Hengelo in de ban van smooth jazz ! • 25 september Hengelo (NL)
|
In het Nederlandse stadje Hengelo had afgelopen weekend de eerste internationale conferentie en het eerste smooth contemporary jazz festival plaats. Plaats van het gebeuren was het Metropool en de inrichting was in handen van de website www.SmoothJazz.eu.
De missie van www.SmoothJazz.eu is de volgende: Smooth jazz en contemporary jazz promoten in heel Europa, en dit d.m.v. het samenbrengen van artiesten, promotors, zaaleigenaars, sponsors en fans op één plek. Op die manier is de website uniek in zijn opzet. Het hoofddoel is aan smooth en contemporary jazzartiesten van over de hele wereld de mogelijkheid te bieden om in Europa op te treden. Zaterdag 25 september had in het cafetaria van het Metropool de conferentie plaats en die werd geopend door Marijn Eland, de webmaster, en door Inge Wenzel, manager Public Relations. Zij stelden in het kort de onderdelen en het concept van de website voor. Tussendoor had er een miniconcert plaats door de artiesten die dezelfde avond opnieuw zouden aantreden, en dat waren uit de USA: keyboardspeler Bob Baldwin, saxofonist Tom Braxton, gitarist Chieli Minucci, geruggensteund door de Nederlandse muzikanten percussionist Martin Verdonck, drummer Sietse Huisman en bassist Daniele Labbate. Zij brachten drie nummers en haalden meteen de juiste sfeer in huis. De aanwezigen waren ervan overtuigd dat dit een topband was. Verder kwamen die artiesten ook zelf aan het woord en kregen ze de kans om hun passie voor smooth jazz naar het publiek toe te brengen. Vanuit dat publiek kwam de opmerking dat de benaming smooth jazz eigenlijk staat voor wat men kent als fusion, een term die vroeger in zwang was. Opmerkelijk was wel het feit dat de artiesten in kwestie eigenlijk pas vrijdag voor het eerst samen gerepeteerd hadden, maar dat je dat uit het geheel niet kon opmaken. Hoe dan ook, er werden contacten gelegd om het concept van smooth jazz verder uit te breiden. ’s Avonds was de concertzaal in hetzelfde gebouw “the place to be”. In het voorprogramma stond het lokale Hengelo’s Jazzkwintet geprogrammeerd, een band die in 2006 opgericht werd door Rob Horsting ter gelegenheid van het Prinses Christina Jazz Concours te Amsterdam, en daar de tweede prijs behaalde. Het succes aldaar behaald deed hen beslissen om verder te gaan en jazzmuziek te promoten en aantrekkelijk te maken voor jongeren. De bandleden zelf zijn allemaal nog jong en de line-up was de volgende: Amber Krake op sax, Sebastiaan Haverkate op trompet, Thies Bouwhuis op drums, Filip Asscher op bas en Thianam Thijs op keyboards. Zij brachten vijf nummers, zowel covers als eigen composities en kregen al gauw het publiek op hun hand. Het eerste nummer was wat bluesy, ietwat treurig, waarbij Sebastiaan soms krachtig en soms zacht op zijn trompet blies. De tweede track was een eigen nummer, meer up-tempo, met een bas en een drumsolo. Daarna volgde er een nummer waarin vooral de zachte sax van Amber en de bas slaps van Filip opvielen. Dit nummer werd door de groep overigens geschreven voor een overleden schilder. Daarna volgde een ietwat bizar experiment met tijd en muziek als ingrediënten, met uiteraard ruimte voor improvisatie. Dit beviel mij minder. Afsluiter werd een track waarvoor de Amerikaanse gitarist Chieli Minucci aantrad als gastmuzikant. Het staat buiten kijf dat de bandleden talent hebben en dit voor hen slechts het begin is van een wenkende muzikale carrière. Het aanwezige publiek kon hun muziek dan ook smaken, wat zich uitte in een daverend applaus. Maar uiteraard was iedereen komen opdagen voor de hoofdmoot van deze avond, het concert van de smooth & contemporary jazzartiesten uit de USA. De line-up was uiteraard dezelfde als in de namiddag: keyboardspeler Bob Baldwin, saxofonist Tom Braxton, gitarist Chieli Minucci, geruggensteund door de Nederlandse muzikanten percussionist Martin Verdonck, drummer Sietse Huisman en bassist Daniele Labbate. De spits werd afgebeten door het nummer ‘Cruise Control’ van Chieli, dat er onmiddellijk de beuk inzette. Smooth jazz klinkt volgens Chieli’s eigen woorden op het podium niet zo smooth als op cd, en dat kon ik hier alleen maar beamen. De energie straalde er zo van af, en het samenspel van deze drie topmuzikanten, in samenspraak met hun drie geweldige Nederlandse collega’s, leverde een synergie op, die het geheel van de aparte elementen oversteeg. Tijdens het volgende nummer ‘Flying High’, een track uit Bob Baldwin’s album ‘New Urban Jazz’, kreeg Martin Verdonck ruimte voor een percussiesolo. Daarna was ‘Endless Highway’ aan de beurt, de titeltrack van Tom Braxton’s laatste cd. Wat een energie straalde dit nummer uit! Bob, Sietse en Daniele verdwenen toen van het podium om Chieli, Tom en Martin als trio de kans te geven een zachte, unplugged versie neer te zetten van ‘Imagine This’. Hierbij greep Tom naar de sopraansax. Vervolgens was het Chieli’s beurt voor een soloversie van ‘Nature Boy’, maar zoals hijzelf zei, in een onherkenbare versie. Aansluitend bracht Bob een keyboardsolo van het Michael Jacksonnummer ‘I Can’t Help It’ uit zijn eerbetoon ‘Never Can Say Goodbye’. Martin ondersteunde hem met percussie. Dat nummer ging over in Bob’s ‘Third Wind’, opnieuw uit ‘New Urban Jazz’, weliswaar hier uitgebreid met een drumsolo. Daarna verwonderde Chieli mij met vioolachtige en Santana-achtige klanken tevoorschijn te toveren uit zijn gitaar tijdens de Stevie Wondercover ‘Cause We’ve Ended As Lovers’. Tom nam het roer over met het zachte ‘Kaanapali’, een nummer over het gelijknamige strand op Hawaï. Chieli vervolgde met het funky ‘Speak To Me’, waarna Bob met de Seals & Croftscover ‘Summer Breeze’ de zaal aan het meezingen bracht. Daniele Labbate had met een metaalstem de song ingezet, maar het was Bob die de show stal door zich met een draagbaar keyboard onder het publiek te begeven. Tom schakelde daarna zijn ‘Soul Purpose’ in, wat hijzelf omschreef als een “stress reliever”. Dat werd ook weer een meezinger van formaat. En afsluiten deden de heren met Bob’s cover van Michael Jackson’s ‘Never Can Say Goodbye’. Uiteraard deed een daverend applaus hen op hun stappen weerkeren wat tot gevolg had dat het bisnummer ‘Superstitious’ weerklonk. Stevie Wonder’s hit besloot dit opmerkelijk concert met de kers op de taart. Op zondag 26 september kregen de liefhebbers nogmaals de kans om deze artiesten aan het werk te zien tijdens een brunch in het Star Eden Hotel. Hier werd de line-up enigszins aangepast, gezien percussionist Martin Verdonck er niet bij was. Er werden tussendoor een paar zachte nummers gebracht, zodat de aanwezigen de kans kregen om zich tegoed te doen aan het eten en drinken. Het lijdt geen twijfel dat het initiatief van www.SmoothJazz.eu meer dan geslaagd kan genoemd worden, en dat het een deur geopend heeft om meer mensen de kans te geven om smooth & contemporary jazz te ontdekken en ervan te genieten. Laat ons hopen dat deze muzikale boodschap verder uitdeint en dat dit een jaarlijks evenement wordt, dat zelfs vertakkingen kan krijgen naar andere Europese landen. |
    |
