Beverly Jo Scott Planet Janis & Jimi • 2 oktober 2010 Ancienne Belgique Brussel
    |
Het was inmiddels vijf jaar geleden dat Beverly Jo Scott, de AB in Brussel nog eens aandeed. Veel te lang als je het ons vraagt en net daarom trokken wij met hoge verwachtingen richting hoofdstad.
Beverly Jo Scott werd geboren in Florabama, het diepe zuiden van Alabama, de ware Mississippi Delta. In 1981 belandde ze op haar 21e in onze hoofdstad en kwam er voorwaardelijk aan de kost als straatmuzikant. Je kon haar destijds steevast musicerend aantreffen rond de Grote Markt of in de Rue Des Boucher. Tot onze boegbeelden Arno en Roland het bijzondere talent ontdekten. Met deze carrièrewending werd haar muzikaal leven danig omgegooid en kwam zij uiteindelijk aan de kost als studiomuzikant en backingzangeres. Toch kan BJ ook hier haar blues background niet verloochenen. Deze dame komt onvermijdelijk uit het zuiden van Amerika en haar roots zijn als het ware op haar zwarte stembanden blijven kleven. In 1991 verscheen dan uiteindelijk haar debuutalbum ‘Hurricanes’, om nu pakweg 19 jaar en zes releases later uit te pakken met dit hoogst merkwaardig project, ‘Planet Janis’. BJ, zoals ze in de volksmond kortweg wordt genoemd, laat zich hier stevig ondersteunen door de knappe Gaelle Mievis (backing vocals), Thierry Rombaux (bas), Slim Batteux (Hammondorgel), Didier (drums) en gitaarwizzard Mancini. Om het overlijden van Janis Joplin (04 oktober ‘70) waardig te eren komt Beverly Jo aandraven met het ‘Planet Janis’ project. Met aangepaste decors, bloemen, slingers, sfeervolle verlichting en heuse videoprojecties, was dit op zijn minst gezegd een waardevol spektakel. Samen met een volgelopen AB maakten wij een reis doorheen de muzikale geschiedenis van iconen Janis Joplin en Jimi Hendrix Op een reuzenscherm worden oude videoclips vermengd met de real time belevenissen op het podium. Dit maakt van het concept het perfecte huwelijk tussen enerzijds het muzikale aspect en anderzijds de visuele liveshow. Videokunstenares Marilor zat aan de knoppen en creëerde op geheel eigenzinnige manier het geheel tot een overweldigende show. BJ is nog steeds een superbe zangeres en een uiterst sympathieke show madame. Right on time werd, “This is the last song Janis sang in public” geprojecteerd en Georges Gershwin‘s ‘Summertime’ werd meteen voorzien van een stevige gitaarsolo. Dat al even knap een opvolger vond in het gospelachtige ‘Silverthreads’. Toch werd het al snel ballade time met BJ favoriete song ‘Misery’. Toen ‘Woman Is A Loser’ werd ingezet ontdekte Mancini dat hij de verkeerde gitaar had omschoudert. De dobro werd netjes geruild voor het elektrische zessnaren instrument en het feest barstte nu pas echt los. Beverly Jo gaat ook op zoek naar de muziek die Joplin zo sterk heeft beïnvloed. Zo leidde ‘Just Like A Woman’ (Bob Dylan), waar Scott voor het eerst akoestische gitaar speelt en Slim Batteux gedeeltelijk de vocals waarneemt, ons naar een waar kippenvel moment. Het psychedelische ‘Mercedes Benz’ werd luidkeels mee gekeeld en was aldus een vroeg hoogtepunt. In ‘One Good Man’ komt de Franse gastgitarist Paul Personne het boeltje een eerste maal versterken. Met knap slidewerk en zijn rauw stemgeluid overdonderd hij onmiddellijk de dolgedraaide fans. De song draaide uiteindelijk uit op een heus duet met Beverly. Scott, die tijdens haar bindteksten nog een aardig mondje Nederlands en Frans praat, komt terstond aandraven met een klassieke climax. ’Piece Of My Heart’ en ’Funny Valentine’ werden zo het laatste onderdeel voor er een korte videoreportage over Janis Joplin werd vertoont. Onder goedkeurend oog van Donovan’s ‘Yellow Mellow’ werd zo een kort muzikaal intermezzo ingelast. Volgens BJ is het in het zuiden nog steeds een traditie dat de ouders hun kinderen minstens één gospelsong aanleren. ‘Uncloudy Day’ werd dan ook opgedragen aan haar pas overleden moeder en het werd plots muisstil in de zaal, een uiterst gerespecteerde gebeurtenis. ‘Met ‘Kozmic Blues’ overdonderde Scott ons alweer, net zoals met ‘I Need A Man’ waar Paul Personne een tweede maal op de bühne verscheen. Bombastische flowerpower met flink overgoten funkgrooves en geweldige gitaarduels maken van ‘Try’ een swingende rock-’n-roll nummer. Joplin hield ook van Otis Redding en coverde dan ook het gevoelige muziekstuk ‘Cigarettes & Coffee’ Net als het uptempo ‘Tell Mama’ van Etta James. Naadloos werd overgeschakeld naar ‘Move Over’ dat uitbarstte in een duet met Gaelle Mievis en leidde tot het stevig gekruide ‘Me & Bobby McGee’, dat speciaal werd opgedragen aan al de veel te vroeg overleden jongeren, maar speciaal voor Janis, Jim Morrisson en… Jimi Hendrix. Als special guest werden onze eigenste The Black Box Revelation op de planken gehuld. Jan Paternoster (gitaar) en Dries Van Dijck (drums) ontbinden onmiddellijk hun duivels. ‘Voodoo Chile’ blijkt alvast op deze jonge wolven hun lijf geschreven. Jan slaat net niet zijn gitaar aan diggelen en komt zo in het reine met Hendrix’ ziel. Geweldig! De wisselwerking tussen de band en de ‘special guests’ verloopt dan ook vlekkeloos, net of ze al jaren met elkaar aan het jammen zijn. BJ steekt ook haar bewondering niet onder stoelen of banken voor de gitaargod Hendrix en ‘The Wind Cries Mary’ werd een ingetogen pregnant. Paul Personne komt nog even langs voor ‘Foxy Lady’ en ‘Stone Free’. Om uiteindelijk af te sluiten met een ware apotheose. Het uitgesponnen ‘Hey Joe’ kenmerkt dan ook alvast de kwaliteiten van dit heuse project. Als encore werd het funky klinkende ‘Raise’ nog de zaal ingeblazen, om na ruim 165 minuten haar publiek uitgebreid te bedanken en deze ook nog eens uit te wuiven aan haar vlot verkopende promotiestand. Met haar pas verschenen album ‘Planet Janis’ in onze cd-lader, reden wij overgelukkig huiswaarts. |
