Het barslechte weer op de weg met winterse buien en het gelijktijdige optreden van onze hoofdkomiek Urbanus zorgde afgelopen zaterdagavond voor files op de ring rond Antwerpen. De afrit Deurne zat potdicht, en na een tijdje aangeschoven te hebben, werden sommige overvolle parkings nog afgesloten op de koop toe. Het was dus rondrijden om een plaatsje te bemachtigen en toch nog op tijd binnen te zijn voor het optreden.
De zaal zat al bijna bomvol toen ik binnen kwam, en stipt om 20 uur begon de band te spelen. Er werd een korte humoristische intro over Engelbert vertoond op een groot scherm en we konden kennismaken met de band, die bestond uit twee keyboardspelers, twee achtergrondzangeressen, een drummer, een basgitarist, een gitarist, een percussionist en twee blazers. Engelbert zelf kwam even later op het podium, gekleed in een zwart pak, met wit hemd en zwarte strik en das. Hij zette onmiddellijk in met ‘I Believe in Miracles’, gevolgd door ‘Smooth’, een cover van Santana. Daarna maakte hij even een praatje en ging verder met zijn klassieker ‘Am I That Easy to Forget’. Deze man staat al vierenveertig jaar in de muziekbusiness en heeft dan ook tal van gekende successen om op terug te vallen. Neem nu het thema uit de prent ‘Love Story’ van Andy Williams, dat Engelbert met zwier bracht, gevolgd door zijn klassieker ‘A Man Without Love’. Het publiek ging uit de bol en zong uiteraard mee. Achter het podium werden op een groot scherm af en toe beelden geprojecteerd van hem toen hij indertijd die song bracht, wat in contrast stond tot zijn eigentijdse look. Hij ging verder met ‘After The Lovin’’, een minder bekend nummer, waarna ‘I Could Get Used to This’ weerklonk. Engelbert had zo stilaan dorst gekregen en vertelde ons tussendoor dat hij al negentien jaar geen alcohol meer aangeraakt had, maar dat hij ook niet vergat om te liegen. Aansluitend vertelde hij een mop over een tandarts. Terug naar de muziek ging het dan met het bekende ‘I Wish You Love’. Daarna zette hij een cowboyhoed op en bracht een cover van Springsteen’s ‘I’m on Fire’ op country. Op het scherm kon je daarna een duet bewonderen van hem met Dean Martin, waarna hij zich zelfs waagde aan een imitatie van Dean zelf. Toen schakelde hij over naar zijn nieuwste album ‘Released’ met een song daaruit. En hij nodigde een vrouw uit het publiek uit om plaats te nemen op een stoel op het podium. Die dame moet zijn tekst voorhouden, terwijl hij die song voor haar zou brengen. Die song werd ‘You Don’t Know Me’ waarbij hij het niet kon laten om zijn kwaliteiten als charmeur boven te halen en haar even te knuffelen. En daarna rolde de miljoenenhit ‘Quando, Quando, Quando’ eruit, die door de ganse zaal meegezongen werd. Tussendoor volgde een song die ik niet kende, waarna hij zich warempel waagde aan een cover van ‘Every Breath You Take’ van The Police. Ergens middenin het liedje ging hij van de scène af om zich om te kleden, en de muzikanten in de band maakten van de gelegenheid gebruik om elk een solo naar voren te brengen. Toen Engelbert terug opdook stelde hij zijn muzikanten één voor één voor. Hij nodigde zijn solo gitarist uit om hem te begeleiden tijdens een cover van het nummer ‘Have You Ever Really Loved a Woman’ van Bryan Adams. Maar aansluitend schakelde hij over naar zijn kassucces ‘The Last Waltz’ die uiteraard door iedereen herkend en meegezongen werd. We kregen nog meer mooi bekend werk toen hij daarna een medley inzette van ‘Love Me With All of Your Heart’, ‘The Way It Used To Be’, ‘Spanish Eyes’, ‘Ten Guitars’, ‘There Goes My Everything’ en ‘Winter World of Love’. En daarna keerde hij weer naar zijn beginperiode, meer bepaald naar 1967 toen het voor hem allemaal begon met de single ‘Release Me’. Zijn laatste song werd de cover ‘My Way’ van Frank Sinatra, uit zijn ‘Legacy’ album.
De zaal zat al bijna bomvol toen ik binnen kwam, en stipt om 20 uur begon de band te spelen. Er werd een korte humoristische intro over Engelbert vertoond op een groot scherm en we konden kennismaken met de band, die bestond uit twee keyboardspelers, twee achtergrondzangeressen, een drummer, een basgitarist, een gitarist, een percussionist en twee blazers. Engelbert zelf kwam even later op het podium, gekleed in een zwart pak, met wit hemd en zwarte strik en das. Hij zette onmiddellijk in met ‘I Believe in Miracles’, gevolgd door ‘Smooth’, een cover van Santana. Daarna maakte hij even een praatje en ging verder met zijn klassieker ‘Am I That Easy to Forget’. Deze man staat al vierenveertig jaar in de muziekbusiness en heeft dan ook tal van gekende successen om op terug te vallen. Neem nu het thema uit de prent ‘Love Story’ van Andy Williams, dat Engelbert met zwier bracht, gevolgd door zijn klassieker ‘A Man Without Love’. Het publiek ging uit de bol en zong uiteraard mee. Achter het podium werden op een groot scherm af en toe beelden geprojecteerd van hem toen hij indertijd die song bracht, wat in contrast stond tot zijn eigentijdse look. Hij ging verder met ‘After The Lovin’’, een minder bekend nummer, waarna ‘I Could Get Used to This’ weerklonk. Engelbert had zo stilaan dorst gekregen en vertelde ons tussendoor dat hij al negentien jaar geen alcohol meer aangeraakt had, maar dat hij ook niet vergat om te liegen. Aansluitend vertelde hij een mop over een tandarts. Terug naar de muziek ging het dan met het bekende ‘I Wish You Love’. Daarna zette hij een cowboyhoed op en bracht een cover van Springsteen’s ‘I’m on Fire’ op country. Op het scherm kon je daarna een duet bewonderen van hem met Dean Martin, waarna hij zich zelfs waagde aan een imitatie van Dean zelf. Toen schakelde hij over naar zijn nieuwste album ‘Released’ met een song daaruit. En hij nodigde een vrouw uit het publiek uit om plaats te nemen op een stoel op het podium. Die dame moet zijn tekst voorhouden, terwijl hij die song voor haar zou brengen. Die song werd ‘You Don’t Know Me’ waarbij hij het niet kon laten om zijn kwaliteiten als charmeur boven te halen en haar even te knuffelen. En daarna rolde de miljoenenhit ‘Quando, Quando, Quando’ eruit, die door de ganse zaal meegezongen werd. Tussendoor volgde een song die ik niet kende, waarna hij zich warempel waagde aan een cover van ‘Every Breath You Take’ van The Police. Ergens middenin het liedje ging hij van de scène af om zich om te kleden, en de muzikanten in de band maakten van de gelegenheid gebruik om elk een solo naar voren te brengen. Toen Engelbert terug opdook stelde hij zijn muzikanten één voor één voor. Hij nodigde zijn solo gitarist uit om hem te begeleiden tijdens een cover van het nummer ‘Have You Ever Really Loved a Woman’ van Bryan Adams. Maar aansluitend schakelde hij over naar zijn kassucces ‘The Last Waltz’ die uiteraard door iedereen herkend en meegezongen werd. We kregen nog meer mooi bekend werk toen hij daarna een medley inzette van ‘Love Me With All of Your Heart’, ‘The Way It Used To Be’, ‘Spanish Eyes’, ‘Ten Guitars’, ‘There Goes My Everything’ en ‘Winter World of Love’. En daarna keerde hij weer naar zijn beginperiode, meer bepaald naar 1967 toen het voor hem allemaal begon met de single ‘Release Me’. Zijn laatste song werd de cover ‘My Way’ van Frank Sinatra, uit zijn ‘Legacy’ album.
Uiteraard werd hij teruggeroepen voor een bisnummer.
Het lijdt geen twijfel dat Arnold George Dorsey Gerry (zoals zijn echte naam luidt) nog geen van zijn pluimen verloren heeft. Hij verstaat nog steeds de kunst om zijn publiek te boeien, mede door zijn schat aan overbekende klassiekers.
Toch nog één minpuntje: met iets meer dan anderhalf uur optreden vond ik dat hij er te vroeg mee ophield. Ik had nog op meer gerekend. Maar ja, deze man zal het wel niet meer nodig hebben. Zijn plaats in de annalen van de muziekgeschiedenis is al lang vastgezet. Het ga je goed, Engelbert, je hebt ons een mooie avond bezorgd!
Het lijdt geen twijfel dat Arnold George Dorsey Gerry (zoals zijn echte naam luidt) nog geen van zijn pluimen verloren heeft. Hij verstaat nog steeds de kunst om zijn publiek te boeien, mede door zijn schat aan overbekende klassiekers.
Toch nog één minpuntje: met iets meer dan anderhalf uur optreden vond ik dat hij er te vroeg mee ophield. Ik had nog op meer gerekend. Maar ja, deze man zal het wel niet meer nodig hebben. Zijn plaats in de annalen van de muziekgeschiedenis is al lang vastgezet. Het ga je goed, Engelbert, je hebt ons een mooie avond bezorgd!
