_Gelukkig voor Ian was zijn pols voldoende hersteld om er weer voor de honderd procent tegenaan te gaan. Maar toch merkte ik enige gereserveerdheid op bij zijn gitaarspel. Hoe dan ook, de échte Ian Siegal-fans waren vanavond weer op post en ze kwamen weer van einde en ver. De zaal was behoorlijk volgelopen, zo ook de bar voor hen die liever een sociale babbel hielden. Vooraan herkende ik enkele Nederlanders waaronder John Hendrix van het ‘Southern Blues Night’ in Heerlen maar ook de Belgen kwamen weer massaal reclame voor hun festival of concert maken.

Bij de aankondiging liep al iets mis en we dachten allemaal dat de presentator Siegal aankondigde als Sian Eagle waarop Ian meermaals tijdens zijn set terugviel.
Dat Ian Siegal een sterk rijzende bluesster is geworden kunnen we hem niet kwalijk nemen gezien zijn naam haast op iedere affiche die onze neus voorbij komt wel ergens prijkt.
Vanavond zou de brave borst alleen maar eigen nummers spelen, zo werd ons gemeld maar daar kwam niets van in huis. Buiten zijn hommage aan de recent overleden Hubert Sumlin, net aan het einde van zijn eerste set, tapte Ian ook vrolijk uit de vaatjes van enkele van zijn collega’s.

__Neen, het stoorde helemaal niet maar stop dan met zo’n verkondigingen… waar je je toch niet aan kunt houden.

Wat me vanavond ook opviel, of was het een serieuze waarschuwing vanwege zijn gestel, is dat Ian niets anders, maar dan ook niets anders dan Spa water dronk (op het podium wel te verstaan). Weg met de Jack Daniels of hield hij deze als een toetje voor na de show. Hoe dan ook, ik heb zelden zo’n sobere Siegal op het podium gezien maar of zijn muziek er beter op klonk, dat weet ik niet. Was het misschien omwille van zijn soberheid dat hij ook nog leuke bindteksten met het publiek deelde… Hij hing gewoon even de Engelse komiek uit en ene Van Morrison moest het hier vergelden. Geen gezeur hierover want alles is beter dan een Ian te zien die eigenlijk meer soelaas zoekt in de vorm van een stoel omdat zijn ‘gestel’ op dat moment er om vraagt.

Persoonlijk ben ik  geen échte Siegal-fan en deze avond, alhoewel er aan zijn muziek en performantie niets op te merken viel, was ook niet anders. Ik kan niet zeggen dat ik een denderend concert of een tomeloze opsomming van enkele bluesklassiekers heb bijgewoond maar het tegendeel mag ik ook niet beweren.