Bob Mould is zonder twijfel één van de meest markante figuren in rock-‘n’-roll van de afgelopen 30 jaar. Oprichter en bezieler van twee uiterst invloedrijke groepen, Husker Dü en Sugar, en daarenboven een begenadigd songschrijver en gitarist. Het is quasi onmogelijk om het belang van een groep als Husker Dü te overschatten. Ze waren zowat in hun ééntje (samen met R.E.M., The Replacements en Sonic Youth) verantwoordelijk voor al hetgene wat er in de jaren negentig aan alternatieve rock over de mensheid werd uitgestort. Als R.E.M. de Beatles van de jaren tachtig waren dan waren The Replacements de Rolling Stones en Husker Dü was de Who. Helaas, pioniers worden niet altijd naar waarde geschat door het grote publiek. Waar de leden van R.E.M. tegenwoordig een klein leger in dienst hebben om hun centen te tellen moeten de mannen van Husker Dü het met heel wat minder stellen. Het was pas later, met Sugar, dat Bob Mould van het echte succes mocht proeven. Niet verwonderlijk: met hun debuutcd ‘Copper Blue’ hadden ze de vinger aan de pols van de tijd. Zelfs nu, twintig jaar later, klinkt deze cd nog altijd even vitaal en indrukwekkend als destijds. Een klassieker noemen ze dat dan. Het was deze plaat die Bob Mould, onder de noemer ‘Bob Mould Performs Copper Blue’, in de AB kwam voorstellen.
Eerst mochten we echter nog proeven van Tubelight. Een finalist van Humo’s Rock Rally van een tijdje geleden die mochten komen bewijzen dat die finaleplaats geen toeval was. De tijd dat in Vlaanderen zo maar wat werd aangemodderd met drums en gitaren ligt ver achter ons. Tegenwoordig zijn er ‘Rockschools’ (???) waar aspirant rockers worden opgeleid tot …, ja tot wat eigenlijk? Het resultaat is dat een groep als Tubelight uiterst professioneel klinkt en in niks hoeft onder te doen voor de nieuwste lichting, over het paard getilde, Britse rockgroepjes. Zeer hoopgevend allemaal en ik voorspel Tubelight een grote toekomst in ons apenlandje maar mij liet het onberoerd.
Eerst mochten we echter nog proeven van Tubelight. Een finalist van Humo’s Rock Rally van een tijdje geleden die mochten komen bewijzen dat die finaleplaats geen toeval was. De tijd dat in Vlaanderen zo maar wat werd aangemodderd met drums en gitaren ligt ver achter ons. Tegenwoordig zijn er ‘Rockschools’ (???) waar aspirant rockers worden opgeleid tot …, ja tot wat eigenlijk? Het resultaat is dat een groep als Tubelight uiterst professioneel klinkt en in niks hoeft onder te doen voor de nieuwste lichting, over het paard getilde, Britse rockgroepjes. Zeer hoopgevend allemaal en ik voorspel Tubelight een grote toekomst in ons apenlandje maar mij liet het onberoerd.
Tubelight
|
Tubelight
|
Tubelight
|
En dan: ‘Bob Mould Performs Copper Blue’. Al van bij de opener ‘The Act We Act’ werd er stevig uitgehaald. Uiterst energiek en zonder adempauses passeerde de complete Copper Blue de revue. Indrukwekkend zondermeer. Prachtsongs als ‘A Good Idea’, ‘Changes’ en ‘Hoover Dam’ brachten iedereen in vervoering en Bob Mould bleek met zijn 51 lentes nog steeds in topvorm. Ikzelf, van hetzelfde bouwjaar zijnde, kon alleen maar bewonderend toekijken. De begeleiders kweten zich meer dan behoorlijk van hun taak maar de karakteristieke mittrailleursalvo’s van origineel Sugar-drummer, Malcolm Travis, werden toch wel erg gemist. Nog wel altijd even prominent aanwezig was de gitaarmuur van Bob Mould. De enige man op onze planeet, sinds Johnny Ramone niet meer onder de levenden is, die in zijn ééntje een gitaargeluid weet neer te zetten waar een andere groep minstens drie gitaristen voor nodig heeft. Het nadeel hierbij is dat na verloop van tijd alles een beetje ééntonig begint te klinken. Ik vrees dat gebrek aan variatie de reden is dat R.E.M. ‘mega’ is en Bob Mould niet. Dit kon echter niet beletten dat we nog een hemels mooi ‘If I Can’t Change Your Mind’ kregen. Een half uurtje was nodig geweest om Copper Blue af te werken. ‘That was the past, now the future’ meldde Mould na afloop, waarna een aantal nummers, van de nog te verschijnen nieuwe cd, ten berde werden gebracht en als afsluiting werden nog een aantal oude Husker Dü-classics van stal gehaald.
Een leuk, bij momenten zeer indrukwekkend concert maar toch te weinig memorabel om de top van dit indrukwekkende concertseizoen te halen.
Een leuk, bij momenten zeer indrukwekkend concert maar toch te weinig memorabel om de top van dit indrukwekkende concertseizoen te halen.
Bob Mould
|
Bob Mould
|
Bob Mould
|
Bob Mould
|
