(Ge)Varenwinkel Blues and Roots Festival 2010 • 27 – 28 augustus 2010 Festivalterrein Varenwinkel
Het einde van de zomerfestivals loopt alweer -en helaas- op zijn einde. Varenwinkel in de dichte nabijheid van Herselt is inmiddels reeds aan zijn 13e editie toe. Zoals elk jaar steunt het (Ge)Varenwinkel Bluesfestival een welbepaald goed doel. In 2010 wordt door de organisatie, vzw “Pinoccio” een warm hart toegedragen. Het thermaal kuurkamp van deze vzw, heeft tot doel om aan revaliderende verbrande kinderen tussen 5 maand en 16 jaar, een 14-daagse kuur aan te bieden in combinatie met spel en ontspanning. Deze onverbiddelijke financiële steun zal door de kinderen en jongeren met brandwonden danig worden geapprecieerd. Anderzijds draagt ze ertoe bij om het bredere publiek te sensibiliseren voor de problematiek rond dit brandwondencentrum. Reden genoeg om een weekendje af te zakken naar de super gezellige Mainstage- en of kleinere Rootstown tent van Varenwinkel.
Voor dit jaar heeft de organisatie uitgepakt met een nieuwe tent en een andere opstelling van het podium zodat je de tent binnenstapt nu op het podium kijkt. Andere jaren was dit anders.
De kickoff is steeds op de vrijdag en voor een dag waarop de zon volledig versterk gaf was een aan de killige kant was, was er toch veel bluesvolk komen opdagen. Had dat te maken met de nieuwsgierigheid van de nieuwe tent of omdat er enkele grote namen geprogrammeerd stonden. Uiteraard opteerde het bluesminnende publiek voor het laatste.
De Blues Conspiracy mocht hier toch al voor een redelijk goed gevulde tent de gemoderen doen stijgen en dat deden ze met brio. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze Sant uit eigen Land maar wel eentje om te onthouden. Nico (zang) beschikt over een team muzikanten die weten hoe ze een leuk potje blues moeten brouwen: sterke gitaren die al eens in de (positieve) clinch met elkaar gaan en een ritmesectie die staat als een standbeeld. Voeg daar nog enkele serieuze klassiekers aan toe, en je weet daarbij je publiek serieus te amuseren, weet dan dat je de wedstrijd reeds gewonnen hebt. En met nummers als ‘I’d Rather Go Blind’ en ‘The Thrill Is Gone’, die toch op een bijzondere manier door de luidsprekers galmden, heb je toch voor een leuke start van een festival gezorgd. Blues Conspiracy is een band die we echt moeten blijven volgen.
Voor dit jaar heeft de organisatie uitgepakt met een nieuwe tent en een andere opstelling van het podium zodat je de tent binnenstapt nu op het podium kijkt. Andere jaren was dit anders.
De kickoff is steeds op de vrijdag en voor een dag waarop de zon volledig versterk gaf was een aan de killige kant was, was er toch veel bluesvolk komen opdagen. Had dat te maken met de nieuwsgierigheid van de nieuwe tent of omdat er enkele grote namen geprogrammeerd stonden. Uiteraard opteerde het bluesminnende publiek voor het laatste.
De Blues Conspiracy mocht hier toch al voor een redelijk goed gevulde tent de gemoderen doen stijgen en dat deden ze met brio. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze Sant uit eigen Land maar wel eentje om te onthouden. Nico (zang) beschikt over een team muzikanten die weten hoe ze een leuk potje blues moeten brouwen: sterke gitaren die al eens in de (positieve) clinch met elkaar gaan en een ritmesectie die staat als een standbeeld. Voeg daar nog enkele serieuze klassiekers aan toe, en je weet daarbij je publiek serieus te amuseren, weet dan dat je de wedstrijd reeds gewonnen hebt. En met nummers als ‘I’d Rather Go Blind’ en ‘The Thrill Is Gone’, die toch op een bijzondere manier door de luidsprekers galmden, heb je toch voor een leuke start van een festival gezorgd. Blues Conspiracy is een band die we echt moeten blijven volgen.
Dan kon ik echt niet zeggen van de Amerikaan die als volgende op de affiche stond geprogrammeerd: Omar & The Howlers. Tja, wat moet ik daar nu van zeggen. We hebben hem al véél sterker aan het werk gezien. Het leek me alsof Omar ziek was. Die indruk maakte hij op mij. Zijn set vond ik maar tomeloos en ook de presence op het podium vond ik maar niets. Zijn bassist stond meer met alleen maar één hand te spelen wat volgens mij toch duidde op een non-interesse of wilde hij laten zien dat hij ook wel wat anders kon. Enfin, ‘Rattlesnake Shake’ was de moment waarop ik een sprankeltje méér leven ondekte in zijn set. Dit kon niet gezegd worden bij de nummers ‘Mississippi Hoodoo Man’, Eastside Blues’ en ‘Magic Man’. Maar een ding blijft me steeds bij: zijn stem. Het is gelijk waar dan ook maar bij mij roept ze nog steeds herinneringen op aan de Amerikaanse legendarische dj Wolfman Jack die net datzelfde stemgeluid had. Oef, dan toch een link naar betere tijden.
Toen Big Pete Pearson het podium moest beklimmen was het al een flink stuk killer geworden maar voor sommige bezoekers, die reeds een ferm stuk over de 0,8 promille zaten deerde dat niet. Nog steeds gehuld in een T-shirt, maar zich niet bewust van de kilte, ging het festival gewoon verder zijn gangentje.
Big Pete is geboren op Jamaica maar verhuisde al snel naar Texas waar zijn oma hem eigenlijk het vak van muzikant aanleerde. Later zocht hij zijn heil in Phoenix, Arizona waar hij al snel in diverse bands speelde en optrad met o.a. Ray Charles, BB King en Muddy Waters.
Zijn band bestaat uit: Big Pete Pearson (zang), Chris (gitaar), Tehani (keyboards), Thomas (drums) en Terry (bas).
Van de brave man kregen we toch een degelijke set te horen want ‘Don’t Mess With Me’, ‘Paycheck’ en ‘The Screamer’ gingen er bij het publiek in als zoete broodjes. Al stukken beter dan dat van zijn voorganger hier vandaag.
Ganashake had de eer om op zaterdag het festival te openen. Dit jong talentvolle trio van eigen bodem werd in 2009 door Jens “Mr. Chin” Jacob (gitaar, vocals), Sander Goethals (bas) en Bert Minnaert achter het drumstel opgericht. Met een uiterst gezellige mix van blues, rock-’n-roll en funk hebben deze heren duidelijk meer in hun mars. Goedkeurend zag Hound Dog Taylor van hierboven, dat zijn ‘Give Me Back My Wig’ terecht op hun playlist prijkte. ‘Strings & Things’ klinkt onwaarschijnlijk funky met een uiterst verzorgd soulvolle vocals. Met een gepast groove, heerlijk overgoten suffle’s en indrukwekkende gitaarsolo’s en een bijwijlen in overdrive pompende ritmesectie komen deze jongelui uit Erps-Kwerps aan het grote venster piepen. Met nummers als het swingende ‘Swink’, ’Funny Tune’ en de slowblues uit ’Blues Ballad’ staat een internationale doorbraak ook na vandaag niet ver af.
Na een stevige pint steken wij ons licht maar al te graag op in de ‘Rootstown’ tent. Daar maken Men Of Considerable Taste’ uit Den Haag, Zuid-Holland hun opwachting. Met voormalige bandleden van Drippin’ Honey en The Strikes zijn Pieter ‘Big Pete’ van der Pluim (zang, mondharmonica), en Honey voorman Sander Kooiman op gitaar, Joost Tazelaar achter de drums samen met Julius ‘Lord Julius’ van Brakel met de basgitaar geroutineerde muzikanten. Het kwartet verzorgde hier twee aangename, korte, sets. Met een gevarieerde combinatie van blues (‘Look at the Time’), soul (‘Boogie Disease’) en het zeer funky klinkend (‘One More Day’) was de toon gezet om ons opnieuw naar het hoofdpodium te begeven.
Na ondermeer Duvelblues onveilig te hebben gemaakt, palmen de Belgian Blues Legends nu ook moeiteloos (Ge)Varenwinkel in. Al blijken Marino Noppe (zang, gitaar), Wilfried ‘Wuff’ Maes op drums, Marc Thys, die werd vervangen door Bart op gitaar, en Rene Stock met de baslijnen, hier iets beter op elkaar ingespeeld. Het viertal verdiende meer dan hun strepen bij diverse bands en haspelen dan ook een geroutineerd concert af, dat bol stond van fijn maar niet voor de hand liggende covers. Deze rasmuzikanten vonden elkaar tijdens een jamsessie en nu ook leek hun performantie eerder op een stomende improvisatie. Vooral Bart blijkt hier weerom tot een der betere Belgische gitaristen te behoren, al blijft hij bescheiden op de achtergrond, bescheidenheid siert.
Toen Big Pete Pearson het podium moest beklimmen was het al een flink stuk killer geworden maar voor sommige bezoekers, die reeds een ferm stuk over de 0,8 promille zaten deerde dat niet. Nog steeds gehuld in een T-shirt, maar zich niet bewust van de kilte, ging het festival gewoon verder zijn gangentje.
Big Pete is geboren op Jamaica maar verhuisde al snel naar Texas waar zijn oma hem eigenlijk het vak van muzikant aanleerde. Later zocht hij zijn heil in Phoenix, Arizona waar hij al snel in diverse bands speelde en optrad met o.a. Ray Charles, BB King en Muddy Waters.
Zijn band bestaat uit: Big Pete Pearson (zang), Chris (gitaar), Tehani (keyboards), Thomas (drums) en Terry (bas).
Van de brave man kregen we toch een degelijke set te horen want ‘Don’t Mess With Me’, ‘Paycheck’ en ‘The Screamer’ gingen er bij het publiek in als zoete broodjes. Al stukken beter dan dat van zijn voorganger hier vandaag.
Ganashake had de eer om op zaterdag het festival te openen. Dit jong talentvolle trio van eigen bodem werd in 2009 door Jens “Mr. Chin” Jacob (gitaar, vocals), Sander Goethals (bas) en Bert Minnaert achter het drumstel opgericht. Met een uiterst gezellige mix van blues, rock-’n-roll en funk hebben deze heren duidelijk meer in hun mars. Goedkeurend zag Hound Dog Taylor van hierboven, dat zijn ‘Give Me Back My Wig’ terecht op hun playlist prijkte. ‘Strings & Things’ klinkt onwaarschijnlijk funky met een uiterst verzorgd soulvolle vocals. Met een gepast groove, heerlijk overgoten suffle’s en indrukwekkende gitaarsolo’s en een bijwijlen in overdrive pompende ritmesectie komen deze jongelui uit Erps-Kwerps aan het grote venster piepen. Met nummers als het swingende ‘Swink’, ’Funny Tune’ en de slowblues uit ’Blues Ballad’ staat een internationale doorbraak ook na vandaag niet ver af.
Na een stevige pint steken wij ons licht maar al te graag op in de ‘Rootstown’ tent. Daar maken Men Of Considerable Taste’ uit Den Haag, Zuid-Holland hun opwachting. Met voormalige bandleden van Drippin’ Honey en The Strikes zijn Pieter ‘Big Pete’ van der Pluim (zang, mondharmonica), en Honey voorman Sander Kooiman op gitaar, Joost Tazelaar achter de drums samen met Julius ‘Lord Julius’ van Brakel met de basgitaar geroutineerde muzikanten. Het kwartet verzorgde hier twee aangename, korte, sets. Met een gevarieerde combinatie van blues (‘Look at the Time’), soul (‘Boogie Disease’) en het zeer funky klinkend (‘One More Day’) was de toon gezet om ons opnieuw naar het hoofdpodium te begeven.
Na ondermeer Duvelblues onveilig te hebben gemaakt, palmen de Belgian Blues Legends nu ook moeiteloos (Ge)Varenwinkel in. Al blijken Marino Noppe (zang, gitaar), Wilfried ‘Wuff’ Maes op drums, Marc Thys, die werd vervangen door Bart op gitaar, en Rene Stock met de baslijnen, hier iets beter op elkaar ingespeeld. Het viertal verdiende meer dan hun strepen bij diverse bands en haspelen dan ook een geroutineerd concert af, dat bol stond van fijn maar niet voor de hand liggende covers. Deze rasmuzikanten vonden elkaar tijdens een jamsessie en nu ook leek hun performantie eerder op een stomende improvisatie. Vooral Bart blijkt hier weerom tot een der betere Belgische gitaristen te behoren, al blijft hij bescheiden op de achtergrond, bescheidenheid siert.
Watermelon Slim and The Workers, zagen wij persoonlijk reeds meerdere malen live aan het werk en nog nooit heeft deze man en zijn Workers ons ontgoocheld. We zagen hem dan ook liever wat hoger op de affiche prijken. Samen met Ronnie McMullen op gitaar, Cliff Belcher aan de bas en drummer Chris Stovall Brown, verkeerde Bill Homans alweer in grote doen. Het zo herkenbare sissend stemgeluid is zo passend bij deze muziek, dat het een herkenningstune wordt. Natuurlijk vloeiden hier heel wat nummers uit hun pas verschenen album ’Ringers’. De Vietnam veteraan, ex-watermeloenkweker -vandaar zijn nicknaam- en ex truckdriver, heeft de blues in zich, maar waagt zich uiteindelijk toch aan countrygetinte uitstapjes. Slim’s karakteristieke slidewerk en bluesharp komen zo uit zijn hart. Vol passie en met een juiste gedrevenheid zijn ‘He Went To Paris’ of ‘No Way To Reach Nirvana’, overheerlijke pareltjes. ‘So Light And Hard Country’ in een overheerlijke countryparel, waar Moe Bandy alvast fier op terug blikken mag. Plots smeet Watermelon Slim zijn bottleneck de hoogte in, de kleinood bleef weliswaar hangen tussen de spots. Hilariteit alom, hij bewees algauw meerdere exemplaren te bezitten en belde ook nog eens doodleuk naar Muddy Waters met zijn mobieltje.’ Hi, Muddy, I Talk To You In The Hotel’… Wat een heerlijke kerel, die Watermeloen Slim.
De tweede act in de kleinere tent was hier niet van de minste. The Saddle Tramps komen uit Sparks, Nevada en begeesteren ons met punkgevoelige country en energieke rockabilly. Met humoristische teksten werd headbangen en stagediven een vast onderdeel in de laatste set, zelden gezien op een bluesfestival. Eigenlijk hoorden Scotty Roller (vocals, gitaar), Jon Perry (gitaar), Big John Von Nolde (bas en vocals) en Mike Young op drums thuis op het hoofdpodium. Met songs als ‘My Dick’s Is Too Big’, ‘Dress Like Elvis’, ‘Side Pipe’, het rock-’n-roll geweld van ‘Susanville’ of het countrygetinte ‘What would Jesus Drink’, zal deze band nog lang in het geheugen blijven nazinderen in Varenwinkel.
Meer dan dertig jaar en 9 albums later was Rick Estrin het vocaal stemgeluid en harpblazer bij Little Charlie and The Nightcats. Toen Charlie het muzikaal aspect voor bekeken hield en zijn gitaar aan de symbolische haak hing, nam Estrin gezwind het commando over. Samen met Lorenzo Farell op bas, J. Hansen op de drumvellen en de Noorse gitaargod Kid Andersen serveert Estrin rauwe rockende bluesnummers, die fel gekruid worden met overheerlijke swing en jump akkoorden. Wij waren hier al een tijdje onder de indruk van hun nieuwe release ‘In Twisted’, maar nu wisten ze ons ook live meer dan te overtuigen. Estrin is een geweldige mondharmonicaspeler, die naast een soulvol stembereik ook nog eens een briljante songschrijver is. Samen met The Nightcats entertainen ze ons zoals geen andere partyband dit kan. Vooral het swingende ‘P.A. Slim Is Back‘ maar vooral ‘Back From The Dead’, waar Kid geweldige gitaarriffs tevoorschijn tovert, bracht meerdere bluesfans in beroering. Net als de slowballade ‘Take It Slow’ en ‘Catchin ‘Hell’, een verademing die hier ook duidelijk werd geapprecieerd. ‘Earthquake’ was dan weer een surfrock getinte song, die tot bewegen aanmoedigde. Rick Estrin and The Nightcats brachten een betoverende set, die hier alvast ook zijn cd-verkoop gevoelig deed stijgen, en terecht als je het ons vraagt.
Tijd om eindelijk wat vrouwelijk schoon op ons los te laten. Meena en Shakura S’Aida komen beiden uit de Duitse Ruff Records stal van Thomas Ruff. Meena zagen wij onlangs nog schitteren in Zaal De Korenbloem in Zingem, dus wisten we ongeveer wat wij ook hier mochten verwachten. Opnieuw voor de volle 100% gooide Meena haar volle gewicht in de schaal. En dan hebben wij het niet over haar gewicht maar over haar fantastisch stemgeluid. Deze Oostenrijkse schone doet ons meerdere malen terugdenken aan de gouden jaren van Janis Joplin. Met meeslepende songs zoals ‘Put Your Hands Out Of My Pocket’ en ‘Just As I Am’ en met het traditioneel op de setlist prijkende ‘I’d Rather Go Blind’, voor de gelegenheid geleend bij Etta James, zorgde Meena voor diverse kippenvel momenten. Dennis Palatin op drums en Roger Innes met de zessnarige baslijnen begeleiden na Meena ook Shakura S’Aida die werd geboren in Brooklyn, New York, maar opgroeide in Zwitserland en gehuisvest is in Toronto, Canada. Begeesterd met een hemels stemgeluid heeft S’Aida in haar thuisland alvast en terecht een hoog aanzien. Soul, blues en zelfs een flinke scheut funk, zoals op ‘Walk To The Door’, zijn een vast onderdeel van haar knappe set. Onlangs registreerde Shakura haar tweede album ‘Brown Sugar’ op het gerenommeerde Ruff Records label.
Het Blues & Roots Festival van (Ge)Varenwinkel was er alweer een om in te kaderen. Met steeds een goed doel voor ogen, een heel knappe en professionele organisatie met een fijn uitgekookte programmatie, behoort dit festival tot de toppers in ons kleine Vlaamse vaderland.
Philip Verhaege
© Foto's: Alfons Maes
De tweede act in de kleinere tent was hier niet van de minste. The Saddle Tramps komen uit Sparks, Nevada en begeesteren ons met punkgevoelige country en energieke rockabilly. Met humoristische teksten werd headbangen en stagediven een vast onderdeel in de laatste set, zelden gezien op een bluesfestival. Eigenlijk hoorden Scotty Roller (vocals, gitaar), Jon Perry (gitaar), Big John Von Nolde (bas en vocals) en Mike Young op drums thuis op het hoofdpodium. Met songs als ‘My Dick’s Is Too Big’, ‘Dress Like Elvis’, ‘Side Pipe’, het rock-’n-roll geweld van ‘Susanville’ of het countrygetinte ‘What would Jesus Drink’, zal deze band nog lang in het geheugen blijven nazinderen in Varenwinkel.
Meer dan dertig jaar en 9 albums later was Rick Estrin het vocaal stemgeluid en harpblazer bij Little Charlie and The Nightcats. Toen Charlie het muzikaal aspect voor bekeken hield en zijn gitaar aan de symbolische haak hing, nam Estrin gezwind het commando over. Samen met Lorenzo Farell op bas, J. Hansen op de drumvellen en de Noorse gitaargod Kid Andersen serveert Estrin rauwe rockende bluesnummers, die fel gekruid worden met overheerlijke swing en jump akkoorden. Wij waren hier al een tijdje onder de indruk van hun nieuwe release ‘In Twisted’, maar nu wisten ze ons ook live meer dan te overtuigen. Estrin is een geweldige mondharmonicaspeler, die naast een soulvol stembereik ook nog eens een briljante songschrijver is. Samen met The Nightcats entertainen ze ons zoals geen andere partyband dit kan. Vooral het swingende ‘P.A. Slim Is Back‘ maar vooral ‘Back From The Dead’, waar Kid geweldige gitaarriffs tevoorschijn tovert, bracht meerdere bluesfans in beroering. Net als de slowballade ‘Take It Slow’ en ‘Catchin ‘Hell’, een verademing die hier ook duidelijk werd geapprecieerd. ‘Earthquake’ was dan weer een surfrock getinte song, die tot bewegen aanmoedigde. Rick Estrin and The Nightcats brachten een betoverende set, die hier alvast ook zijn cd-verkoop gevoelig deed stijgen, en terecht als je het ons vraagt.
Tijd om eindelijk wat vrouwelijk schoon op ons los te laten. Meena en Shakura S’Aida komen beiden uit de Duitse Ruff Records stal van Thomas Ruff. Meena zagen wij onlangs nog schitteren in Zaal De Korenbloem in Zingem, dus wisten we ongeveer wat wij ook hier mochten verwachten. Opnieuw voor de volle 100% gooide Meena haar volle gewicht in de schaal. En dan hebben wij het niet over haar gewicht maar over haar fantastisch stemgeluid. Deze Oostenrijkse schone doet ons meerdere malen terugdenken aan de gouden jaren van Janis Joplin. Met meeslepende songs zoals ‘Put Your Hands Out Of My Pocket’ en ‘Just As I Am’ en met het traditioneel op de setlist prijkende ‘I’d Rather Go Blind’, voor de gelegenheid geleend bij Etta James, zorgde Meena voor diverse kippenvel momenten. Dennis Palatin op drums en Roger Innes met de zessnarige baslijnen begeleiden na Meena ook Shakura S’Aida die werd geboren in Brooklyn, New York, maar opgroeide in Zwitserland en gehuisvest is in Toronto, Canada. Begeesterd met een hemels stemgeluid heeft S’Aida in haar thuisland alvast en terecht een hoog aanzien. Soul, blues en zelfs een flinke scheut funk, zoals op ‘Walk To The Door’, zijn een vast onderdeel van haar knappe set. Onlangs registreerde Shakura haar tweede album ‘Brown Sugar’ op het gerenommeerde Ruff Records label.
Het Blues & Roots Festival van (Ge)Varenwinkel was er alweer een om in te kaderen. Met steeds een goed doel voor ogen, een heel knappe en professionele organisatie met een fijn uitgekookte programmatie, behoort dit festival tot de toppers in ons kleine Vlaamse vaderland.
Philip Verhaege
© Foto's: Alfons Maes
