrast door twee boeiende sets, waarvan een tamelijk lange. ‘Spider On The Wall’ was een nummer dat zeker moest gespeeld worden want Bill was er achter gekomen dat Steven’s duim begin 2009 door een spin lelijk werd toegetakeld en dat kostte hem een week hospitaal. Voor Bill, die eigenlijk alleen maar solo optreedt, kregen we in de vorm van ‘Thumpin’ On The Book’, dat op zijn laatste cd ‘In Other Words’ terug te vinden is, een eerste uitschieter. Uiteraard zorgde dit voor een totaal andere uitstraling van dit nummer. En soms kreeg ik de indruk dat ik terug in de tijd was gegaan want wanneer Steven zijn harp bezigt en geruggesteund wordt door Tim aan de gitaar voelde ik enkele ritmes die zo waren weggelopen uit de langspeler ‘Music From The Big Pink’ van The Band, trouwens een album dat ik nog steeds zeer tof vind. In de tweede set werden vele nummers afgewisseld door eigen Bourbon-nummers. En we kregen een knappe cover van het wereldberoemde ‘If I Were A Carpenter’ van Tim Hardin die nog een tijdje bij Roland Van Campenhout onder één dak heeft geleefd. Volgens Fried Bourbon moet Bill Rolands twee laatste cd’s zo speciaal hebben gevonden dat hij hem ipv van Campenhout nu Van Weirdenhout noemt. Compliment of niet, je mag het zelf invullen. Een nummer dat zeker niet ingestudeerd was was de vraag van Suzy (van de Cross) ‘Holy Mother’. Verder werden we nog getrakteerd op ‘Greater God’, ‘Gotta Gig, Gotta Go’, ‘Ding Dong’ en het negenminuten durende ‘Keep It Clean’ zorgden voor een concert dat er zeker mocht zijn. Ok, voor een eerste samenwerking tussen deze twee kon het ook niet anders dat er her en der een schoonheidsfoutje optrad, but who the fuck cares? Het is de muziek en de ambience dat telt en die hebben we zeker met volle teugen over ons heen gekregen. |
 Bill Sheffield  Bill Sheffield |
